αγριμολογος

Η σύγχυση του συμπιεσμένου χρόνου, ο βομβαρδισμός της ενημέρωσης, η εξουδετέρωση κάθε δημόσιας αρετής, ο σταδιακός μετασχηματισμός του πλήθους σε αγροίκους καταναλωτές, η αναπόφευκτη μείωση αίσθησης και ενστίκτου κάθε είδους πολιτικής αγωγής, η συστηματική διάλυση της λογικής, ώστε «να χαθεί η δυνατότητα οι εκπαιδευόμενοι να αναγνωρίζουν διαμιάς τι είναι σημαντικό και τι είναι άνευ σημασίας» και να «βρεθεί ενταγμένος στην υπηρεσία της καθεστηκυίας τάξεως, ενώ η διάθεσή του θα μπορούσε να είναι απολύτως αντίθετη…»[1] Η ψυχική επεξεργασία του άγχους της αποτυχίας, ο εμπορευματικός χαρακτήρας των σχέσεων και εν τέλει της ασφάλειας. Ένα παιχνίδι μνήμης κι ηθελημένης λήθης, ηθελημένης αποφυγής στην αποτύπωση των αντιδράσεων ακόμη και μέσω των ιδεών. Για όλα αυτά δεν προβλέπονται νομοσχέδια, οι συμπεριφορές των εργαστηριακών, πειραματικών θυμάτων δεν εντάσσονται σε συντάγματα κι όμως• η στατιστική καταγραφή των συμπεριφορών συμβαίνει, υπάρχει, σημειώνεται, ταξινομείται.

Στην «ασφάλεια απόδρασης δούλου» αναφέρονται πολλά κείμενα συγγραφέων της κλασικής περιόδου. Συνηθιζόταν να γίνεται συμφωνία, με βάση την οποία ο ιδιοκτήτης του δούλου πλήρωνε περιοδικές καταβολές, ώστε να εισπράξει αποζημίωση στην περίπτωση απόδρασης του δούλου του. Κατά την ελληνιστική εποχή, στα 324 π.Χ., ο αντίστοιχος τότε υπουργός Οικονομικών του τεράστιου κράτους του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ονομαζόμενος Αντιμένης ο Ρόδιος, συνέστησε την πρώτη στον κόσμο κρατική ασφαλιστική εταιρεία, η οποία ασφάλιζε τη ζημιά του ιδιοκτήτη του δούλου στην περίπτωση απόδρασης.[2]

Αδυνατισμένος, βασανισμένο πρόσωπο, σκυμμένο βλέμμα. Στέκεται στην είσοδο του σταθμού του μετρό• πιο κάτω, στις αποβάθρες, δεν επιτρέπονται τέτοια πράγματα, το επιβεβλημένο λούστρο δεν τα συγχωρεί. Κρατάει μια πρόχειρη πινακιδούλα, ένα κομμάτι από χαρτόκουτο: «Είμαι άνεργος και άστεγος».[3]

.

………..

[1] Guy Debord, Commentaire sur la Société du Spectacle (Ζαν Κλωντ Μισέα «Η εκπαίδευση της Αμάθειας», μτφρ Ά. Ελεφάντης, Βιβλιόραμα)
[2] diodos.gr και Α. Ρουμελιώτης στην «Ελευθεροτυπία 7.7 210 »
[3] Π. Μπουκάλας, «Καθημερινή, 18.7.2010»

…και η ζωή απουσίασε χτες από το σαλόνι, οι ειδήσεις πήραν μέρος στην απεργία, ή απουσίαζαν απεργώντας διότι γνωστοί εργάτες βαρέων κι ανθυγιεινών επαγγελμάτων γαρ -οι παρουσιαστές της. Βρήκαν ευκαιρία επιτέλους οι καναπέδες κι αναστέναξαν –από ανακούφιση αυτή τη φορά. Τα ανθρώπινα οπίσθια μετακόμισαν στο μπαλκόνι. Μετά τις άνευρες –όπως μαθαίνω- συγκεντρώσεις και πορείες λόγω των «δύο μεγάλων» νομοσχεδίων, του εργατικού και του ασφαλιστικού. Με αυτό το άνευρο, το μαλθακό των συγκεντρώσεων, οι τηλεοπτικοί αστέρες δεν θα είχαν ούτως ή άλλως, ουσιαστικά κάτι να προσθέσουν, η αντίδραση ήταν μηδαμινή, η αποστολή που έχει εργολαβικά αναλάβει η σπιτική οθόνη να φέρει σε πέρας μέχρι την κατάθεση των «δύο μεγάλων» νομοσχεδίων, στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία.

Η σπιτική μας οθόνη μπορεί κατά καιρούς να οδύρεται, να διεκτραγωδεί περί ιεροσυλίας ιστορικών αρματοφόρων Αβέρωφ, περί των «όπα» της ευρω-βυζού ή το πιάσιμο του κώλο της τζούλης με κάποιον επιφανή ασήμαντο σε –επίσης ιστορικό- μουσείο, αλλά σε θέματα που άπτονται της κοινωνίας του κοσμάκη του λαός και κολωνάκι…η σπιτική οθόνη τηρεί στάση εθνικής υπευθυνότητας, οδυρμοί κι αλαλαγμοί παραμερίζονται κι η σοβαρότης βρίσκεται στο απόγειό της, πιάνει στασίδι. Επιστρατεύονται δημοσκόποι, αναλυτές, σκληρές ερωτω-απαντήσεις εντίμων δημοσιογράφων, υπέροχοι χρωματικοί συνδυασμοί πουκαμίσου-γραβάτας. Χάρμα νηφαλιότητας και σοβαρότητας, διότι τέτοιου είδους νομοσχέδια που αλλάζουν άρδην εργασιακές και ασφαλιστικές σχέσεις μισού αιώνα δημιουργούν στους ιθύνοντες (ή αυτουργούς), περίεργους συνειρμούς, σενάρια. Ακούστηκε κάτι για «θα φύγουν νύχτα» ή «ελικόπτερα ταράτσας, παλαιοκωστιανά», τα οποία πάντως δεν έχουν επισήμως επιβεβαιωθεί.

Στη διάθεσή μας δεν έχουμε παρά περιορισμένο χρόνο ζωής, οικοδομούμε με κόπο προσωπικότητα, αξιοπρέπεια, τα παιδιά μας, και οι αχρείοι  διαθέτουν την αιωνιότητα για να τα γκρεμίσουν. Αυτό,

εξοργίζει.

.

.

photo©John Coplans. Self Portrait (Body Language IV-V), 1986.

.

.