αγριμολογος

Ο αγώνας του Θιβέτ για ανεξαρτησία είναι πέρα για πέρα δίκαιος και η αλληλεγγύη προς αυτόν τον λαό δικαιολογημένος. Η κινεζική κρατική βία καταδικαστέα. Όμως για ποια ελευθερία μιλούν οι μοναχοί και οι κάθε Δαλάι Λάμα; μήπως είναι διαφορετική από αυτή που ο δυτικός άνθρωπος ζητά και διαμαρτύρεται;

Η ωραιοποίηση του Βουδισμού μέσω και σε σχέση πάντα με το Θιβέτ σε διάφορες συζητήσεις και τον Τύπο δείχνουν ηθελημένη ή αθέλητη άγνοια. Αν το θέμα της εθνικής απελευθέρωσης ενός κράτους-έθνους είναι περίπλοκο, φανταστείτε πόσο περίπλοκες είναι οι συνθήκες σε ένα λαό ο οποίος δεν γνώρισε ποτέ πραγματική, έστω αστική, δημοκρατία. Τι σημαίνει να συντρίψεις τον καταπιεστή σου όταν δεν τον έχεις συντρίψει ποτέ στην ιστορία σου. Αυτή είναι η σκληρή ιστορική αλήθεια στη περίπτωση του Βουδιστικού Θιβέτ. Μήπως κάποιοι εννοούν άλλη «αυτοδιάθεση» και η ολιγομελής ελίτ που κάθονταν αιώνες στο σβέρκο του απλού θιβετιανού σκέφτονται παλινόρθωση της «άλλης;». Δηλαδή ο κύριος (τωρινός) Δαλάι Λάμα με τις ανώτατες των διασυνδέσεών του με το διεθνές τζετ-σετ στο κόσμο, τι σκέφτεται, μας είπε κάτι συγκεκριμένο ποτέ; Προσωπικά δεν έχω διαβάσει κάτι, εκτός κι αν έχει λεχθεί και δεν το ξέρω. Όποιος γνωρίζει, ας με ενημερώσει γιατί σε αυτό το θέμα οι γνώσεις μου είναι περιορισμένες.

Το Θιβέτ μέχρι και το 1950 (οι Κινέζοι τότε το κατέλαβαν) ήταν ένα κράτος με δομή καθαρά φεουδαρχική. Ένα άγριο θεοκρατικό φέουδο που η κυρίαρχη βουδιστική αίρεση και η ιδιαιτέρως «βολική»-απόηχος των Τσονγκ, τη δυναστεία η οποία ένωσε το Θιβέτ τον έβδομο αιώνα, και που από τον 17ο αιώνα έως και το 1950 η εξουσία ήταν στα χέρια των Δαλάι Λάμα και των λοιπόν αντιβασιλέων. Εκατόν εβδομήντα πέντε αριστοκρατικές γαλαζοαίματες οικογένειες (αρ. 175) λυμαίνονταν τον πλούτο με την βοήθεια των βουδιστικών μοναστηρίων της χώρας, ενώ το 90% του πληθυσμού δούλευε και παρήγαγε σε συνθήκες άθλιες. Δουλοπάροικοι με όλη τη σημασία της λέξης.

Κάποιοι τα ξεχνούν.

Μέσα στον ορυμαγδό του άδικου ασφαλιστικού νομοσχεδίου που θίγει εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους και που δίκαια οι εργαζόμενοι όλων των κλάδων αντιδρούν. Μέσα και ανάμεσα από τα σκουπίδια όλων των ειδών που έχουν κατακλύσει την ελληνική καθημερινότητα, υπάρχει κάτι θετικό που αναβοσβήνει στον ορίζοντα κι έρχεται από το μέλλον (ήδη παρόν στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης). Πρόκειται για το Σύμφωνο Συμβίωσης που προωθεί το υπουργείο Δικαιοσύνης και που ήδη μετράμε τις πρώτες αντιδράσεις, μπορεί με μια ματιά να φαίνεται ότι η κοινή γνώμη είναι μοιρασμένη, σύμφωνα με δημοσκόπηση του Ελ. Τύπου αλλά με μια προσεκτικότερη ματιά θα δούμε ότι στις νεαρότερες ηλικίες η συντριπτική πλειοψηφία τάσσεται σαφώς υπέρ και αυτό είναι σημάδι σημαντικό για το μέλλον του τόπου.

