αγριμολογος

Ακούστε τη μουσική για τέσσερα ποιήματα από το CD του φίλου Σωκράτη Ξένου σε μουσική Κώστα Μπραβάκη

“Ο δίσκος « Σημύδες- σουίτα για κιθάρα» κουβαλάει μια μικρή και, γιατί όχι, παραμυθένια ιστορία. Ένα βράδυ αρχές του Απριλίου 2007 περιδιαβαίνοντας τα λογοτεχνικά ιστολόγια – τα κατά κόσμον μπλογκς – βρέθηκα σε ένα τόπο που έφερε τον τίτλο «Σημύδες». Ένας ποιητής διαφορετικός από όσους είχα δει μέχρι τότε στους ιστότοπους, μια μεγάλη δεξαμενή της ελληνικής γλώσσας, μια αστείρευτη πηγή νεολογισμών και γλωσσικών εφευρημάτων. Ο Σωκράτης Ξένος έγραφε στίχους με την ίδια ευχέρεια που ο Μότσαρτ έγραφε νότες, απαντούσε στα ανοιχτά σχόλια των αναγνωστών με ευγένεια, με υπομονή, χωρίς να φαίνεται πως εντυπωσιάζεται από τις εκδηλώσεις αρκετές φορές λατρείας των φίλων του για την ποίησή του. Ψάχνοντας έμαθα ότι είναι εκπαιδευτικός και ότι ζούσε στο εξωτερικό

Μια βραδιά διάβασα ένα στίχο του που αποτυπώθηκε βαθιά μέσα μου: «με την αγάπη λειτουργώ τʼ αδιέξοδο, δε βρίσκω άλλο εξέχον κερί…»
Τότε ήταν που ήρθε στʼ αυτιά μου το πρώτο μουσικό θέμα. «Μικρό ροδάκινο, στόχε υψηλέ, με τόσα πρόθυμα κλαδιά, πόσο το μέτωπό σου ζήλεψε χώματα…» σι-ντο#-ρε-μι-φα#-ρε, από δω άρχισε η κιθάρα να πλημμυρίζει σημύδες.
«Σʼ έχει απορροφήσει τόσο η ποίηση…», του ʽγραψα, «καμιά φορά αναρωτιέμαι αν είσαι άνθρωπος, ελαιογραφία ή κομποσκοίνι».

Ένα από τα ποιήματα που μελοποιήθηκαν.
Κίτρο

Αν
στην έρμαια νύχτα τούτης της πόλης
ορθή γραφή και δίχως λάθη
Έτσι να ερχόσουν συνάντηση ντυμένη
Μα είναι ανορθόγραφο αποψινά τ’ αηδόνι
τα χέρια στο τραπέζι μπρούμυτα
ιγκλού των διανυκτερεύσεων
δεν έλεγα
δεν είναι αδύναμη σε καύσιμο
η ερπύστρια λέξη η αλήθεια
κι ομως στην πρόποση του οριστικού
τριχιές της συλλογιστικής
εγκατέλειψα τα γένια μου στη μοίρα τους
Πάει πάλιωσε το υψωμένο ποτήρι εις υγείαν
άκρη περίβολο του ανέμου
ο λόγος διακονεύει
και πότε παρόντες λιποτάκτες τ’ άστρα
βαφτισιμιό να κάνω άλλο ένα
για τα μαλλιά σου τελευταίο
Έτσι θα φύγεις πάλι με το αβάφτιστο αντίο
την ευκολία της πέτρας
και το κλειδί
που βολευτήκε μαζί σου
να με γυρνάει αριστερά ξεκλείδωμα αγρύπνιας

