αγριμολογος

Επετειακον

©Δημήτρης Χαντζόπουλος

25η Μαρτίου 2015

Εκ του ακροβολισμένου ανταποκριτού της «Αυγής»

Στο Σύνταγμα έλαμψε η λόξα δυο Ελλάδων,
αριστεράς της μιας, ακροδεξιάς της άλλης.
Λαός κι αξιωματούχοι κάθε κλάσεως
συνέρευσαν στο κάλεσμα το εθνικό της παρελάσεως.
Η Ζωίτσα Επίσημη, μετά ελαίων κλάδων
στο πέτο του καναρινί παλτού της κι υπό μάλης
φέρουσα το εγχειρίδιο της καλής Προέδρου,
αλληθωρούσε από τη ρώμη ευσταλούς εφέδρου.
Μπροστά της, κάπως σύννους, ο Ωραίος Αλέξιος
–χωρίς να τον χωρίζουν πια απ’ τον λαό τα κάγκελα–
αναρωτιόταν μήπως ήταν λίγο αδέξιος
στον χειρισμό των αβροτήτων με την Άνγκελα.
Και δίπλα του ο μινίστρος της Παιδείας, ο Τσεκούρας,
σαν άκουσε το άγημα των ΟΥΚ που τραγουδούσε
«Το όνειρό μου το στερνό στην Πόλη εγώ να μπω»,
τέτοια τον έπιασε έκσταση που όλο μονολογούσε
«εθνολαό, εθνολαό, εθνολαό, εθνολαό…».
Και πιο μπροστά τους ο μινίστρος των φουσάτων,
καμαρωτός και φουσκωτός απ’ την ηρωοστερίνη,
ο Φαβ Λαμμένος, ατενίζοντας τα μήκη των ταγμάτων,
πώς εξεμάνη –ποιος τολμά πια να τον κρίνει;–
και το απεφάσισε οπωσδήποτε να στείλει
–κι ας τον οχλούσε στο δεξιό υπογάστριο κήλη–
ρητό κι αυστηρό διάβημα προς τον κωλόκαιρο,
τον άθλιο προβοκάτορα, που με την καταιγίδα
τόλμησε κι υπονόμευσε την πάνδημη εορτή,
την εορτήν υπό το πρόσταγμα και τη δική του αιγίδα.
Όσο για τον Παυλίστορα, τον ήρεμο άρχοντα,
που ’χε το βλέμμα του ολότελα υπεράνω,
καθώς περνούσαν τα F-16 από πάνω
σαν αετοί, χαμένο στο υγρό το Διάστημα,
ποια φτωχά λόγια, μα και στίχοι, θα εδύναντο
την αίγλη του να αποδώσουν, το παράστημα;…
Αν, τέλος, τάραξαν την αττική γαλήνη
οι κρότοι και οι συριγμοί των φοβερών αρμάτων,
οι ελληνικές αξίες αναπτερώθηκαν στη δίνη
του ομίλου του χορευτικού «Ο νέος Πλάτων»
που οι λεβέντες του εκτέλεσαν τον τσάμικο,
–πόσες ομπρέλες ρίγησαν απ’ τη συγκίνηση!–
τον μάγκικο, τον μόρτικο, τον βλάμικο.
Κι όταν πια η πανήγυρις ησύχως διελύθη,
οι τροχονόμοι απεκατέστησαν την κίνηση.

*

©Ευριπίδης Γαραντούδης – Athens Review of books