[ξυπνά το ένστικτο αυτοσυντήρησης και επιβίωσης της Γαλλίας του Διαφωτισμού ·
24/10/2020 § Σχολιάστε
Γαλλία: Σκίτσα του Charlie Hebdo σε κυβερνητικά κτήρια
Ζήτημα Ελευθερίας του Λόγου της Έκφρασης
Ο Γάλλος πρόεδρος έδωσε την άδεια να φωτιστούν κυβερνητικά κτήρια με τα επίμαχα σκίτσα του Μωάμεθ κηρύσσοντας τον πόλεμο στον ισλαμικό ριζοσπαστισμό
Στο πλευρό του Προέδρου φαίνονται να στέκονται οι Γάλλοι οι οποίοι, αν και ανεκτικοί στην πλειονότητά τους με τη διαφορετικότητα, δεν μπορούν πλέον πια να δώσουν περιθώριο ώστε να υπάρξουν και άλλα φαινόμενα όπως η πρόσφατη δολοφονία του ατυχούς καθηγητή. Ο Γάλλος Πρόεδρος ανέλυσε το πλάνο του το οποίο θα κινηθεί σε πέντε άξονες με μέτρα πρόσληψης κατά της “ριζοσπαστικοποίησης” των νεαρών μουσουλμάνων και της πάταξης των αποσχιστικών τάσεων στην κοινωνία. Προχώρησε μάλιστα ήδη σε μαζικές απελάσεις ισλαμιστών αποφασίζοντας ταυτόχρονα το κλείσιμο των συλλόγων που υποτίθεται δραστηριοποιούνται κατά της ισλαμοφοβίας με την επιπλέον δραστηριοποίηση των αντιτρομοκρατικών υπηρεσιών.
Μάλιστα δείχνοντας ιδιαίτερη πυγμή ο Μακρόν δεν δίστασε να δώσει την άδεια ώστε κυβερνητικά κτήρια στη Γαλλία να φωτιστούν με τα ίδια σκίτσα του Charlie Hebdoπου σατιρίζουν τον Μωάμεθ και έγιναν η αιτία για τον πρόσφατο αποκεφαλισμό του καθηγητή. Η αρχή έγινε με τον φωτισμό κυβερνητικών κτηρίων στο Μονπελιέ που πολύ γρήγορα έκανε τον γύρο του διαδικτύου μέσα από τα social media και τις ιστοσελίδες-και αναμένεται να ακολουθήσουν και άλλα. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Γάλλος Πρόεδρος φρόντισε να εξουσιοδοτήσει τους δημάρχους και τους νομάρχες να πράξουν κατά το δοκούν όσον αφορά την προάσπιση των δημοκρατικών ελευθεριών και την πάταξη της ισλαμικής τρομοκρατίας δίνοντας τους το δικαίωμα να κλείνουν τις καντίνες όπου επιβάλλεται “θρησκευτικό” μενού ή τα μέρη, όπως οι πισίνες, όπου οι γυναίκες μπορούσαν να τα επισκεφθούν σε προβλεπόμενα μόνο ωράρια. Η ανοχή μηδέν φαίνεται πλέον εμπράκτως σε κάθε γαλλική πόλη και σε κάθε έκφανση του δημόσιου βίου.
[γελοιογραφία·
11/10/2020 § Σχολιάστε
Ζητήματα ελευθερίας
©Δημήτρης Χαντζόπουλος, Καθημερινή 10/10/2020
❂
Ως γελοιογραφία χαρακτηρίζεται κάθε ζωγραφική παράσταση της οποίας τα κύρια γνωρίσματα προσώπων ή πραγμάτων αποδίδονται κωμικά παραλλαγμένα. Στόχος της γελοιογραφίας είναι η διακωμώδηση προσώπων από τους λόγους ή των πράξεών τους καθώς και καταστάσεων που όμως δεν συμβιβάζονται στη κοινή αντίληψη. Η σημασία δε της γελοιογραφίας συνήθως υποδηλώνεται με σχετικό υπότιτλο ή στιχομυθία αν πρόκειται για γελοιογραφικό σύμπλεγμα.