Βέβαια το νομοσχέδιο, έτσι όπως παρουσιάστηκε δεν λαμβάνει υπ’ όψη του την ελεύθερη συμβίωση ζευγαριών του ιδίου φύλλου, κι αυτό είναι μέγα σφάλμα. Κάνετε που κάνετε τη δουλειά κύριοι νομοθέτες, κάντε την τουλάχιστον σωστά και σοφά, κι αν η κοινή γνώμη ή η εκκλησία έχει σοβαρές αντιρρήσεις, εσείς είστε για να νομοθετείτε κοιτώντας πάντα ορθολογιστικά το δημοκρατικό μέλλον, αυτό νομοτελειακά θα σας επιβραβεύσει, οι ομοφυλόφιλοι είναι και αυτοί ισάξιοι φορολογούμενοι συμπολίτες μας, μέρος της κοινωνίας μας, του εαυτού μας. Κύριοι, δεν αποφεύγουμε την πραγματικότητα, την κοιτάμε κατάματα και την αντιμετωπίζουμε θετικά και δημιουργικά, λαμβάνοντας υπ’ όψη τα δικαιώματα της όποιας ομάδας, ακόμη και της ποιο ολιγομελή. Σχεδόν όλες οι ευρωπαϊκές χώρες, πλην Ιταλίας λόγω Βατικανού, έχουν υιοθετήσει μέτρα θεσμικής αναγνώρισης της ελεύθερης συμβίωσης, περιλαμβάνοντας και τα ομόφυλα ζευγάρια. Μην κάνετε λοιπόν μισές δουλειές καλύπτοντας κάποιες εκλογικής φύσης σκοπιμότητες γιατί αυτές συνήθως γυρίζουν μπούμερανγκ. Η Ελλάδα άλλαξε, θα συνεχίζει να αλλάζει. Οι ελεύθερες ενώσεις ετερόφυλων και ομόφυλων ζευγαριών είναι χρόνια τώρα μια πραγματικότητα, η εξασφάλιση των ατομικών τους δικαιωμάτων, της αμοιβαίας στήριξης, της συνταξιοδότησης, των κληρονομικών τους δικαιωμάτων θα πρέπει να είναι πράγματα θεμελιώδη και αυτονόητα.

Δυστυχώς, δεν πρέπει, και δεν μπορούμε να αγνοήσουμε την παράνομη και απολίτιστη συμπεριφορά της Εκκλησίας, την εμπάθεια και την βαρβαρότητα της ανακοίνωσής της που «δέχεται και ευλογεί την παραδεδομένη τέλεση του γάμου κατά το ορθόδοξο τυπικό ενώ θεωρεί πορνεία κάθε άλλη ‘συζυγική’ σχέση εκτός αυτού». Θεωρώ την ανακοίνωση αυτή τουλάχιστον άξια περιφρόνησης. Εάν υπήρχε ουσιαστικός διαχωρισμός εκκλησίας – κράτους, δεν θα υπήρχε λόγος να μας αφορούν τέτοιες γραφικότητες και θα τις προσπερνούσαμε. Όμως, δεν μπορούμε να την αγνοήσουμε γιατί η ελλαδική Εκκλησία είναι κρατική, οι επίσκοποί της δίνουν τα διαπιστευτήριά τους στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, είναι ανώτατοι και καλοπληρωμένοι δημόσιοι υπάλληλοι, με σκανδαλώδη προνόμια, φοροαπαλλαγές και παροχές. Οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν έχουν το δικαίωμα να κάνουν παράνομες εξαγγελίες και ανακοινώσεις που θίγουν μεγάλες ή μικρές μερίδες του πληθυσμού. Η συγκεκριμένη ανακοίνωση λοιπόν εκτός από απαράδεκτη είναι και νομικά παράνομη. Προσβάλλει και θίγει όλους τους ανθρώπους που έχουν τελέσει πολιτικό ή θρησκευτικό γάμο με άλλο «τυπικό» ή συζούν και θεωρούν εαυτούς συζύγους. Με ποιο δικαίωμα.

Όσο για το άρθρο του κυρίου Γιανναρά στη «Καθημερινή»… που με πλάγιο και καλυμμένο τρόπο υποκριτικά «μαλώνει» τους δήθεν…άμυαλους πιστούς λέγοντας «[…]όσοι χριστιανοί μετέχουν στο μυστήριο του Γάμου δεν απαιτούν να θεωρείται μόνο ο δικός τους γάμος νόμιμος και κάθε άλλος γάμος «παλλακεία και πορνεία». Δυστυχώς, υπάρχουν και τραγικά αθεολόγητοι επίσκοποι, όπως και μικρονοϊκού ηθικισμού ζηλωτές, που θεωρούν τον εκκλησιαστικό γάμο σαν θρησκευτική νομιμοποίηση της «αμαρτωλής» καθεαυτήν σεξουαλικότητας. Γι’ αυτό και μάχονται να καταστήσουν υποχρεωτικό για όλους το ευτελισμένο θρησκευτικό φολκλόρ της φιέστας με το νυφικό και τα κουφέτα, το ρύζι και τον χαβαλέ.»

