[θ-θ-Θήτα·
10/03/2017 § Σχολιάστε
Πυρετικό spree
Κάθε επιθυμία και Θεός και οι επιθυμίες ειν’ αμέτρητες πολλαπλασιασμένες ή διαιρεμένες τόσο όσο διαφορετικοί είναι οι άνθρωποι και οι Θεοί είναι δυνάμεις που η ανθρώπινη φαντασία μετασχημάτιζε και συνεχίζει να μετασχηματίζει ωιμέ-ωιμέ-ωιμέ πόσο δέος πόση ανυπαρξία αισθάνεται ο άνθρωπος μπρος σε τόσους προσωπικούς Θεούς-αντικείμενα του αισθήματος της μηδαμινότητας του φόβου του σεβασμού της έκπληξης και του θαυμασμού ωιμέ-ωιμέ-ωιμέ με τα έσχατα θεμέλια της ευ-δαιμον-ίας και της εγωιστικής ορμής και της αγάπης του εαυτούλη το έσχατο θεμέλιο ωιμέ «Ζητάτε» λέγει ωιμέ το Μέγα Βιβλίο «και θα σας δοθεί διότι καθένας που ζητά λαμβάνει και ποιος από εσάς» ωιμέ «τους ανθρώπους όπως όταν το παιδί του ζητήσει» ωιμέ «ψωμί θα του δώσει πέτρα; εάν λοιπόν εσείς που είστε κακοί ξέρετε να δίνετε ωφέλιμα πράγματα στα παιδιά σας» ωιμέ «πόσο μάλλον ο Πατέρας σας ο επουράνιος θα δώσει σε εκείνους τα καλά που του» ωιμέ «ζητάνε» και τι θα μπορούσε να του αρνηθεί εκείνου που ζητάει ο Θεός; η δικιά του η καρδιά του ανθρώπου η καρδιά άρα του Θεού η καρδιά θα του λέει ότι α σ φ α λ ώ ς θα γίνεται ό,τι ζητάει διότι ο Θεός πάντα θα παρουσιάζεται ως ένα ον που εκπληρώνει τις επιθυμίες και τις παρακλήσεις και πάντα τις εισακούει διότι η προσευχή ωιμέ είναι εντολή ωιμέ ναι η προσευχή είναι πάντα εντολή ναι σας λέγω και μάλιστα όσο μεγαλύτερη είναι η ανάγκη ο κίνδυνος ο φόβος τόσο επιτακτική τόσο εγωιστική η προσευχή που είναι πάντα εντολή που είναι ωιμέ προσευχή όσο πιο θερμή και ζωηρή η επιθυμία ωιμέ τόσο πιο θερμή η εντολή που είναι η προσευχή η οποία ωιμέ λέγω είναι πάντα εντολή διότι ωιμέ η ζωή είναι επιτομή όλων των αγαθών και η ανθρώπινη αγάπη για ζωή είναι απεριόριστη το ίδιο και η συντήρησή της του ενστίκτου της αυτοσυντήρησης και η δύναμη της φαντασίας που προσωποποιεί τα πάντα και ο ψυχισμός η αγάπη του εαυτού ο ανθρώπινος εγωισμός η ορμή για ευδαιμονία ωιμέ γι’ αυτό «δώρα υποτάσσουν τους ίδιους τους Θεούς» ωιμέ είναι του Οβιδίου «η αστραπή του Δία που κατευθύνεται από την άγρια οργή» της εντολής που είναι προσευχή που είναι πάντα εντολή ωιμέ Αμήν λέγω.
*
η φωτογραφία είναι του αγριμολόγου από βρυξελλιώτικο πεζοδρόμιο με χαρακτηριστική ένδειξη «απαγορεύεται τα σκυλάκια σας να κάνουν εδώ τα κακάκια τους -Εντάξει;».
‘στορίες
07/02/2017 § Σχολιάστε
14.