Γεγονός πάντως είναι ότι η γελοιογραφία μεγαλοποιεί τα φυσικά γνωρίσματα και κυρίως τα ελαττώματα, ή με αντιθέσεις, καταδεικνύει την ασυμφωνία των φυσικών χαρακτηριστικών ή των ηθικών ιδιοτήτων του γελοιογραφουμένου προκειμένου ν΄ αναδείξει κωμικό στοιχείο. Ως θέματα της λαμβάνονται συνήθως άστοχοι ή ανόητες φράσεις, έργα, ή υποσχέσεις κλπ. Η αξία δε της γελοιογραφίας συνάγεται από το λεπτό και συνάμα δριμύ πνεύμα, συνδυαζόμενο με σαφήνεια και απλότητα έτσι ώστε να προκαλείται αυθόρμητα στον παρατηρητή εύθυμη διάθεση ακόμα και όταν αυτή αποσκοπεί στο σαρκασμό ή στην εχθρότητα. Αντίθετα η ψυχρότητα και η ασάφεια έχουν ως συνέπεια την αποτυχία της γελοιογραφίας.
Ιστορία
Η γελοιογραφία ήταν γνωστή από τους αρχαίους χρόνους. Κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο, στις αρχές του 4ου π.Χ. αιώνα στην Αθήνα ζούσε ο ζωγράφος Παύσων που κατά τον Αριστοτέλη παρίστανε τους ανθρώπους, όπως οι κωμικοί ποιητές, πολύ χειρότερους σε μια ρεαλιστική τάση παρωδίας και διακωμώδησης. Άλλος γνωστός γελοιογράφος ήταν ο Αντίφιλος της Αιγύπτου (β’ ήμισυ 4ου π.Χ. αιώνα) που λέγεται πως αυτός εισήγαγε τη γελοιογραφία ως είδος της ζωγραφικής και του οποίου τα έργα επειδή σατίριζε κάποιον Γρύλλο ονομάσθηκαν «Γρύλλοι».
Στα ερυθρόμορφα αγγεία της Μεγάλης Ελλάδος (Νότια Ιταλία) τα καλούμενα «φλυακογραφίες» ήταν παραστάσεις από κωμικά λαϊκά δράματα τα οποία ειδικά στον Τάραντα λέγονταν «φλύακες». Σε αυτά παρωδούνταν μύθοι θεών και Ομηρικών επεισοδίων. Γνωστός εκεί ως γελοιογράφος ήταν και ο ζωγράφος Ασστέας.
Στην Ελληνιστική περίοδο η Αλεξάνδρεια εκπροσωπεί κάθε τι σκωπτικό και γελοιογραφικό είδος στη Τέχνη. Αλεξανδρινός ήταν πιθανώς και ο Γαλάτων που ζωγράφισε τον Όμηρο «ἐμοῦντα» και τους άλλους ποιητές «ἀρυομένους τὰ ἐμημεσμένα», καυτηριάζοντας έτσι τους ποιητές ότι δεν φτιάχνουν τίποτε νέο, αλλά διατηρούν ως πηγή έμπνευσης τον Όμηρο. Άλλοι γελοιογράφοι της εποχής εκείνης ήταν ο Γραφικός, ο Καλάτις κ.ά.
Στο Μεσαίωνα η γελοιογραφία αποτελεί όπλο της Εκκλησίας για να σατιρίσει τους άπιστους και αιρετικούς αλλά και την όποια εκδήλωση Τέχνης πέραν της θρησκευτικής. Αντίθετα η κοσμική Τέχνη χρησιμοποιεί τη γελοιογραφία προς διακωμώδηση έκλυτου βίου μοναχών και σατυρικής αναπαράστασης έμμετρων μεσαιωνικών μύθων.
Κατά τον 16ο αιώνα με την διάδοση της τυπογραφίας συντελείται και η ανάπτυξη της γελοιογραφίας με θέματα από τον καθημερινό βίο. Παρότι τότε η κοινωνική και πολιτική ζωή παρείχαν άφθονο υλικό τα Μοναρχικά καθεστώτα καταδίωκαν κάθε σάτιρα κατά των ισχυρών και των καθεστώτων έστω και αν εύρισκαν διέξοδο δι΄ αυτής στη σάτιρα των αντιπάλων. Έτσι η γελοιογραφία άρχισε να αναπτύσσεται επί Λουδοβίκου ΙΔ’ στη Γαλλία, Αγγλία και λοιπή Ευρώπη μέχρι τη Γαλλική Επανάσταση (1789) όπου και έφθασε στη μεγαλύτερη ακμή της γενόμενη πλέον και προπαγανδιστικό μέσον με ιδιαίτερες εκδόσεις γελοιογραφικών περιοδικών.
