αγριμολογος

Σήμερα, ημέρα Τρίτη 19 Φεβρουαρίου 2008. Ο Φιντέλ Κάστρο, στα 81 χρ. του, ανακοίνωσε ότι παραιτείται από το ύψιστο αξίωμα της χώρας του. Η ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας του κουβανικού καθεστώτος Granma: «Δεν θα διεκδικήσω ούτε και θα αποδεχτώ, επαναλαμβάνω, δεν θα διεκδικήσω ούτε και θα αποδεχτώ τις θέσεις του Προέδρου και του Ανώτατου Διοικητή», αναφέρει ο Φιντέλ Κάστρο σε επιστολή του που αναρτήθηκε στο δικτυακό τόπο της Granma. O Κάστρο τους τελευταίους 19 μήνες δεν ασκούσε τα καθήκοντά του λόγω σοβαρότατων προβλημάτων υγείας και είχε παραχωρήσει μέρος των αρμοδιοτήτων του, από τον Ιούλιο του 2066, στον αδερφό του Ραούλ Κάστρο…

Ήταν ο μοναδικός ηγέτης που στην πορεία του είδε να αλλάζουν εννέα πρόεδροι των ΗΠΑ και να καταρρέει ολόκληρο το κομμουνιστικό οικοδόμημα της άλλοτε Σοβιετικής Ένωσης. Αυτό το πρωτόγνωρο «σοσιαλιστικό πείραμα» της ανθρωπότητας, απέτυχε. Ο απόηχος αυτού του ανθρώπινου εγχειρήματος παραμένει και μελετάται από άγρυπνο μάτι της Ιστορίας. Βρίσκεται υπό συνεχή αξιολόγηση.
Ο Φιντέλ (ή Φιδέλ) Κάστρο, πλήρες όνομα Φιντέλ Αλεχάντρο Κάστρο Ρουθ, γεννήθηκε στο Μπιράν της Κούβας στις 13 Αυγούστου 1926. Μέχρι χτες, ο σημερινός Πρόεδρος της Κούβας.
Ο Φιντέλ Κάστρο σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αβάνας και για κάποιο χρονικό διάστημα άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου. Από φοιτητής ακόμα αναμείχτηκε στα επαναστατικά κινήματα εναντίον της δικτατορίας του Μπατίστα. Στην εξέγερση του Σαντιάγκο (26 Ιουλίου 1953) ήταν από τους αρχηγούς στην επίθεση κατά των στρατιωτικών καταυλισμών, συνελήφθη όμως και καταδικάστηκε σε φυλάκιση 15 ετών. Το 1955 αμνηστεύτηκε και κατέφυγε στις ΗΠΑ. Εκεί προσπάθησε να μυήσει στην επανάσταση τους εξόριστους Κουβανούς. Η αμερικάνικη κυβέρνηση όμως αντέδρασε κι έτσι ο Κάστρο διέφυγε στο Μεξικό. Από κει, με λίγους άντρες, αποβιβάστηκε στην Κούβα (2 Δεκεμβρίου 1956) και ανέβηκε στα βουνά.
Το επαναστατικό κίνημα πήρε μεγάλες διαστάσεις και οι αντάρτες, μετά από πολλές επιτυχίες, κατέλαβαν την 1η Ιανουαρίου 1959 την πρωτεύουσα Αβάνα. Ο Μπατίστα απέδρασε από την Κούβα και πρωθυπουργός ανέλαβε ο Φιντέλ Κάστρο (1959), αξίωμα το οποίο διατήρησε ως το 1976. Το 1965 έγινε γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Κούβας και το 1976 συγκέντρωσε στο πρόσωπό του τα αξιώματα του προέδρου του κράτους και του αρχηγού των Ενόπλων Δυνάμεων. Το 1991 επανεκλέχτηκε γενικός γραμματέας του κόμματος και το 1993, 1998 και 2003 το Συμβούλιο των Αντιπροσώπων ανανέωσε για πέντε χρόνια την προεδρική του θητεία. Αναδείχτηκε σε ηγετική μορφή του Τρίτου Κόσμου και ανέπτυξε τους δεσμούς της χώρας του τόσο με αφρικανικές όσο και με ασιατικές χώρες. Το 1975 έστειλε στρατεύματα στην Αγκόλα στο πλευρό του Λαϊκού Κινήματος για την Απελευθέρωση της Αγκόλας και το 1978 στην Αιθιοπία για την αντιμετώπιση της εισβολής της Σομαλίας. Το γεγονός αυτό, καθώς και η βοήθεια που πρόσφερε στους Σαντινίστας της Νικαράγουας το 1979, επιδείνωσε ακόμη περισσότερο τις σχέσεις του με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 1991 η ανατροπή των καθεστώτων του υπαρκτού σοσιαλισμού και η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης σήμαναν την απαρχή μεγάλων οικονομικών δυσκολιών για την Κούβα και ο Κάστρο αναγκάστηκε να κάνει ορισμένα ανοίγματα προς την κατεύθυνση της φιλελευθεροποίησης της κουβανικής οικονομίας. Τιμήθηκε με το διεθνές βραβείο Λένιν (1961) και το χρυσό μετάλλιο Ζολιό-Κιουρί για την ειρήνη το 1972. Συνέγραψε πολιτικά έργα, τα νεότερα από τα οποία είναι Οκτωβριανή Επανάσταση και η Επανάσταση της Κούβας (1978), Φιντέλ (1987).
Ο ηγέτης της Κούβας, Φιντέλ Κάστρο, υποβλήθηκε σε εγχείρηση στο έντερο στις 31 Ιουλίου 2006, από τότε το μεγαλύτερο διάστημα το πέρασε στη κλινική.
(κάποιες σημειώσεις από «Έθνος», «Ελευθεροτυπία» και «Wikipedia»)

