[φέρουν στα σπλάχνα τους εκείνο το οποίο καταγγέλλουν·
27/10/2022 § Σχολιάστε
Επιστροφή στις φυλετικές εμμονές και τις προκαταλήψεις της άκρας δεξιάς της δεκαετίας του 1930 με το πρόσχημα του αντι-ρατσισμού βλέπει ο Πασκάλ Μπρυκνέρ, καταγγέλλοντας τους αριστερούς «αντιφά» ότι κολλούν την ταμπέλα του «φασισμού» σε οτιδήποτε με το οποίο διαφωνούν.
O Μπρυκνέρ ήταν από τους πρώτους που κατήγγειλαν τον αριστερό ισλαμο-φασισμό στη Γαλλία, που επιδιώκει να ωθήσει «τις δημοκρατικές κοινωνίες προς τον αυταρχισμό και τη διάβρωση του κράτους δικαίου», παίζοντας έτσι «ανοικτά το παιχνίδι ανόδου στην εξουσία αντιευρωπαϊκών και αυταρχικών δυνάμεων, ώστε, πέρα από την πνευματική αποσταθεροποίηση, να ενισχυθεί και η δική τους αυταρχική αντίληψη περί των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που με πρώτα αυτά των γυναικών, γράφουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους».
Τώρα, στο βιβλίο του με τίτλο «Un coupable presque parfait – La construction du bouc emissaire blanc» («Ένας σχεδόν τέλειος ένοχος – Η δημιουργία του λευκού αποδιοπομπαίου τράγου»), που κυκλοφόρησε πρόσφατα και στην Ιταλία και προκαλεί πολλές συζητήσεις, ο εμβληματικός Γάλλος φιλόσοφος και μυθιστοριογράφος υποστηρίζει ότι στην εποχή μας η Αριστερά έχει αντικαταστήσει την πάλη των τάξεων (που φαίνεται να έχει γίνει προνόμιο της Δεξιάς) με την αδιάκοπη υπεράσπιση των μειονοτήτων, κολλώντας τη ρετσινιά του «φασιστικού» σε οτιδήποτε δηλώνει άμεσα ή έμμεσα μια πρόσδεση με τις παραδόσεις και με τον τρόπο αυτό έχει εντοπίσει έναν νέο πολέμιο, στον οποίο στρέφει τα βέλη της: όχι πλέον τον καπιταλισμό, αλλά «τον ετεροφυλόφιλο λευκό άνδρα».
«Δεν εμπιστεύομαι τους »αντιφά», διότι φέρουν στα σπλάχνα τους εκείνο που ισχυρίζονται ότι καταγγέλλουν», λέει.
Κατά τον Μπρυκνέρ, τον διασημότερο ίσως σύγχρονο φιλόσοφο της Γαλλίας, η Ευρώπη επηρεάζεται ανεξήγητα από οτιδήποτε προέρχεται από τον αγγλοσαξονικό κόσμο. Όχι μόνον από τις τάσεις στη μόδα και τα διάφορα καταναλωτικά αγαθά, αλλά πρωτίστως από τα γεννημένα στις αμερικανικές πανεπιστημιουπόλεις ρεύματα σκέψης (σε αυτήν την περίπτωση σήμερα τα νεο-φεμινιστικά, αντιρατσιστικά και αντι-αποικιοκρατικά) που έχουν εντοπίσει στον λευκό άνδρα έναν αποδιοπομπαίο τράγο. Ανεξάρτητα από το ποια είναι τα πραγματικά του λάθη, ο «λευκός ετεροφυλόφιλος» είναι ένοχος ως τέτοιος.
Πρόκειται για έναν αντιρατσισμό, που είναι στην ουσία ρατσισμός από την ανάποδη. «Όταν μας λένε, π.χ., ακτιβιστές ότι ένας λευκός είναι εκ φύσεως ρατσιστής, διότι αυτό είναι εγγενές με αυτόν τον ίδιο και απορρέει από αυτόν ως μία ακούσια έκφανσή του, βρισκόμαστε ήδη στην εικονογράφηση ενός ρατσισμού εκ της ουσίας της ίδιας, αποδίδουμε ένα χαρακτηριστικό σε ένα άτομο εξαιτίας της βιολογικής και γενετικής του ουσίας. Και παρά ταύτα, τα άτομα αυτά ισχυρίζονται ότι είναι με την πλευρά της αλήθειας».