Τέτοιο ήταν και το γαλλικό Σαριβαρί (Le Charivari) που ιδρύθηκε το 1832 που δημοσίευσαν περίφημες γελοιογραφίες ο Ονορέ Ντωμιέ, ο Γκαβαρνί, ο Γκρεβέν, ο Ζίλ κ.ά. Στη Γερμανία αντίστοιχο περιοδικό ήταν το «Φλίγκεντε Μπέττερ» με γελοιογραφίες των Μελγεντόρφερ, Ράϊνικε, Ιμπάουερ, του λαϊκότερου γελοιογράφου του Αννοβέρου του Μπους κ.ά. Στην Αυστρία τα περιοδικά της Βιέννης «Νόϋε Ιλλουστρίρτε Τσάιτουνγκ» και «Χουμοριστίσε Μπλέττερ» διακωμωδούσαν τον Αυτοκράτορα της Γερμανίας, τον Βίσμαρκ, τον Βάγκνερ και την ελαφρά γυναίκα της Βιέννης. Στην Αγγλία δημιουργός της καλλιτεχνικής γελοιογραφίας ήταν ο Ουίλιαμ Ογκάρ. Το 1841 εκδίδεται το περιοδικό «Παντς» (Punch) που συγκεντρώνει την άριστη αγγλική γελοιογραφική παραγωγή από τους Κάρολο Κην, Ρίτσαρντ Ντόϋλ, Έντουαρτ Λίνλεϋ Σάμπουρν, κ.ά.
Στους ακόμη νεώτερους χρόνους αναδείχθηκαν πάμπολλοι γελοιογράφοι αξίας όπως ο Βέλγος Λέο Ζο, ο Ελβετός Ζυλλενμάχαρ, ο Ιάπωνας Ανταμαρακάρο, ο Ιταλός Καπιέλο, ο Μεξικανός Μοντενέγκρο, ο Ρώσος Ζλόνιτωφ, ο Τούρκος Χαλίντ Ρασίντ κ.ά. Επίσης ονομαστά ήταν και τα σατυρικά περιοδικά όπως το ιταλικό «Πασκουΐνο», το «Σουθέσος» του Σαντιάγκου, το «Φλόο» της Βιέννης, το «Καρέμ» της Κωνσταντινούπολης κ.ά.
Η γελοιογραφία στην Ελλάδα
Το γελοιογραφικό πνεύμα στην Ελλάδα εκπροσώπησαν τα περιοδικά «Ασμοδαίος» και «Άστυ». Πρώτος που καλλιέργησε με σαφήνεια, κομψότητα, απλότητα αλλά και πνευματώδη χαρακτήρα το είδος αυτό της τέχνης ήταν ο Θέμος Άννινος που υπήρξε και ο εκδότης των παραπάνω περιοδικών. Επόμενοι ήταν ο Δημήτριος Γαλάνης, ο Ζαχ. Παπαντωνίου, ο Φρ. Αριστεύς, ο Σταμ. Σταματίου, ο Ηλ. Κουμετάκης, ο Σοφοκλής Αντωνιάδης (ΣΟΦΟ), ο Φωκ. Δημητριάδης, και ο ζωγράφος Ροϊλός.
Νεότεροι αυτών μέχρι το 1950 διακρίθηκαν οι Ν. Καστανάκης, Γ. Μαυριλάκος (Noir), Δ. Παπαδημητρίου (Μιμ. Παπ.), Σ. Αντωνιάδης, Γ. Γκεϊβέλης, Αρσλόγλου, Κ. Μαραγκός (ο Κεμ Αλεξανδρείας), Κ. Ρωμανός του Καΐρου, Σ. Πολενάκης, Π. Παυλίδης, Μ. Γάλλιας, Ε. Τερζόπουλος, Α. Βλασσόπουλος, Αρχέλαος Αντώναρος, Β. Χριστοδούλου, Ν. Νομικός, Α. Θεοφιλόπουλος κ.ά.
Ο όρος δεν πρέπει να συγχέεται με την σκιτσογραφία (σκιαγράφημα), που δεν είναι απαραίτητα και γελοιογραφία.
*
❂
[Δικολάβοι της Χρυσής Αυγής ―διότι η αλήθεια πρέπει να λέγεται ·
07/10/2020 § Σχολιάστε
photo: EUROKINISSI -τροποποιημένη
Όταν ο ©Κώστας Κούρκουλους στις 6/4/2014 έγραφε στο σάιτ Μεταρύθμιση…
Πριν από λίγα χρόνια ένας φίλος μου εκλέχτηκε πρόεδρος μεγάλης επαγγελματικής ομάδας, που σχετίζεται με το χώρο του βιβλίου. Μετά από καιρό λοιπόν, μου εξομολογήθηκε την οδυνηρή του εμπειρία από το λεγόμενο σταλινικό ή σταλινογενές μέτωπο: Οι άνθρωποι – μου είπε – κατάλαβα ότι δεν ενδιαφέρονται για τη λύση των προβλημάτων, αλλά μόνο να δημαγωγούν γι’ αυτά. Γι’ αυτό – συνέχισε – όσες φορές κάποιος πρότεινε μία συγκροτημένη λύση, αμέσως καταγγέλθηκε με όρους θεωριών συνωμοσίας.
