αγριμολογος

Περίπου 500 άνθρωποι της τέχνης και των γραμμάτων έφτασαν έξω από το ΥΠΠΟ. Μια σιωπηλή διαμαρτυρία. Μια συγκέντρωση θυμού. Μοναδικός ήχος της συγκέντρωσης, το τύμπανο του Νίκου Τουλιάτου. Μια ωραία πρωτοβουλία του ΣΥΡΙΖΑ (μακάρι και άλλοι να πάρουν παρόμοιες πρωτοβουλίες…Μαζί τους θα είμαστε.) και μέσω της «Θυμωμένης Τέχνης». Για τον πολιτισμό που γίνεται αντικείμενο συναλλαγής, για την τηλεόραση που υποκαθιστά και υπονομεύει τους δημοκρατικούς θεσμούς, «Όταν ο πολιτισμός γίνεται εμπόρευμα, η διαπλοκή γίνεται κανόνας». Για την τυποποίηση που οδηγεί στην αδιαφορία.

Η «Ε» αναφέρει: «Μια εντυπωσιακή συγκέντρωση προσωπικοτήτων που σπάνια μπορεί να δει κανείς στο δρόμο, σε διαδήλωση. Πήγαν να διαμαρτυρηθούν για τη ζοφερή ατμόσφαιρα που έχει δημιουργηθεί στο πανελλήνιο για τον πολιτισμό εξαιτίας του σκανδάλου Ζαχόπουλου. Ανάμεσά τους ήταν οι: Αλκη Ζέη, Μάγια Λυμπεροπούλου, Μάνος Ελευθερίου, Δημήτρης Καταλειφός, Εύα Κοταμανίδου, Αντώνης Αντύπας, Ελένη Καραΐνδρου, Γιώργος Βότσης, Ρέα Γαλανάκη, Θανάσης Παπαγεωργίου, Θοδωρής Γκόνης, Μάρω Δούκα, Μαριέττα Ριάλδη, Νότης Μαυρουδής, Τάκης Θεοδωρόπουλος, Μπέττυ Αρβανίτη, Ανέστης Βλάχος, Μανώλης Φάμελλος, Πάνος Σκουρολιάκος, Ιωάννα Καρυστιάνη, Δημήτρης Τσακνής, Στέλιος Μάινας, Αθηνά Παπαδάκη, Ρήγας Αξελός, Χριστόφορος Λιοντάκης, Κίττυ Αρσένη, Νίκος Τουλιάτος κ.ά.»

Μία ομάδα, ανάμεσα σε αυτούς οι Εύα Κοταμανίδου, Ιωάννα Καρυστιάνη, Αλκη Ζέη και Διονύσης Τσακνής, συναντά τον υπουργό Πολιτισμού Μιχάλη Λιάπη. Μετά τη συνάντησή τους ο υπουργός Πολιτισμού αποκάλεσε τους διαμαρτυρόμενους καλλιτέχνες «φυσικούς συμμάχους του υπουργείου Πολιτισμού». «Ακούμε με πολύ ενδιαφέρον τις ιδέες και τις απόψεις τους», είπε. «Ο διάλογος μεταξύ μας είναι συνεχής και γόνιμος».

Τους διαβεβαίωσε ότι μέλημά του είναι η διαφάνεια και γι’ αυτόν το σκοπό επεξεργάζεται αυτόν τον καιρό με τους συνεργάτες του ένα νέο σχέδιο για τη διαχείριση των οικονομικών. Έκλεισε λέγοντας πως «από αυτή την κρίση θα βγούμε τελικά ενισχυμένοι».

Από το εξωτερικό: Τις σιωπηλές ευχές μου.