Περίπου 500 άνθρωποι της τέχνης και των γραμμάτων έφτασαν έξω από το ΥΠΠΟ. Μια σιωπηλή διαμαρτυρία. Μια συγκέντρωση θυμού. Μοναδικός ήχος της συγκέντρωσης, το τύμπανο του Νίκου Τουλιάτου. Μια ωραία πρωτοβουλία του ΣΥΡΙΖΑ (μακάρι και άλλοι να πάρουν παρόμοιες πρωτοβουλίες…Μαζί τους θα είμαστε.) και μέσω της «Θυμωμένης Τέχνης». Για τον πολιτισμό που γίνεται αντικείμενο συναλλαγής, για την τηλεόραση που υποκαθιστά και υπονομεύει τους δημοκρατικούς θεσμούς, «Όταν ο πολιτισμός γίνεται εμπόρευμα, η διαπλοκή γίνεται κανόνας». Για την τυποποίηση που οδηγεί στην αδιαφορία.

Η «Ε» αναφέρει: «Μια εντυπωσιακή συγκέντρωση προσωπικοτήτων που σπάνια μπορεί να δει κανείς στο δρόμο, σε διαδήλωση. Πήγαν να διαμαρτυρηθούν για τη ζοφερή ατμόσφαιρα που έχει δημιουργηθεί στο πανελλήνιο για τον πολιτισμό εξαιτίας του σκανδάλου Ζαχόπουλου. Ανάμεσά τους ήταν οι: Αλκη Ζέη, Μάγια Λυμπεροπούλου, Μάνος Ελευθερίου, Δημήτρης Καταλειφός, Εύα Κοταμανίδου, Αντώνης Αντύπας, Ελένη Καραΐνδρου, Γιώργος Βότσης, Ρέα Γαλανάκη, Θανάσης Παπαγεωργίου, Θοδωρής Γκόνης, Μάρω Δούκα, Μαριέττα Ριάλδη, Νότης Μαυρουδής, Τάκης Θεοδωρόπουλος, Μπέττυ Αρβανίτη, Ανέστης Βλάχος, Μανώλης Φάμελλος, Πάνος Σκουρολιάκος, Ιωάννα Καρυστιάνη, Δημήτρης Τσακνής, Στέλιος Μάινας, Αθηνά Παπαδάκη, Ρήγας Αξελός, Χριστόφορος Λιοντάκης, Κίττυ Αρσένη, Νίκος Τουλιάτος κ.ά.»

Μία ομάδα, ανάμεσα σε αυτούς οι Εύα Κοταμανίδου, Ιωάννα Καρυστιάνη, Αλκη Ζέη και Διονύσης Τσακνής, συναντά τον υπουργό Πολιτισμού Μιχάλη Λιάπη. Μετά τη συνάντησή τους ο υπουργός Πολιτισμού αποκάλεσε τους διαμαρτυρόμενους καλλιτέχνες «φυσικούς συμμάχους του υπουργείου Πολιτισμού». «Ακούμε με πολύ ενδιαφέρον τις ιδέες και τις απόψεις τους», είπε. «Ο διάλογος μεταξύ μας είναι συνεχής και γόνιμος».