Στο μικρόκοσμό μας, αισθάνθηκα αμέσως ένα αίσθημα θριάμβου. Διότι, επιβεβαιωνόταν η άποψη που από νωρίς είχα σχηματίσει. Ότι δηλαδή ο σταλινισμός, πέραν των άλλων, είναι αμοραλισμός και κυνισμός.
Αυτή η ιστορία μου έρχεται συνεχώς στο μυαλό, όταν βλέπω τον τρόπο, με τον οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ υπονομεύει εξ αρχής την θεσμική αντιμετώπιση της ΧΑ. Και εξηγούμαι:
Όταν με το φόνο του Φύσσα η δικαιοσύνη έπραξε – έστω και αργά – το καθήκον της και προχώρησε στη σύλληψη των φονιάδων και των καθοδηγητών τους, ο ΣΥΡΙΖΑ, βγήκε στην αντίσταση κατά της δήθεν «παρανομίας» που διαπράχθηκε εις βάρος των χρυσαυγιτών. Δύο ήταν οι αιχμές του: α) Ότι δήθεν δεν υπήρχαν στοιχεία. Και είχε τον κυνισμό να υποστηρίζει αυτό, τη στιγμή ακριβώς που κηδεύαμε τον τελευταίο νεκρό μας. (Μιλάω για τελευταίο νεκρό, διότι ο Φύσσας δεν ήταν ο πρώτος, αφού προηγήθηκε ο φόνος του νεαρού Πακιστανού στα Πετράλωνα) και β) Η προβολή της «νομικοφανούς» άποψης, ότι οι συλλήψεις των βουλευτών της ΧΑ για αυτόφωρα κακουργήματα (συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση και διεύθυνση), δεν ήταν σύμφωνες με το Σύνταγμα χωρίς την άδεια της Βουλής. Και για να μας πείσει για την δήθεν παρανομία που διέπρατταν οι δικαστικές αρχές κατά των συμμοριών της ΧΑ, έβγαζε τότε μπροστά τους συνταγματολόγους του (θυμηθείτε Κατρούγκαλο και Χρυσόγονο), οι οποίοι ανερυθρίαστα υποστήριζαν την αυθαίρετη αυτή άποψη, κατακρεουργώντας έτσι το ίδιο το Σύνταγμα. Διότι το Σύνταγμα (άρθρο 62), ορίζει ότι προκειμένου να γίνει σύλληψη βουλευτών, «δεν απαιτείται άδεια (της βουλής, σημ. δική μου) για τα αυτόφωρα κακουργήματα». Δηλαδή ορίζει ακριβώς το αντίθετο αυτού που ισχυρίζονταν ο ΣΥΡΙΖΑ και οι συνταγματολόγοι του. Για το επιστημονικό και πολιτικό ήθος των εν λόγω συνταγματολόγων, επισημαίνω και το εξής: Δεν μας είπαν ότι βρήκαν άγνωστες λέξεις στη διατύπωση αυτή του Συντάγματος. Που πάει να πει πως γνώριζαν ότι αυτό που ισχυρίζονταν, δεν ίσχυε. Συμπληρώνω μόνο κάτι που νοηματοδοτεί απόλυτα το ήθος τους: Έλαβαν τα δημόσια εύσημα του Τράγκα για τη γενναία στάση τους. Και δεν ντράπηκαν!!
Και σήμερα, με την «υπόθεση Μπαλτάκου», ο ΣΥΡΙΖΑ επαναλαμβάνει τον εαυτό του. Για να συνεννοηθούμε, θα ξεκινήσουμε με έναν «ορισμό» της έννοιας «Μπαλτάκος»: Τι είναι ο Μπαλτάκος, όπως τον είδαμε και στη συνομιλία του με τον Κασιδιάρη; Ένας χρυσαυγίτης, ο οποίος υποδυόταν τον κυβερνητικό παράγοντα. Και όχι βεβαίως το αντίστροφο, όπως θέλησε να παρουσιαστεί εκ των υστέρων.