Δεν θα έπρεπε να τα γράψετε αυτά κύριε Γιανναρά, γιατί ξέρετε πολύ καλά ότι στο χώρο της Ορθόδοξης Εκκλησίας δεν έλειψαν ποτέ οι… «μικρονοϊκού ηθικισμού ζηλωτές», αντιθέτως κυριαρχούν. Σωστά λέτε για «ευτελισμένο θρησκευτικό φολκλόρ της φιέστας με το νυφικό και τα κουφέτα, το ρύζι και τον χαβαλέ». Είστε όμως ειλικρινής;….
Αν, ναι. Τότε προς τι το περιφρονητικό σας ύφος για το Σύμφωνο Συμβίωσης. Γράφετε: «Το κυρίως θλιβερό είναι ότι η πολιτεία στην Ελλάδα σήμερα […] αναλαμβάνει σε κοινωνικά θέματα νομοθετικές πρωτοβουλίες που δεν μοιάζει να απηχούν ρεαλιστικές συλλογικές ανάγκες. Μάλλον πιθηκίζουν ό,τι «μοδέρνο» και «προοδευτικό» λιμπίζεται η επαρχιωτίλα των καφενείων του Κολωνακίου. Διαφορετικά δεν μπορεί να εξηγηθεί η προκλητική αδιαφορία που χαρακτηρίζει τα κείμενα των «θεωρητικών» της «προόδου» για τη γνησιότητα ή την αλλοτρίωση της ανθρώπινης ύπαρξης σε συνθήκες άκριτου μιμητισμού».

Αφήστε τη χώρα κύριε Γιανναρά να κάνει κάποια βήματα προόδου, έστω και εάν μιμείται. Αφήστε εσείς και οι όμοιοί σας αυτό τον δύσμοιρο λαό να αντιμετωπίσει με αισιοδοξία το μέλλον. Η χώρα μας δεν έχει ανάγκη άλλες τρικλοποδιές. Δεν πειράζει, ας «πιθηκίζουμε» όπως τόσο περιφρονητικά λέτε, φτάνει να προχωρήσουμε, έστω για μερικά μόνο βήματα. Επιτέλους.

.

φωτογραφία©Stratos Fountoulis, λεπτομέρεια από «une lettre jamais reçue 4″ μικτή τεχνική σε χαρτί, 2008

Η υπέροχη, μοναδική σειρά χαρακτικών «Suite 347» με έργα του μεγάλου Πικάσο που παρουσιάζει το Τελλόγλειο Ιδρυμα Τεχνών στη Θεσσαλονίκη και δικαίως θεωρείται το εικαστικό γεγονός της χρονιάς και την οποία είχε κληθεί να εγκαινιάσει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας. Ακόμη και αυτή την έκθεση οι εκπαιδευτικοί μας ταγοί δια στόματος του «Διευθυντή» Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης «κύριο» Θεόδουλο Ταπανίδη, απαγόρευσε στους μαθητές να συμμετάσχουν στα εκπαιδευτικά προγράμματα που οργανώνει το Τελλόγλειο στο πλαίσιο της έκθεσης. Όπως αναφέρει στο έγγραφο που έστειλε, «ύστερα από προσωπική επίσκεψη, τα εκτιθέμενα έργα κρίθηκαν ακατάλληλα για μαθητές».

Διαβάστε την επιστολή, θαυμάστε τη σαφήνεια του λόγου του:
«Σας ενημερώνουμε ότι ανακαλούμε την με αρ. πρωτ. 519/23-1-2008 έγκριση συμμετοχής μαθητών στων σχολείων της αρμοδιότητάς μας σε εκπαιδευτικά προγράμματα που οργανώθηκαν από το Τελλόγλειο Ίδρυμα στο πλαίσιο της έκθεσης με χαρακτικά του Πικάσο “Πικάσο Suite 347”, καθώς, ύστερα από προσωπική επίσκεψη, τα εκτιθέμενα έργα κρίθηκαν ακατάλληλα για μαθητές».

Με ποιο δικαίωμα κύριε παίρνετε τέτοιες αποφάσεις;

Το Υπουργείο Παιδείας και «Θρησκευμάτων» μπορεί να ενημερώσει τον κόσμο το αντικείμενο τη δουλειάς του;

Περιμένουμε την αντίδρασή του, εκτός και εάν το θέμα θεωρείται ασήμαντο. Ελπίζω πως όχι