αγριμολογος

Στις 20 Αυγούστου του 1968 ο ρωσικός στρατός κατέλαβε τη χώρα.

Επί μία εβδομάδα οι δρόμοι σ΄ όλες τις πόλεις αντιλαλούσαν από από οργή. Ποτέ δεν ήταν τόσο πατρίδα η χώρα, ποτέ δεν ήταν τόσο πολύ Τσέχοι οι Τσέχοι.

Ο Γιόζεφ, μεθυσμένος από μίσος, ήταν έτοιμος να πέσει πάνω στα τανκς. Έπειτα, οι σημαίνοντες πολιτικοί συνελήφθησαν, μεταφέρθηκαν με συνοδεία στη Μόσχα, αναγκάστηκαν να δεχτούν ένα συμβιβασμό όπως όπως, και οι Τσέχοι, οργισμένοι ακόμα, γύρισαν στα σπίτια τους. Περίπου δεκατέσσερις μήνες μετά, στην πεντηκοστή δεύτερη επέτειο της ρωσικής Οκτωβριανής Επανάστασης, που είχε επιβληθεί στη χώρα σαν επίσημη αργία, ο Γιόζεφ, στην κωμόπολη όπου είχε το ιατρείο του, μπήκε στο αυτοκίνητό του για να πάει να δει τους δικούς του στην άλλη άκρη της χώρας. Μόλις έφτασε στην πόλη, έκοψε ταχύτητα. Ήταν περίεργος να δει πόσα παράθυρα θα είναι στολισμένα με κόκκινες σημαίες, που, αυτή τη χρονιά της ήττας, θα αποτελούσαν ολοκάθαρο σημάδι υποταγής. Είχε περισσότερες απ΄ ό,τι περίμενε: αυτοί που τις κρέμασαν ενεργούσαν ίσως αντίθετα με τα πιστεύω τους, από σύνεση,μ’έναν αόριστο φόβο,πάντως ενεργούσαν με τη θέλησή τους,γιατί δεν τους ανάγκαζε κανένας,δεν τους απειλούσε κανένας.

[απόσμασμα από: Μίλαν Κούντερα  Η Αγνοια σελ. 64 -εκδόσεις Εστία via Ioanna Patera >>>