Στις ΗΠΑ, καθώς και στο Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γαλλία, οι θεωρίες αυτές δημιουργούν παράλογη συμπεριφορά, λέει ο Μπρυκνέρ, αναφέροντας το παράδειγμα Αμερικανών επιχειρηματιών που αρνούνται να καθίσουν στο αεροπλάνο δίπλα σε μια γυναίκα υπάλληλό τους και στα ξενοδοχεία ζητούν δωμάτια σε διαφορετικούς ορόφους για να αποφύγουν τις κατηγορίες παρενόχλησης, ενώ στα πανεπιστήμια συνιστάται η σύνταξη γραπτών συμφωνιών πριν από τη σεξουαλική επαφή. Καταγγέλλει τις «απλώς γελοίες πρωτοβουλίες», όπως αυτή που καλεί τις γυναίκες να σταματήσουν να έχουν σεξουαλικές σχέσεις με τα αρσενικά (το αρσενικό είναι πάντα «βίαιο αρπακτικό», ακόμη και όταν το σεξ είναι συναινετικό), ή εκείνη που απαιτεί χρωματιστά τσιρότα για τους μη λευκούς.
Ο Μπρυκνέρ δεν αρνείται διόλου την ανάγκη προάσπισης των πολιτικών δικαιωμάτων και παραδέχεται τα πολλά ελαττώματα της λευκής Δύσης. Ωστόσο, όπως σημειώνει, αναπτύσσεται ένας «ρατσιστικός αντι-ρατσισμός», όπως τον αποκαλεί, που καθίζει μόνο λευκούς ετεροφυλόφιλους στο εδώλιο και συχνά το κάνει βάσει εντελώς εσφαλμένων πεποιθήσεων (όπως το επιχείρημα ότι οι «γενοκτονίες» διαπράχθηκαν μόνο από λευκούς· θα αρκούσε να σκεφτούμε τι συνέβη στο Μπουρούντι και τη Ρουάντα και τους δύο εκατομμύρια θανάτους που προκλήθηκαν από συγκρούσεις μεταξύ εθνοτικών ομάδων, ή το γεγονός ότι η κλιματική αλλαγή προκλήθηκε από τις αποικιακές δραστηριότητες των λευκών…
Πρόκειται, σχολιάζουν ιταλικά ΜΜΕ, για ένα βιβλίο στο οποίο ο Μπρυκνέρ παραθέτει τεκμηριωμένες απόψεις και θέτει ενοχλητικά ερωτήματα σχετικά με το τι μπορεί να μας επιφυλάσσει ένα μέλλον όπου θα κυριαρχεί το «πολιτικά ορθό» και οι απόψεις υστερικών ιδεολογικών μειονοτήτων, που ισχυρίζονται ότι είναι με την πλευρά της αλήθειας. [Τρύφωνας Καϊσερλίδης]
✳︎
[Πρόσφατα το βιβλίο κυκλοφόρησε κ α ι στη χώρα μας με τον τίτλο Ένας σχεδόν τέλειος ένοχος, από τις εκδόσεις Πατάκη (ε δ ώ), σε μετάφραση Ανδρέα Παππά.
◉
[Η Δικαιοσύνη πάσχει από ανυπαρξία ή, καλύτερα, νοσεί βαριά ·
03/10/2022 § 1 σχόλιο
©Δημήτρης Χαντζόπουλος 28.9.2022, Καθημερινή
Ένα μη-μοναδικό Κραυγαλέο Παράδειγμα: Αθώοι κρίθηκαν όλοι οι κατηγορούμενοι που είχαν εμπλακεί στο σκάνδαλο της Siemens.
