αγριμολογος

Από το 1986 που ήμουν παρών σαν επισκέπτης στη Biennale της Βενετίας έχουν περάσει 21 χρόνια. Θυμάμαι τότε διάφορα που προκαλούν τη νοσταλγία. Τότε το θέμα ήταν «Τέχνη και Επιστήμη» αλλά αυτό που κυριαρχούσε την εποχή εκείνη ήταν το Χρώμα και ήταν πολύ λογικό η Μπιενάλε να εστιάσει στο χρώμα ως επιστήμη της όρασης και το χρώμα ως διαμεσολαβητής των συγγενών στοιχείων μεταξύ τέχνης και επιστήμης, αν και προσωπικά σαν καλλιτέχνης όλα αυτά τα τοποθετώ σε ένα θεωρητικό πεδίο που δεν έχει σχέση με τη καλλιτεχνική πράξη όπως την εννοεί (αν την εννοεί) ο καλλιτέχνης, είναι ζητήματα που αφορούν τους κριτικούς, γι’ αυτό λοιπόν σε αυτά τα θέματα αφήνω να μιλήσουν άλλοι που συνήθως βρίσκονται μακριά από την τέχνη σαν Πράξη.
Φέτος δεν πήγα και δεν είμαι σίγουρος αν θα με ενδιαφέρει να πάω στο μέλλον, βλέποντας και κάνοντας. Αν κάτι μου λείπει είναι όλο αυτό το πάρε-δώσε, η ατμόσφαιρα της όλης αυτής υπόθεσης. Τώρα στη 52η Μπιενάλε Διεθνή Έκθεση Τέχνης με τίτλο «Σκέψου με τις αισθήσεις – Νιώσε με το μυαλό». Με τον νέο υπεύθυνο Αμερικανό Robert Storr επετεύχθει – λένε τώρα – το ποθούμενο της καλής επαγγελματικής οργάνωσης που θα ισορροπεί και κάποια πολιτικά χρωστούμενα που, δεν με αφορούν προσωπικά, αυτά είναι κυρίως για αυτούς που γεμίζουν τις επιφυλλίδες τους σε διάφορα περιοδικά τέχνης, είναι αποκλειστικά δικιά τους δουλειά.
Φέτος ξεχωρίζω τον καλό Ιάπωνα καλλιτέχνη Masao Okabe ο οποίος δεν θα περάσει απαρατήρητος. Ο περίεργος Μεξικανός Rafael Lozano – Hemmer, ο πάντα σημαντικός Αμερικανός Felix Gonzalez–Torres, η Πορτογαλίδα Angela Ferreira, ο Δανός Troels Wörsel. Άλλοι σημαντικοί, για το γούστο μου, καλλιτέχνες που θα παρουσιάσουν έργο ανεξάρτητα από τα εθνικά pavilions, είναι ο Leon Ferrari, Ellsworth Kelly, Gerhard Richter, το ζεύγος Kabakov, Sigmar Polke, Daniel Buren. Αντιθέτως δεν βλέπω κανένα λόγο για τον θόρυβο της τεράστιας προβολής της Γαλλίδας Sophie Calle, τον θεωρώ ολίγον τι prétentieuse…

Τα υπόλοιπα μπορείτε να τα διαβάσετε στα πολλά και διάφορα περιοδικά και σε στήλες εφημερίδων.

Ευτυχώς που η Art Athina κλείνει σήμερα τις πόρτες της και ίσως να μην δημιουργηθεί ο ίδιος εκκωφαντικός θόρυβος του…Outlook – θυμάστε; Βεβαίως οι δημοσιεύσεις που θα γίνουν, και ορθώς, στο εξωτερικό είναι αναπόφευκτες.
Μιλώ για τη Σαββατιάτικη σύλληψη του Γενικού διευθυντή της HELEXPO ο οποίος κατηγορείται για …παράβαση του νόμου (άντε πάλι) «περί ασέμνων και προσβολή συμβόλων του ελληνικού κράτους». Οι αστυνομικοί κατάσχεσαν το βίντεο της καλλιτέχνιδος Εύης Στεφανή (την ψάχνουν και αυτή για σύλληψη) το οποίο παρουσίαζε έναν άνδρα αυνανιζόμενο με φόντο τη ελληνική σημαία, προσβάλλοντας τη δημοσία αιδώ.
Θέλω να σημειώσω μια περίεργη σύμπτωση. Το Σάββατο επίσης θα πραγματοποιούσε ολονύκτια Αγρυπνία ο κ. Άνθιμος με πλήθος λέει πιστών για το όνομα των Σκοπίων.
Λέτε;

Updates: Για περισσότερες πληροφορίες που δυστυχώς επιβεβαιώνουν τον παραλογισμό α λα Outlook, σας παραπέμπω στο κ. Νίκου Ξυδάκη…

Δεν είναι δυστυχώς η φαντασία μου.

που κράτησε περίπου 3 χρόνια. η σειρά Opus Dei(?) έφτασε στο τέλος της.

εδώ: Opus Dei(?)No63: μικτή τεχνική/χειροποίητο χαρτί σε καμβά. 90 Χ 90 εκ.μια σειρά που αγάπησα και αγαπήθηκε.

η αυλαία τώρα πια ανοίγει για τη σειρά «une lettre jamais reçue« Καλο ταξίδι.