Συνενοχή-ρατσισμός. Αθλιότητα
27/08/2012 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Συνενοχή-ρατσισμός. Αθλιότητα
Oταν η συνενοχή διαλύει τη συνοχή

Σε χωριό της Φθιώτιδας, έξω από τα Καμένα Βούρλα, παππούς έσπασε στο ξύλο ένα μικρό αγόρι από την Αλβανία γιατί στην παιδική χαρά τραυμάτισε κατά λάθος το εγγόνι του (κουτούλησαν με αποτέλεσμα να ανοίξει η μύτη του δεύτερου). Το Αλβανάκι μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο μπροστά στα τρομαγμένα μάτια των συνομηλίκων του και κάποιων περαστικών ενηλίκων, που κοντοστάθηκαν ως θεατές της σκηνής. Το συμβάν κατέγραψε η Ηλιάνα Σουσώνη στη στήλη «Προβολές» της «Κ» (22/8).
Οταν ο Αλβανός πατέρας (χρόνια κάτοικος του χωριού) πήγε στο Αστυνομικό Tμήμα δεν βρέθηκε κανείς από τους αυτόπτες μάρτυρες να καταθέσει. Η τοπική κοινωνία σιώπησε.
Στην Yδρα, την περασμένη Παρασκευή, κλιμάκιο του ΣΔΟΕ δέχθηκε επίθεση από επιχειρηματίες και κατοίκους του νησιού γιατί οι ελεγκτές ζήτησαν από ιδιοκτήτρια εστιατορίου, που δεν έκοβε αποδείξεις, να τους ακολουθήσει στο Τμήμα. Η συνέχεια του επεισοδίου έχει περιγραφεί και σχολιαστεί με σαφή (ευτυχώς) απέχθεια: κάτοικοι προπηλακίζουν το ΣΔΟΕ, κόβουν νερό και ρεύμα στο Αστυνομικό Tμήμα και «αγανακτισμένοι», δηλώνουν την με κάθε τρόπο «ανυπακοή» τους, διατρανώνουν την επιθυμία τους να παραμείνουν στο ελέω ασυδοσίας καθεστώς της φοροδιαφυγής. Η τοπική κοινωνία σιώπησε και εδώ. Καμία αντίδραση από παράγοντες ή συλλόγους που επιδεικνύουν αξιοσημείωτη ευαισθησία σε θέματα που αφορούν το περιβάλλον, τη χλωρίδα και την πανίδα του νησιού.
Τα δύο διαφορετικά μεταξύ τους γεγονότα συναντιούνται στην ίδια συνένοχη σιωπή. Δεν είναι η πρώτη φορά -ούτε πρόκειται να είναι η τελευταία- που μικρές κοινωνίες ορθώνουν τείχη για να προστατεύσουν εαυτούς, την επόμενη μέρα, σχέσεις και ισορροπίες εδραιωμένες στο, κατ’ αυτούς, καλό και κακό.
Oσο η αθλιότητα βρίσκει στέγη, τα αποστήματα θεριεύουν. Γίνονται Βέροια (ο φόνος του μικρού Aλεξ το 2006), γίνονται Κερατέα, γίνονται Κόρινθος (ο «πόλεμος» του δημάρχου, κατοίκων και της Χρυσής Αυγής να μη μεταφερθούν παράνομοι μετανάστες στο στρατόπεδο). Η συνένοχη σιωπή και η «αγανάκτηση» των τοπικών, κλειστών κοινωνιών έχουν συχνά την ίδια αφετηρία. Οδηγούν στη δαιμονοποίηση, καταργούν τη συνευθύνη, υπερασπίζονται τη βία και την ανομία, διαλύουν τη συνοχή της ευρύτερης κοινωνίας. Και, δυστυχώς, σ’ αυτές τις περιπτώσεις, δεν μπορούμε να μεταθέσουμε την ευθύνη σε καμία τρόικα και σε κανένα ΔΝΤ. Η κρίση ενός συστήματος που νοσεί δεν μετατίθεται. Διαδίδεται. Γίνεται επιδημία.