Mε την αθώωση των κατηγορουμένων που ενεπλάκησαν στη σύμβαση 8002 που υπογράφηκε το 1997 μεταξύ του ΟΤΕ και της Siemens για την ψηφιοποίηση των κέντρων του Οργανισμού, κλείνει από το Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων η πιο σημαντική υπόθεση του αποκαλούμενου σκανδάλου των «μαύρων ταμείων» για δωροδοκίες για να εξασφαλίζει αναθέσεις έργων.
Μετά από πολύμηνη διαδικασία, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο ανακοίνωσε σήμερα την απόφαση του επί της ενοχής για τους 22 κατηγορούμενους, καταδικασμένοι σε πρώτο βαθμό σε πολυετείς καθείρξεις, που δικάστηκαν ως υπαίτιοι για τη διακίνηση παράνομων χρημάτων από τα αποκαλούμενα «μαύρα ταμεία» της γερμανικής εταιρείας, προκειμένου η Siemens να προτιμηθεί στο έργο του ΟΤΕ, αλλά και για την πρόκληση ζημιάς στο ελληνικό Δημόσιο.
Αθώοι οι κατηγορούμενοι
Σήμερα, 16 χρόνια μετά την εισαγωγή του «σκανδάλου Siemens» στην ελληνική δικαιοσύνη, το δικαστήριο ανακοίνωσε ότι οι 20 από τους 22 συνολικά κατηγορούμενους, κρίνονται αθώοι, είτε κατά πλειοψηφία είτε ομόφωνα, για την κατηγορία της νομιμοποίησης παράνομων εσόδων, ενώ για τους περισσότερους κρίθηκε ότι έπρεπε να παυθεί οριστικά η ποινική δίωξη για τις πράξεις που έχουν τελεστεί έως το 2002 καθώς έχει παρέλθει 20ετία και έχουν παραγραφεί τα αδικήματα.
Το δικαστήριο δεν εξέτασε την ποινική μεταχείριση του επί σειρά ετών φυγόδικου πρώην στελέχους της ελληνικής Siemens, Χρήστου Καραβέλα, ο οποίος σε πρώτο βαθμό έχει καταδικαστεί σε κάθειρξη 15 ετών. Η ποινή του κατηγορούμενου παραμένει καθώς δεν ασκήθηκε έφεση για την καταδίκη του. Το δικαστήριο επίσης δεν εκφώνησε απόφαση για άλλον έναν κατηγορούμενο καθώς έχει αποβιώσει.
Αθώος και ο Χριστοφοράκος
Σύμφωνα με την απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Κακουργημάτων, για τον θεωρούμενο ως εκ των βασικών κατηγορουμένων σε διακίνηση παράνομων χρημάτων Μιχαήλ Χριστοφοράκο, απών αλλά εκπροσωπούμενος στη δίκη, παύει οριστικά την ποινική δίωξη για πράξεις που του καταλογίζονται με χρόνο τέλεσης έως το 2002 λόγω παραγραφής. Για άλλες πράξεις που αφορούν το επόμενο διάστημα κρίθηκε αθώος με πλειοψηφία 4 προς 1, με το μέλος που μειοψήφισε να θεωρεί ότι πρέπει να κηρυχθεί απαράδεκτη η ποινική δίωξη λόγω δεδικασμένου από την γερμανική δικαιοσύνη. Πρωτόδικα ο κ. Χριστοφοράκος είχε καταδικαστεί σε 15ετή κάθειρξη.
Αντίστοιχη είναι η απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Κακουργημάτων για τα πρώην υψηλόβαθμα στελέχη της Siemens, μητρικής και ελληνικής, Πρόδρομο Μαυρίδη και Αλέξανδρο Αθανασιάδη, καταδικασμένοι σε 15ετή κάθειρξη ο πρώτος και 10 ετών ο δεύτερος στο πρωτόδικο δικαστήριο. Για τον κ. Αθανασιάδη η απόφαση για αθώωση όσον αφορά τις μη παραγεγραμμένες πράξεις είναι ομόφωνη. Επίσης, παύει η ποινική δίωξη λόγω παραγραφής και κρίνονται αθώοι οι Έντουαρντ Πίρερ, πρωτόδικα κάθειρξη 13 ετών, Τόμας Γκάνσουιντ (10 έτη) και οι Μίκαελ Κουτσενρόιτερ , Ράιχαρντ Σίκατσεκ , Βόλφανγκ Ρούντολφ, Χανς Γιάγκερμαν και Φρανς Ρίχτερ.