Ποιος σου ‘πε περβάζι του χειλιού

Περισσότερα στο Ποιείν του φίλου Σωτήρη Παστάκα

Ένας από τους σημαντικότερους ποιητές της Πρώτης Μεταπολεμικής γενιάς, ο Θανάσης Κωσταβάρας, γεννήθηκε στο Βόλο το 1927. Σε ηλικία δεκαπέντε χρόνων, ως Επονίτης, προσχωρεί στον ΕΛΑΣ. Το 1944 τραυματίζεται σε μάχη με τους Γερμανούς. Με το τέλος του πολέμου έρχεται στην Αθήνα και γράφεται στην Οδοντιατρική Σχολή Αθηνών το 1946. Τον Ιανουάριο του 1949 συλλαμβάνεται στα Εξάρχεια, δικάζεται και μεταφέρεται στις φυλακές Βούρλων. Το Νοέμβριο του 1948 εκτοπίζεται στη Μακρόνησο, όπου παρέμεινε τέσσερα χρόνια. Με την απόλυσή του ολοκληρώνει τις σπουδές του και ξεκινά να εργάζεται ως οδοντίατρος, παραμένοντας έως σήμερα μάχιμος, «ταγμένος στο όνειρο για έναν καλύτερο κόσμο», όπως έλεγε ο ίδιος.

Ήταν παντρεμένος με τη δοκιμιογράφο Αγγελική Κωσταβάρα και είχε ένα γιο. Από το 1956 που κυκλοφόρησαν τα πρώτα του ποιήματα («Αναζήτηση»), μέχρι σήμερα εξέδωσε είκοσι ποιητικές συλλογές (Ο μουγγός τραγουδιστής, Ιστορήματα, Τα ερωτικά, Ο φόβος του ακροβάτη, Κήποι στον Παράδεισο, Στο βάθος του χρώματος, Το ημερολόγιο της αυριανής εξορίας, Η μακρινή άγνωστη χώρα, κ. ά.)με τελευταία την εκτός εμπορίου αφιερωμένη στην απώλεια της αγαπημένης του Αγγελικής. Έγραψε δοκίμια, διηγήματα, θέατρο, που ανέβηκαν από τη «Δωδεκάτη Αυλαία» (1960) και το Θέατρο Τέχνης την περίοδο 1977-78, ενώ Τα ιερά και τα όσια παρουσιάστηκαν το Νοέμβριο του 1983 από την ΕΤ1. Ήταν μέλος της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού Μανδραγόρας. Αφιερώματα για το έργο του έγιναν από τα περιοδικά Ελί-τροχος, (τχ. 3, 2001), Μανδραγόρας, (τχ. 25, Ιούλιος 2001), Θέματα λογοτεχνίας, κ. ά.
Η κηδεία του θα γίνει αύριο την Τρίτη 23 Οκτώβρη 2007 και ώρα 3.30μμ από το νεκροταφείο Χαλανδρίου.