***
[Tης Μαριας Κατσουνακη στη Καθημερινή]
.
photo Agrimologos
Κι εσείς, Σεβασμιώτατοι με τους ουρανομήκεις τίτλους…
06/07/2012 § Σχολιάστε

photo: LIFO
Επιστολή του ΣΤΑΘΗ ΤΣΑΓΚΑΡΟΥΣΙΑΝΟΥ στον Αρχιεπίσκοπο για τα κομμένα συσσίτια της Εκκλησίας επειδή «οι μαγείρισσες πάνε διακοπές»! (στη LIFO)
Αγαπητέ Ιερώνυμε,
Διάβασα στις ειδήσεις ότι 6 από τις 10 σεπτές μητροπόλεις Σου θα πάψουν να δίνουν συσσίτιο στους φτωχούς, από φαγητά εράνων και προσφορών, επειδή οι μαγείρισσες θα πάνε διακοπές. Συνεπώς, οι άποροι, άστεγοι, άνεργοι άνθρωποι της Μεσογαίας, της Νέας Ιωνίας, της Νέας Φιλαδέλφειας, της Γλυφάδας, της Νέας Σμύρνης, του Περιστερίου, του Μαρουσιού και του Ωρωπού θα πάψουν να τρώνε ένα πιάτο φαΐ επειδή 6 μαγείρισσές Σου θα παραθερίζουν. Και μάλιστα για δύο (2) μήνες! Από αρχές Ιουλίου μέχρι αρχές Σεπτεμβρίου.
Αν και το ερώτημα είναι ρητορικό, θέλω να σε ρωτήσω: Είσαι σοβαρός;
Δεν με ενδιαφέρει το θρησκευτικό σκέλος του αξιώματός Σου, ούτε έχει σημασία εάν πιστεύω στον θεό ή όχι. Δεν αμφισβητώ τη θέση Σου, τον (αναχρονιστικό) δεσμό Σου με το κράτος, τις μεθόδους που κυβερνάς το κληρικό και λαϊκό Ποίμνιό σου, το πάρε-δώσε σου με τους πολιτικούς. Αμφισβητώ τη σοβαρότητά σου. Και είμαι πια βέβαιος ότι σε αυτούς τους άθλιους καιρούς που ζούμε, συμπεριφέρεσαι με εξοργιστική μικροπρέπεια. Με ανευθυνότητα και κυνισμό που μόνο σε πονηρούς πολιτικούς έχω ξαναδεί.
Ιστορικά, ελάχιστες άλλες φορές η Ελλάδα έχει βρεθεί σε τέτοια ανάγκη. Όποιος έχει και δεν δίνει, είναι ένοχος, ύποπτος, μικρόψυχος. Ειδικά εάν αυτός ο «όποιος» έχει κάνει μπίζνα του την αλληλεγγύη, τη συνδρομή των φτωχών, τη σωτηρία των ψυχών και των σωμάτων.
Η κοινωνική σιωπή Σου όλη αυτή την περίοδο (ενώ διάγεις πολυτελώς στα αρχιεπισκοπικά ανάκτορα) είναι πια ανέκδοτο. Είναι γνωστή η γιγαντιαία περιουσία που διαχειρίζεσαι, η ψυχολογία οδαλίσκης που έχει καλλιεργηθεί και όσα κάνει η Εκκλησία πρέπει να τα πληρώνει το γονατισμένο κράτος, τα σκάνδαλα της Εταιρείας Σου, η αντιπνευματικότητα, τα αλληλοφαγώματα, οι ΜΚΟ, ο εγωισμός της Εκκλησίας. Αλλά αυτή η είδηση (που περίμενα επί μέρες ότι θα βγεις να την αναιρέσεις) έχει περάσει κάθε όριο.
Είσαι σοβαρός; Θέλεις να σε παίρνουν για πνευματικό ηγέτη, Εσένα; Που δεν πληρώνεις 6 μισθούς για να μαγειρευτούν τα φαγητά που σου προσφέρουν δωρεάν τα σούπερ μάρκετ και οι ελεημοσύνες των απλών ανθρώπων; Για 2 μήνες;
Κι εσείς, Σεβασμιώτατοι με τους ουρανομήκεις τίτλους, τα μεγαλοπρεπή τριτόκλιτα εις -εως, τους μεγαλόσταυρους και τα παχιά, ανεμισμένα γένια, Σεβασμιώτατε Μεσογαίας, Σεβασμιώτατε Αμαρουσίου και Ωρωπού, Σεβασμιώτατε Περιστερίου κ.λπ., δεν ντρέπεστε; Δεν έχετε δυο χιλιάρικα να βάλετε από την τσέπη σας;
Αγαπητέ Ιερώνυμε,
Για να μην πολυλογούμε (επειδή εν προκειμένω δεν μένει τίποτε να απαντηθεί) θέλω να σε πληροφορήσω ότι η LifO αναλαμβάνει να πληρώνει τις μαγείρισσές Σου, για να μη διακοπεί το συσσίτιο. Μπορείς να στείλεις όποιον θες για τα περαιτέρω.