Για τα πρώην στελέχη του ΟΤΕ οι δικαστές έκριναν ότι παύει η δίωξη λόγω παραγραφήςκαι κηρύσσονται αθώοι για άλλες πράξεις οι Γιώργος Σκαρπέλης (15 έτη πρωτόδικα), Νικόλαος Νίντος (10 έτη), Γιώργος Αργυρόπουλος (14 έτη), Δημήτριος Κουβάτσος (14 έτη), Παναγιώτης Νικάκης (13 έτη).
Αντίστοιχη είναι απόφαση του δικαστηρίου όσον αφορά τους επιχειρηματίες Γιώργο Καλδή και Απόστολο Λέτσα που ενεπλάκησαν ως παρένθετα πρόσωπα σε διακίνηση χρημάτων, σύμφωνα με τη δικογραφία.
Για τα δύο άλλοτε τραπεζικά στελέχη που ενεπλάκησαν σε μεταφορές χρημάτων, Φάνη Λυγινό (πρωτόδικα 12 έτη) και Ζαν Κλόντ Όσβλαντ (14 έτη) η απόφαση των δικαστών είναι ανάλογη με των υπολοίπων κατηγορουμένων: παύση δίωξης για πράξεις έως το 2002 και αθώωση για τις λοιπές πράξεις.
Τέλος, για τη σύζυγο του Χρήστου Καραβέλα (πρωτόδικα 13 έτη), η απόφαση των δικαστών ήταν επίσης αθωωτική. [πηγή: alfavita.gr]
ΥΓ:
Το Βήμα: Στην πρώτη σελίδα θα διαβάσετε για τις υπόγειες συναλλαγές της μαφίας του Ζωγράφου, της σπείρας της Πολυτεχνειούπολης, με βομβιστές και τρομοκράτες που παρ’ ολίγον να σκοτώσουν τον πρώην πρωθυπουργό Λουκά Παπαδήμο. Εδώ θα σας ενημερώσουμε ότι η δίκη του προφυλακισμένου κατηγορουμένου για εκείνη την άνανδρη επίθεση με βόμβα-φάκελο δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί. Από το 2017 που έγινε η απόπειρα έχουν περάσει πέντε ολόκληρα χρόνια. Η δίκη πήγε να ξεκινήσει μετά πολλών κόπων και βασάνων το 2021, αλλά οι δικηγόροι του κατηγορουμένου ζήτησαν και έλαβαν πάμπολλες αναβολές επικαλούμενοι την πανδημία. Τελικά άρχισε την άνοιξη του 2022, ο κ. Παπαδήμος εκλήθη και κατέθεσε, αλλά η δίκη ακόμη διεξάγεται και απόφαση προφανώς δεν έχει υπάρξει. Τι άλλη μαρτυρία χρειαζόμαστε για να βεβαιωθούμε ότι η Δικαιοσύνη στη χώρα μας πάσχει ή, καλύτερα, νοσεί βαριά;
◉
[ζητήματα ελευθερίας ·
23/09/2022 § Σχολιάστε
Ο αγωνας
να γίνουν δυτικός κόσμος
BBC/TWITTER
Χτες έμαθα ότι ματαιώθηκε η συνέντευξη του Ιρανού προέδρου στο CNN επειδή η ανταποκρίτρια Κριστιάν Αμανπούρ δεν… φορούσε μαντίλα.
Δεκάδες άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους. Οι διαδηλώσεις συνεχίζονται για έβδομη ημέρα στο Ιράν εναντίον της καταπίεσης των γυναικών (και ολόκληρης της κοινωνίας) από το θεοκρατικό καθεστώς των μουλάδων. Καταλύτης της οργής ήταν ο θάνατος της 22χρονης Μαχσά Αμίνι στα χέρια της αστυνομίας ηθών, την περασμένη εβδομάδα.