από poeticanet.com

Επέτειος, χρόνος, μνήμη. Tρεις λέξεις εμπνέουν πιστούς και τακτικούς συνεργάτες του «Εντευκτηρίου» στα ποιήματα, τα πεζογραφήματα και τα δοκίμια του γενέθλιου τεύχους με το οποίο το λογοτεχνικό περιοδικό της Θεσσαλονίκης γιορτάζει τη συμπλήρωση είκοσι χρόνων ανελλιπούς έκδοσης και παρουσίας στα ελληνικά γράμματα. Πρωτοκυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 1987 και έκτοτε «θάλλει, ευτυχώς και ευθαρσώς, εικοσάχρονο στη γενέθλια πόλη», όπως σημειώνει στο «Γενέθλιο» κείμενό του ο ομότιμος καθηγητής του ΑΠΘ Δ. Ν. Μαρωνίτης. Στα 78 ώς τώρα τεύχη του το Εντευκτήριο, πιστό στις αρχές και τις προθέσεις που διατυπώθηκαν εξ αρχής για ένα «έντυπο χώρο» όπου συναντώνται πρόσωπα και κείμενα, παραμένει ένα ανοιχτό περιοδικό χωρίς ομάδες και λογοτεχνικές τάσεις που δεν εκφράζει μόνο την παραγωγή Θεσσαλονικέων λογοτεχνών. «Δεν ήταν εύκολα τα είκοσι χρόνια που πέρασαν και δυστυχώς τα χρόνια που ακολουθούν φαίνεται πως θα είναι ακόμη δυσκολότερα. Η αίσθησή μου είναι ότι ολοένα και λιγότεροι άνθρωποι χρειάζονται στη ζωή τους τα λογοτεχνικά περιοδικά», γράφει στο εισαγωγικό του σημείωμα ο εκδότης του «Εντευκτηρίου» Γιώργος Κορδομενίδης. Γνωστά ονόματα της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας υπογράφουν τα νέα ανέκδοτα κείμενα και ποιήματα του επετειακού τεύχους: Οι Κ. Δημουλά, Γ. Βαρβέρης, Μιχ. Γκανάς, Κ. Δασκαλάκη, Δημ. Δασκαλόπουλος, Τ. Δημητρούλια, Π. Θεοδωρίδης, Αλ. Ισαρης, Δ. Ν. Μαρωνίτης, Δημ. Νόλλας, Μαν. Ξεξάκης, Ν. Γ. Ξυδάκης, Τ. Πατρίκιος, Σ. Σερέφας, Ερ. Σωτηροπούλου, Μισέλ Φάις, Τ. Χατζητάτσης, Ντ. Χριστιανόπουλος είναι ορισμένοι εξ αυτών, ενώ στο «Καπνιστήριο» ο Γιώργος Κορδομενίδης εισχωρεί στα του οίκου του με ένα «προσωπικό» και αποκαλυπτικό κείμενο που φέρει τον τίτλο «Είκοσι χρόνια στην κουζίνα του Εντευκτηρίου».

Από: Καθημερινή

Περισσότερα στο ιστολόγιο του φίλου Γιώργου Κορδομενίδη Εκδότη του περιοδικού

Από το Δελτίο Τύπου: «Προσεύχομαι σημαίνει πως προετοιμάζομαι για την εσχάτη των ποινών – για την εκτέλεση» έγραφε ο Bohumil Hrabal, και πάνω στη ρήση αυτή ο Σωτήρης Παστάκας οικοδόμησε είκοσι τέσσερις προσευχές για φίλους, ζώντες και νεκρούς, είκοσι τέσσερις προετοιμασίες για ισάριθμες προσωπικές του εκτελέσεις. Χρησιμοποιώντας συνειδητά υλικό από την βιογραφία του, και αποφεύγοντας να αποπροσωποποιήσει το τελικό αποτέλεσμα, απευθύνεται σε πρόσωπα αγαπημένα, που τον ενώνουν με τη ζωή και το θάνατο, καταφέρνοντας καθ’ όλη τη διάρκεια της τελετής να σταθεί στα πόδια του και να μη λυγίσει τα αισθηματά του…. Άλλοτε σαρκαστικός, άλλοτε μελαγχολικός άλλοτε τρυφερός και άλλοτε οργισμένος αποκαλύπτει τους δεσμούς που τον συνδέουν με καθένα από τα πρόσωπα των «προσευχών» συνθέτοντας τελικά ένα μεγάλο μονόλογο προς τον ένα και μοναδικό «δήμιο» της ζωής μας, τον χρόνο….
Η έκδοση της έκτης ποιητικής συλλογής του Σωτήρη Παστάκα συμπίπτει με τη συμμετοχή του στο Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης του Σαν Φρανσίσκο (San Francisco International Poetry Festival, July 27, 28 & 29, 2007), όπου είναι επίσημα προσκεκλημένος. Οι «Προσευχές για φίλους» είναι η πρώτη απόπειρα των εκδόσεων Heteron (περιοδικό “Heteron ½”), στο χώρο του βιβλίου.

ΣΕΙΡΑ: Ποίηση / Δίγλωσση έκδοση.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΣΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ: Γιάννης Γκούμας
ΣΧΕΔΙΑΣΗ ΕΞΩΦΥΛΛΟΥ: Στράτος Φουντούλης
ΣΕΛΙΔΕΣ: 100
ΤΙΜΗ: 12 €
ΠΡΩΤΗ ΕΚΔΟΣΗ: Ιούλιος 2007