Περί απορριμμάτων απελπισίας
«Ποιες Στρίγγλες σου ροκανίσανε τα νεύρα;»
μου είπε η γριά Προσέληνος. Σε τι μαγαρισιές του
δρόμου, σε ποιο κουφάρι πάτησες τη νύχτα;
Πετρωνίου ‘Σατυρικόν’
Θυμάμαι το βροχερό πρωινό ανεβαίνοντας την Υμηττού, στο Παγκράτι· μού ‘ρθε στο νου, δεν ξέρω πως, το «Σατυρικόν»· και θυμήθηκα, πως τ ό τ ε που το διάβαζα, μου είχε κάνει εντύπωση, πόσο ο Πετρώνιος το χαιρόταν γράφοντάς το –αυτή ήταν η δική μου τουλάχιστον αίσθηση. Το διασκέδαζε. Κατέγραφε το κέφι του. Τη διάθεσή του· δίχως να καταντήσει σχολαστικός. Τα γραπτά του, για τους παλιούς και σύγχρονους μελετητές του, παραμένουν διφορούμενα. Τι σημασία έχουν όμως οι εντυπώσεις περί Πετρωνίου όταν κυριαρχεί η βροχή· ο απότομος θόρυβός της, όπως τον ένιωσε κάποτε ο Πεσσόα, να χύνεται πάνω στο φωτισμένο σύμπαν και να νιώθει την κρυάδα που έφτανε, όπως λέει, «ως στα υποθετικά μου κόκαλα, κάπως σαν να φοβάμαι» μπρος στη «μέρα που υψώνεται αμετάκλητα, ο πόνος που σηκώνεται κι αυτός σαν την ωμή αλήθεια της μέρας που μεγαλώνει…». Και οι σχέσεις με τον εαυτό μας· οι συνεχείς μεταβαλλόμενες σχέσεις με το περιβάλλον· οι κοινωνικές του λειτουργίες που αλλοιώνονται και· το άκαμπτο μοντέλο της γραφής αποσπάται· κείται στην άκρη της πραγματικότητας που κατά Πεσσόα, Προυστ και του ανάλαφρου Πετρωνίου η γραφή, δεν είναι παρά η γραπτή ουσία απορριμμάτων απελπισίας; Το γεγονός ε κ ε ί ν η ς της βροχής, ε κ ε ί ν ο το πρωινό στην Υμηττού, φαντάζει παραδόξως ως ένα σταθερό φωτογραφικό οπτικό είδωλο στη μνήμη. Ένα παρόν που θεάται μια παρελθούσα εμπειρία, ως π α ρ ό ν. Πρόκειται περί δύο αντικρουόμενες χρονικές τάσεις(;) ή περιόδους που αναδύονται από ένα κοινό υπόστρωμα: τη συγκίνηση. Και μου ήρθε τότε θυμάμαι, για πρώτη φορά η ιδέα, περπατώντας μες στη βροχή, να γράψω ένα βιβλίο από τυχαία αποσπάσματα που θα υπέκλεπτα ως λαθραναγνώστης· κρυφοκοιτάζοντας βιβλία ανθρώπων ενόσω διαβάζουν. Δυστυχώς η πρωτότυπη ‘μεγαλοφυής’ ιδέα μου δεν ευοδώθηκε ποτέ. Μήπως όμως, αυθαίρετα ίσως συμπεραίνω, οι απόψεις μας, ή τα «σημεία», όπως παράδειγμα ε κ ε ί ν ο το βροχερό πρωινό, ως φορείς μηνυμάτων που στηρίζονται σε παρελθούσες εμπειρίες, και μήπως· μεταξύ των μηνυμάτων αυτών και του κοσμοειδώλου μας συντελείται η πιθανή υπέρβαση που· μεταξύ ποικίλων άλλων ακόμα παραγόντων, καθορίζουν και την αντίληψή μας;
*
Αποσπάσματα Πετρωνίου ‘Σατυρικόν’ -μτφρ Άρη Αλεξάνδρου, εκδόσεις Νεφέλη, Αθήνα 1985
Αποσπάσματα Πεσσόα, από ‘Το Βιβλίο της Ανησυχίας’ μτφρ. Άννυ Σπυράκου, εκδόσεις Αλεξάνδρεια, Αθήνα 1989.