Ορισμένοι π ο λ έ μ ι ο ι της Δύσης βλέπουν και (ορθώς) στηρίζουν των αγώνα των γυναικών και ανδρών στο Ιράν για το δικαίωμα στην ε λ ε υ θ ε ρ ί α της Έκφρασης και του Λόγου.
Δεν ξέρω όμως αν βλέπουν, ότι ο αγώνας τω Ιρανών ειναι να γίνουν Δύση, να ενταχθούν, να αποτελέσουν μέρους του Δ υ τ ι κ ού κόσμου.
◉
[οι ρίζες του μίσους·
06/08/2022 § Σχολιάστε
Κορνήλιος Καστοριάδης (1922-1997)
Η πλήρης δημοκρατία και η αποδοχή του άλλου δεν αποτελούν φυσική ανθρώπινη κλίση. Αμφότερες συναντούν τεράστια εμπόδια. Ο μοναδικός ανοικτός δρόμος είναι η συνέχιση του αγώνα κόντρα στο ρεύμα.
Υπάρχουν δύο ψυχικές εκφράσεις του μίσους: το μίσος για τον άλλο και το μίσος για τον εαυτό μας, το οποίο συχνά δεν παρουσιάζεται ως τέτοιο. Αλλά πρέπει να καταλάβουμε ότι και τα δύο έχουν κοινή ρίζα, την άρνηση της ψυχικής μονάδας να δεχθεί αυτό που για την ίδια είναι ξένο. Η οντολογική αυτή διάρθρωση του ανθρώπου επιβάλλει αξεπέραστους εξαναγκασμούς σε κάθε κοινωνική οργάνωση και σε κάθε πολιτικό πλάνο. Καταδικάζει αμετάκλητα κάθε ιδέα για μία «διαφανή» κοινωνία, κάθε πολιτικό πλάνο που αποσκοπεί στην άμεση οικουμενική συμφιλίωση.
Κατά τη διαδικασία κοινωνικοποίησης, οι δύο διαστάσεις του μίσους χαλιναγωγούνται σε σημαντικό βαθμό, τουλάχιστον όσον αφορά στις πιο δραματικές εκδηλώσεις τους. Εν μέρει αυτό επιτυγχάνεται μέσω του μόνιμου αντιπερισπασμού που ασκείται στην καταστροφική τάση από τους «εποικοδομητικούς» κοινωνικούς σκοπούς -την εκμετάλλευση της φύσης, το συναγωνισμό διαφόρων ειδών (τις «ειρηνικές» αγωνιστικές δραστηριότητες, όπως ο αθλητισμός, τον οικονομικό ή πολιτικό ανταγωνισμό, κ.τ.λ.). Όλες αυτές οι διέξοδοι κατευθύνουν ένα μέρος του μίσους και της «διαθέσιμης» καταστροφικής ενέργειας, αλλά όχι το σύνολό τους.
Το κομμάτι του μίσους και της καταστροφικότητας που απομένει φυλάσσεται σε μία δεξαμενή έτοιμη να μετατραπεί σε καταστροφικές δραστηριότητες, σχηματοποιημένες και θεσμοθετημένες, που στρέφονται εναντίον άλλων ομάδων -δηλαδή να μετατραπεί σε πόλεμο. Αυτό δε σημαίνει ότι το ψυχικό μίσος είναι η «αιτία» του πολέμου. Αλλά το μίσος είναι, αναμφίβολα, ένας όρος, όχι μόνο απαραίτητος αλλά και ουσιαστικός, του πολέμου.
Το μίσος καθορίζει τον πόλεμο και εκφράζεται μέσω αυτού. Η φράση του Αντρέ Μαλρό «είθε η νίκη σε αυτόν τον πόλεμο να ανήκει σε όσους πολέμησαν χωρίς να τον αγαπούν» εκφράζει μία ελπίδα που στην πραγματικότητα διαψεύδεται σε όλους σχεδόν τους πολέμους. Αλλιώς δε θα καταλαβαίναμε πώς εκατομμύρια άνθρωποι στη διάρκεια της ιστορίας ήταν πρόθυμοι, από τη μία στιγμή στην άλλη, να σκοτώσουν αγνώστους ή να σκοτωθούν από αυτούς. Και όταν η δεξαμενή του μίσους δε βρίσκει διέξοδο στον πόλεμο, εκδηλώνεται υπόκωφα με τη μορφή της περιφρόνησης, της ξενοφοβίας και του ρατσισμού.