Ντρέπομαι που η ελληνική εκκλησία έφτασε σε σημείο τέτοιας μικροπρέπειας.
Και δεν θα ησυχάσω μέχρι να χωριστεί αυτό το φαιδρό κράτος απο το κουφό, ανάλγητο και υποκριτικό μόρφωμα που κυβερνάς.
Romain Gavras, «No church in the wild»…
02/06/2012 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Romain Gavras, «No church in the wild»…
Ρομαίν Γαβράς: Καμία εκκλησία για τους αγριεμένους
Το νέο βίντεο κλιπ που σκηνοθέτησε ο Ρομαίν Γαβράς για το τραγούδι «No church in the wild» των Jay-Z και Kanye West προκαλεί θύελλα διαμαρτυριών στην Γαλλία. Όπως και τα προηγούμενά του…
Περισσότερα στις Στάχτες
.
.
Η Φαουστίνα των κυμάτων
28/05/2012 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Η Φαουστίνα των κυμάτων
Του Γιάννη Τριάντη

[Αρχές του 2001: Δεκαεπτά άνθρωποι πάλευαν δώδεκα μερόνυχτα με τα κύματα, για να φτάσουν με μια παλιόβαρκα από τον Άγιο Δομήνικο στο Πουέρτο Ρίκο. Στην αρχή χάλασε η πυξίδα, μετά άρχισαν να τελειώνουν οι προμήθειες σε βενζίνη, τρόφιμα και νερό. Η Φαουστίνα Μερσέντες, ετών 31, έσωσε τους συνεπιβάτες της με το μητρικό της γάλα: Έπειτα από 288 μαρτυρικές ώρες στη θάλασσα, οι επίδοξοι μετανάστες είδαν επιτέλους στεριά. μόνο που δεν ήταν το Πουέρτο Ρίκο. «τα ρεύματα τους είχαν παρασύρει πίσω στον Άγιο Δομήνικο…»]
Τέτοια διαβάζεις και τυλίγεσαι στην «εύφορη σιγή» της συγκινήσεως… Κρυφά σκουπίζεις τα μάτια και βγαίνεις στο δρόμο για να πεις την ιστορία της Φαουστίνας στους περαστικούς. Της Δομινικανής που έδινε μεσοπέλαγα το γάλα της στους δεκάξι ντεσπεράντος, οι οποίοι πάσχιζαν να ζήσουν ανάμεσα στα κύματα της Καραϊβικής, φρυγμένοι, βουλιαγμένοι στη μοίρα τους, απελπισμένοι…
Σταγόνα σταγόνα το γάλα της, λεχώνα-τροφός, άγγελος, γεννήτωρ για δεύτερη φορά, ρότα ζωής στο πουθενά, η Φαουστίνα των κυμάτων. Η αδερφή της, συνεπιβάτης στη σκουριασμένη βάρκα της ελπίδας, μεταλάβαινε τελευταία τις σταλιές της ζωής, το γάλα της αδερφής της. Και κρατούσε μια σταγόνα στο στόμα της για να την επιστρέψει στο στόμα της Φαουστίνας. Ένα φιλί ζωής, αντίδωρο, μια σταλίτσα γάλα, μαργαριτάρι που επέστρεφε στο κέλυφός του…
Άργότερα, στο μπαλκόνι της Καραϊβικής, η Φαουστίνα κρατούσε σφιχτά την κόρη της στην αγκαλιά της, κοίταζε αμίλητη τη θάλασσα κι έλεγε στο παιδί της παραμύθια και τραγούδια της στιγμής, πότε δακρύζοντας, πότε χαμογελώντας. Η Φαουστίνα των κυμάτων…
***
[από το βιβλίο του Γιάννη Τριάντη «Ούτε Τύμπανα, Ούτε Τρομπέτες», εκδόσεις Ίκαρος, 2005]
Photo©Rick Loomis / Los Angeles Times