Προχθές (31.01.08) όλα ανεξαιρέτως τα κανάλια κάλυψαν απευθείας τις ομιλίες, τα στιγμιότυπα, όλη τη πομπή από τη Μητρόπολη ως το Α΄ Νεκροταφείο τη νεκρώσιμη ακολουθία του αρχιεπισκόπου Χριστόδουλο, με την αξιοπρεπή εξαίρεση του Σκάϊ που κράτησε το μέτρο. Εντύπωση πέραν του απαράδεκτου γενικού τρόπου κάλυψης του γεγονότος που ξεπέρασε κάθε μέτρο, έκανε και ο θρασύς  τρόπος με τον οποίο ο κ. Άνθιμος στην εκφώνηση του επικήδειου λόγου ανέφερε μετά τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον …τέως βασιλιά(!), κακοβούλως μπροστά στο πανελλήνιο τοποθέτησε ιεραρχικά τον Γκλύξμπουργκ πάνω από τον πρωθυπουργό και τους εκλεγμένους αρχηγούς των κομμάτων. Ένα προκλητικά αδικαιολόγητο ατόπημα που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί «λάθος» από έναν 74χρονο ιεράρχη με τεράστια πείρα, που κάποτε θήτευσε σαν εκπρόσωπος Τύπου της εκκλησίας. Αμηχανία μου προκάλεσε το απροσδόκητο «Χριστός Ανέστη» στο τέλος της νεκρώσιμης ακολουθίας, παρόλο που δεν είμαι γνώστης του εκκλησιαστικού τυπικού, πρώτη φορά το άκουσα σε κηδεία. Οι αδηφάγοι και αναιδέστατοι τηλεοπτικοί φακοί κατέγραφαν τα πάντα, οι ήχοι, οι στεναγμοί, τα δάκρυα, το επαναλαμβανόμενο «φίλοι και εχθροί παραδέχονται τον άνθρωπο Χριστόδουλο κλπ. κλπ.», τα δάκρυα, τα αναφιλητά και οι λυγμοί προσχώρησαν σε κάθε οικογενειακή εστία. Ώρες ολόκληρες. Ήταν σαν να ξεπλήρωναν τον ομολογουμένως χαρισματικό επικοινωνιακά αρχιεπίσκοπο για τις αυξημένες τηλεθεάσεις που τους προσέφερε την εποχή που ζούσε. Καμία στιγμή κατά την ολοκληρωτικά σαρωτική απευθείας αναμετάδοση, δεν έπεισε για τη γνησιότητα όλων αυτών των εκδηλώσεων. Ούτε οι επικήδειοι λόγοι έπεισαν. Είναι φυσικό για τους γνωρίζοντας τη διαδρομή της ομολογουμένως διφορούμενης προσωπικότητα του αρχιεπισκόπου. Το τι είναι γνήσιο είναι βεβαίως υποκειμενικό.

Εκοιμήθη στις 5.15 τα ξημερώματα της Δευτέρας ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χριστόδουλος χάνοντας τη μάχη που έδινε επί επτά μήνες με την επάρατη νόσο. Το μεσημέρι συνεδριάζει εκτάκτως η Διαρκής Ιερά Σύνοδος, προεδρεύοντος του τοποτηρητή. Η σορός του Αρχιεπισκόπου θα εκτεθεί σε τριήμερο προσκύνημα στον Καθεδρικό Ναό Αθηνών.

Τα φώτα της δημοσιότητας θα φύγουν για λίγο από την «υπόθεση Ζαχόπουλου», ή μάλλον θα «κοπούν» στα δυο : «υπόθεση Ζαχόπουλου» – «εκλογή νέου Αρχιεπισκόπου».

Ξεκινώντας από δηλώσεις τύπου κ. Μιχάλη Λιάπη «Να έρθει ο πολιτισμός πιο κοντά στην καθημερινότητα των πολιτών…» δεν πρέπει κανείς να περιμένει πολλά, και ούτε που χρειάζεται η όποια «αιγίδα» του όποιου υπουργείου, αφού τέτοιου είδους «εκδηλώσεις» παραμένουν ακόμη σε αποσιωπητικά, και μάλλον πρέπει οι συγγραφείς μας να κοιμούνται πια ήσυχοι γιατί το υπουργείο θα «εφορμήσει» στη προώθηση, ενίσχυση και διάδοση της παραγωγής ελληνικού λόγου στο εξωτερικό (όλο υποσχέσεις είστε κ. υπουργέ). Θα πρότεινα πρώτα το συγύρισμα του οίκου μας, αλλά ποιος ακούει αφού κατά των κυβερνώντων «όλα πάνε μια χαρά». Ο υπουργός που θα μας φέρει τον «πολιτισμό μας πιο κοντά» μίλησε για τη προώθηση της λογοτεχνίας στο διαδίκτυο (ουάου, τώρα πια;), το ενθαρρυντικό είναι ότι τα «θα» πολλαπλασιάζονται. Βεβαίως.

Να πούμε τέλος και για τα Κρατικά Λογοτεχνικά Βραβεία, μια και αυτός είναι ο τίτλος της ιστολογικής ανάρτησης, και που απονεμήθηκαν:
Μεγάλο Βραβείο Λογοτεχνίας: Τηλέμαχος Αλαβέρας και Κώστας Τσιρόπουλος, Βραβείο Ποίησης: Τάσος Γαλάτης και Ντίνος Σιώτης, Βραβείο Μυθιστορήματος: Αθηνά Κακούρη και Ιωάννα Καρυστιάνη(φωτογραφία), Βραβείο Διηγήματος: Γιάννης Καισαρίδης και Ελένη Λαδιά, Βραβείο Δοκιμίου – Κριτικής: Αγγέλα Καστρινάκη και Θεοδόσης Πελεγρίνης, Βραβείο Χρονικού – Μαρτυρίας: Χρήστος Σαμουηλίδης και Αναστάσιος Τάμης.