Οι καταστροφικές τάσεις των ατόμων συνάδουν απόλυτα με την ανάγκη μίας κοινωνίας να ενδυναμώνει τη θέση των νόμων, των αξιών και των κανόνων της, ως μοναδικά στην τελειότητά τους και ως τα μόνα αληθινά, ενώ οι νόμοι, τα πιστεύω και τα έθιμα των άλλων είναι κατώτερα, λανθασμένα, άσχημα, αηδιαστικά, φριχτά, διαβολικά.
Και αυτό, με τη σειρά του, βρίσκεται σε πλήρη αρμονία με τις ψυχικές ανάγκες του ατόμου. Γιατί ό,τι υπάρχει πέρα από τον κύκλο σημασιών που τόσο επίπονα περιέβαλε στο δρόμο προς την κοινωνικοποίηση είναι λανθασμένο, άσχημο, ασύνετο. Το αυτό συμμερίζεται η ομάδα στην οποία ανήκει: φυλή, χωριό, έθνος, θρησκεία. Πρέπει να γίνει σαφώς αντιληπτό ότι κάθε απειλή προς τις θεσμοθετημένες ομάδες, στις οποίες ανήκουν τα άτομα, βιώνεται από αυτά ως πιο σοβαρή από μία απειλή κατά της ζωής τους.
Τα χαρακτηριστικά αυτά παρατηρούνται με μεγαλύτερη ένταση στις εντελώς κλειστές κοινωνίες: στις αρχαϊκές ή παραδοσιακές, αλλά ακόμη περισσότερο στις σύγχρονες απολυταρχικές. Η κύρια απάτη είναι πάντα: οι κανόνες μας είναι το καλό, το καλό είναι οι κανόνες μας, οι κανόνες μας δεν είναι ίδιοι με τους δικούς τους, άρα οι κανόνες τους δεν είναι καλοί.
Επίσης: ο θεός μας είναι ο αληθινός, η αλήθεια είναι ο θεός μας, ο θεός μας δεν είναι ίδιος με τον δικό τους, άρα ο θεός τους δεν είναι ο αληθινός.
Πάντα φαινόταν σχεδόν αδύνατο οι ανθρώπινες ομάδες να αντιμετωπίζουν το διαφορετικό ως ακριβώς αυτό: απλώς διαφορετικό. Επίσης, ήταν σχεδόν αδύνατο να αντιμετωπίζουν τους θεσμούς των άλλων ως ούτε κατώτερους ούτε ανώτερους, αλλά απλώς ως διαφορετικούς. Η συνάντηση μίας κοινωνίας με άλλες συνήθως ανοίγει τον δρόμο για τρεις πιθανές εκτιμήσεις: οι άλλοι είναι ανώτεροι από εμάς, είναι ίσοι ή είναι κατώτεροι. Αν δεχτούμε ότι είναι ανώτεροι, οφείλουμε να απαρνηθούμε τους θεσμούς μας και να υιοθετήσουμε τους δικούς τους. Αν είναι ίσοι, θα μας ήταν αδιάφορο αν οι άλλοι είναι χριστιανοί ή ειδωλολάτρες. Οι δύο αυτές πιθανότητες είναι απαράδεκτες. Διότι αμφότερες προϋποθέτουν ότι το άτομο πρέπει να εγκαταλείψει τα σημεία αναφοράς του ή τουλάχιστον να τα θέσει υπό αμφισβήτηση.