Τους διαβεβαίωσε ότι μέλημά του είναι η διαφάνεια και γι’ αυτόν το σκοπό επεξεργάζεται αυτόν τον καιρό με τους συνεργάτες του ένα νέο σχέδιο για τη διαχείριση των οικονομικών. Έκλεισε λέγοντας πως «από αυτή την κρίση θα βγούμε τελικά ενισχυμένοι».

Από το εξωτερικό: Τις σιωπηλές ευχές μου.

Προχθές (31.01.08) όλα ανεξαιρέτως τα κανάλια κάλυψαν απευθείας τις ομιλίες, τα στιγμιότυπα, όλη τη πομπή από τη Μητρόπολη ως το Α΄ Νεκροταφείο τη νεκρώσιμη ακολουθία του αρχιεπισκόπου Χριστόδουλο, με την αξιοπρεπή εξαίρεση του Σκάϊ που κράτησε το μέτρο. Εντύπωση πέραν του απαράδεκτου γενικού τρόπου κάλυψης του γεγονότος που ξεπέρασε κάθε μέτρο, έκανε και ο θρασύς  τρόπος με τον οποίο ο κ. Άνθιμος στην εκφώνηση του επικήδειου λόγου ανέφερε μετά τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον …τέως βασιλιά(!), κακοβούλως μπροστά στο πανελλήνιο τοποθέτησε ιεραρχικά τον Γκλύξμπουργκ πάνω από τον πρωθυπουργό και τους εκλεγμένους αρχηγούς των κομμάτων. Ένα προκλητικά αδικαιολόγητο ατόπημα που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί «λάθος» από έναν 74χρονο ιεράρχη με τεράστια πείρα, που κάποτε θήτευσε σαν εκπρόσωπος Τύπου της εκκλησίας. Αμηχανία μου προκάλεσε το απροσδόκητο «Χριστός Ανέστη» στο τέλος της νεκρώσιμης ακολουθίας, παρόλο που δεν είμαι γνώστης του εκκλησιαστικού τυπικού, πρώτη φορά το άκουσα σε κηδεία. Οι αδηφάγοι και αναιδέστατοι τηλεοπτικοί φακοί κατέγραφαν τα πάντα, οι ήχοι, οι στεναγμοί, τα δάκρυα, το επαναλαμβανόμενο «φίλοι και εχθροί παραδέχονται τον άνθρωπο Χριστόδουλο κλπ. κλπ.», τα δάκρυα, τα αναφιλητά και οι λυγμοί προσχώρησαν σε κάθε οικογενειακή εστία. Ώρες ολόκληρες. Ήταν σαν να ξεπλήρωναν τον ομολογουμένως χαρισματικό επικοινωνιακά αρχιεπίσκοπο για τις αυξημένες τηλεθεάσεις που τους προσέφερε την εποχή που ζούσε. Καμία στιγμή κατά την ολοκληρωτικά σαρωτική απευθείας αναμετάδοση, δεν έπεισε για τη γνησιότητα όλων αυτών των εκδηλώσεων. Ούτε οι επικήδειοι λόγοι έπεισαν. Είναι φυσικό για τους γνωρίζοντας τη διαδρομή της ομολογουμένως διφορούμενης προσωπικότητα του αρχιεπισκόπου. Το τι είναι γνήσιο είναι βεβαίως υποκειμενικό.

Εκοιμήθη στις 5.15 τα ξημερώματα της Δευτέρας ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χριστόδουλος χάνοντας τη μάχη που έδινε επί επτά μήνες με την επάρατη νόσο. Το μεσημέρι συνεδριάζει εκτάκτως η Διαρκής Ιερά Σύνοδος, προεδρεύοντος του τοποτηρητή. Η σορός του Αρχιεπισκόπου θα εκτεθεί σε τριήμερο προσκύνημα στον Καθεδρικό Ναό Αθηνών.

Τα φώτα της δημοσιότητας θα φύγουν για λίγο από την «υπόθεση Ζαχόπουλου», ή μάλλον θα «κοπούν» στα δυο : «υπόθεση Ζαχόπουλου» – «εκλογή νέου Αρχιεπισκόπου».