Η φωτογραφία είναι του ©αγριμολόγου
*
[διαβάστε όλες τις ‘στορίες]
Κλείνοντας εισιτήρια Aegean από εδώ, ενισχύετε τις Στάχτες
plaisir: Séverine
19/01/2017 § Σχολιάστε
Catherine Deneuve –Belle de Jour– Luis Buñuel, 1967
Όμορφη, γλυκιά μου Σεβερίν, ψυχρή ερωτικά -μόνον διά τον σύζυγόν σας, Σεβερίν. Ωραία της Ημέρας Σεβερίν.
Chère Séverine, merci pour les bonnes manières:
Συναντώντες εις στενόν πεζοδρόμιον πρεσβύτερα πρόσωπα, παραμερίζομεν δια ν’αφίσωμεν δίοδον. Εάν ενώ βαδίζομεν βραδέως, ακούσωμεν άλλον ερχόμενον όπισθέν μας με βήμα ταχύ, αφίνομεν τόπον δια να περάση, και όταν αιφνιδίως συναντηθούν δύο αντιθέτως ερχόμενοι, παραμερίζουν ο καθείς προς τα δεξιά του προς αποφυγήν αμοιβαίων ασκόπων υποχωρήσεων.
Αι νεώτεραι κυρίαι βαδίζουν πάντοτε προς τα αριστερά των πρεσβυτέρων και τότε ανασηκώνουν το φόρεμα των αριστερόθεν και εάν και εφόσον ο νεώτερος αναγκασθή τυχαίως να βαδίση προς τα δεξιά πρεσβυτέρου, επιζητεί την πρώτην κατάλληλον περίστασιν δια να επανέλθη προς τα αριστερά.
*
[βασισμένο εν μέρει σε σημειώσεις από φυλλάδιο-οδηγό συμπεριφοράς και ηθών δεκαετίας 1945-1955…]
Κλείνοντας εισιτήρια Aegean από εδώ, ενισχύετε τις Στάχτες
plaisir: Κλαυδία μου, προφυλάττομεν τα ενδύματά μας·
17/01/2017 § Σχολιάστε
Amor fati: Cardinale
Γοητευτική μου Κλαυδία,
Πριν ακόμη εξέλθωμεν της οικίας, πρέπει να τακτοποιούμεν καλώς την ενδυμασίαν μας. Είνε απρεπές να φορώμεν καθ’ οδόν τα χειρόκτια, να κομβώνωμεν τα ενδύματα ή να στερεώνωμεν τα υποδήματά μας.
Σημειώνω: Εν καιρώ βροχής ή με ήλιον πρέπει να κρατώμεν με προσοχήν την ομβρέλλαν, ώστε να μη ενοχλή τους άλλους. Ποτέ δεν την κρατούμεν κάτω από την μασχάλην, διότι ημπορούμεν να κτυπήσωμεν κανένα διαβάτη• διά να αποφύγωμεν εις στενόν πεζοδρόμιον την σύγκρουσιν, πρέπει να υψώνωμεν ή να χαμηλώνωμεν κατά τας περιστάσεις την ομβρέλλαν μας.
Κλαυδία,
Ας μη παραλείπωμεν να ανασηκώνωμεν τα φορέματά μας, όταν ο δρόμος έχει σκόνην ή λάσπην. Με τον μικρόν αυτόν κόπον όχι μόνον προφυλάττομεν τα ιδικά μας ενδύματα, αλλά και δεν σκονίζομεν αδίκως τους άλλους. Διότι, εάν πάθη η ενδυμασία μας βλάβην τινά, πρέπει να εισέλθωμεν ταχέως εις την πρώτην ανοικτήν θύραν ή και να κρούσωμεν κλεισμένην, ζητούντες την άδειαν να εισέλθωμεν και επιδιορθώσωμεν την βλάβην.
*
[βασισμένο εν μέρει, σε σημειώσεις από φυλλάδιο-οδηγό συμπεριφοράς και ηθών δεκαετίας 1945-1955…]
Κλείνοντας εισιτήρια Aegean από εδώ, ενισχύετε τις Στάχτες
αγριμολογος 