Δεν απομένει λοιπόν παρά η τρίτη πιθανότητα: οι άλλοι είναι κατώτεροι. Αυτό βεβαίως αποκλείει την πιθανότητα οι άλλοι να είναι ίσοι με εμάς, με την έννοια ότι οι θεσμοί τους απλώς δε συγκρίνονται με τους δικούς μας. Ακόμη και στην περίπτωση «μη θρησκευτικών» πολιτισμών, μία τέτοια παραδοχή θα δημιουργούσε αναπάντητα ερωτηματικά στο καθαρώς θεωρητικό επίπεδο: πώς αντιμετωπίζει κανείς κοινωνίες που δεν αναγνωρίζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα, επιβάλλουν στους πολίτες τους σκληρές ποινές ή έχουν απαράδεκτα έθιμα;
Ο δρόμος προς την αναγνώριση του διαφορετικού αρχίζει στο ίδιο σημείο και έχει τα ίδια κίνητρα με την αμφισβήτηση των δεδομένων θεσμών της κοινωνίας, την απελευθέρωση των σκέψεων και των πράξεων, εν ολίγοις τη γέννηση της δημοκρατίας και της φιλοσοφίας. Εδώ μπαίνει κανείς σε πειρασμό να πει ότι το άνοιγμα της σκέψης και ο μερικός και σχετικός εκδημοκρατισμός των πολιτικών καθεστώτων της Δύσης συνοδεύτηκαν από την παρακμή του σωβινισμού, της ξενοφοβίας και του ρατσισμού. Ωστόσο, δε μπορούμε να δεχτούμε αυτήν την ιδέα χωρίς να θέσουμε ισχυρούς περιορισμούς. Αρκεί να σκεφτούμε με πόσο ακραία επιθετικότητα επανεμφανίστηκε ο εθνικισμός, η ξενοφοβία και ο ρατσισμός τον 20ό αιώνα σε χώρες «ανεπτυγμένες» και «δημοκρατικές».
Όλα όσα ειπώθηκαν μέχρι εδώ αφορούν στον αποκλεισμό του άλλου. Δεν αρκούν για να «εξηγήσουμε» γιατί αυτός ο αποκλεισμός γίνεται διάκριση, περιφρόνηση, απομόνωση και τελικά μίσος, λύσσα και δολοφονική τρέλα. Δεν πιστεύω όμως ότι μπορεί να υπάρξει γενική «εξήγηση».
Μπορώ μόνο να αναφέρω έναν παράγοντα που αφορά στις μαζικές εκρήξεις εθνικού και ρατσιστικού μίσους στη σύγχρονη εποχή. Η κατάρρευση, στις καπιταλιστικές κοινωνίες, σχεδόν όλων των αρχών είχε ως επίπτωση τη συσπείρωση για λόγους ταύτισης γύρω από τη «θρησκεία», το «έθνος» ή τη «ράτσα», και όξυνε το μίσος προς τους ξένους. Η κατάσταση δεν είναι διαφορετική στις μη ευρωπαϊκές κοινωνίες που υφίστανται το σοκ της εισβολής του μοντέρνου τρόπου ζωής, άρα και την κονιοποίηση των παραδοσιακών σημείων αναφοράς με τα οποία ταυτίζονται τα άτομα. Το αποτέλεσμα είναι η αύξηση του θρησκευτικού και/ή εθνικού φανατισμού.[…]
Η αυτονομία, δηλαδή η πλήρης δημοκρατία, και η αποδοχή του άλλου δεν αποτελούν φυσική ανθρώπινη κλίση. Αμφότερες συναντούν τεράστια εμπόδια. Γνωρίζουμε από την ιστορία ότι ο αγώνας για τη δημοκρατία είχε μέχρι σήμερα οριακά μεγαλύτερη επιτυχία από τον αγώνα κατά του σωβινισμού, της ξενοφοβίας και του ρατσισμού. Αλλά για όσους είναι στρατευμένοι στο μοναδικό πολιτικό πλάνο που χρήζει υπεράσπισης, το πλάνο της οικουμενικής ελευθερίας, ο μοναδικός ανοικτός δρόμος είναι η συνέχιση του αγώνα κόντρα στο ρεύμα.
[Πηγή: http://www.doctv.gr
αγριμολογος 