Τι άφησε λοιπόν να εννοηθεί ο χρυσαυγίτης Μπαλτάκος στη συνομιλία του αυτή; Δύο πράγματα: α) Ότι δήθεν οι χρυσαυγίτες βουλευτές είναι στη φυλακή χωρίς στοιχεία και β) Ότι η δικαιοσύνη, παρά την ανυπαρξία στοιχείων, κρατάει στη φυλακή τους χρυσαυγίτες, για ένα και μόνο λόγο: Διότι τηλεφώνησαν στους δικαστές οι υπουργοί Δένδιας – Αθανασίου. Αυτά μας είπε. Και επειδή δεν είμαστε συνταγματολόγοι του ΣΥΡΙΖΑ ώστε να δυσκολευόμαστε με το νόημα των λέξεων, να το πούμε όπως το καταλάβαμε: Κατά τον χρυσαυγίτη Μπαλτάκο, το μοναδικό «στοιχείο» το οποίο κρατάει τους χρυσαυγίτες στη φυλακή είναι η «σκευωρία» και τα τηλεφωνήματα των Δένδια – Αθανασίου στους δικαστές.
Και ο ΣΥΡΙΖΑ, αντί να κατακεραυνώσει τη δικαιοσύνη και την κυβέρνηση γιατί καθυστέρησαν να κινητοποιηθούν, με αποτέλεσμα να ξεφύγει το φίδι και να φτάσουμε στον δεύτερο νεκρό, ζητάει σήμερα την παραίτηση των Δένδια – Αθανασίου, για τον αντίθετο ακριβώς λόγο: Επειδή έπραξαν το καθήκον τους και φρόντισαν – επί τέλους – να συμμαζευτεί το φίδι!!! Και μάλιστα, φέρεται να ζητάει και την έρευνα των «ισχυρισμών» του χρυσαυγίτη Μπαλτάκου. Που είναι ποια; Ότι βρίσκονται οι χρυσαυγίτες στη φυλακή χωρίς στοιχεία, μετά από σκευωρία!
Σε ένα έντυπο των αυτόνομων, είχα διαβάσει πολύ παλιά το ακόλουθο περιστατικό: Κατά τη σταλινική περίοδο, αποφασίστηκε στην ΕΣΣΔ ο εγκλεισμός κάποιου σε ψυχιατρείο, με την εξής ψυχιατρική γνωμάτευση: Ο «ασθενής» είχε εσφαλμένες πολιτικές απόψεις. Παρ’ ότι λοιπόν του εξηγήθηκε ο εσφαλμένος χαρακτήρας των απόψεών του, αυτός επέμενε να μην τις αλλάζει. Άρα ήταν ψυχοπαθής. (Μεταξύ μας, μπορεί να είχαν και δίκιο οι ψυχίατροι. Διότι μόνον αν ήσουν τρελός επέμενες στην άποψή σου, όταν σε «ενημέρωνε» η σταλινική εξουσία ότι κάνεις λάθος).
Με εμάς τους αφελείς που επιμένουμε να πιστεύουμε, εσφαλμένα κατά τον ΣΥΡΙΖΑ, ότι δεν είναι σκευωρία η υπόθεση της ΧΑ και μάλιστα εμμένουμε στην ψευδή – παραληρηματική ιδέα ότι είχαμε νεκρούς, σακάτηδες και κακοποιημένους ανθρώπους από την ευαγή δράση των χρυσαυγιτών, τι θα γίνει;
Είμαι βέβαιος ότι δεν κινδυνεύουμε με ψυχιατρείο από τον ΣΥΡΙΖΑ. Διότι, απλοί δικολάβοι της ΧΑ είναι οι άνθρωποι. Και υιοθετούν τους ισχυρισμούς περί σκευωρίας, γιατί θέλουν να υπάρχει το πρόβλημα της ΧΑ, ώστε να δημαγωγούν γι’ αυτό. Όπως ακριβώς οι σταλινικοί συνδικαλιστές του φίλου μου. Για να το πω διαφορετικά, συμπεριφέρονται με όρους ακαταλόγιστου, επειδή τρέμουν στην ιδέα της αποτελεσματικής αντιμετώπισης της Χ.Α.
Ένα όμως ερώτημα προς τον ΣΥΡΙΖΑ: Πώς είναι σκευωρία ο θάνατος του Φύσσα; Πώς είναι σκευωρία ο θάνατος του νεαρού πακιστανού; Πώς είναι σκευωρία οι κακοποιήσεις και οι τραυματισμοί δεκάδων συμπολιτών μας; Αφού αγγίξαμε τις πληγές τους. Και αν δεν είναι σκευωρία, γιατί μας εμπαίζετε, ταυτιζόμενοι με τους χρυσαυγίτες;
Οι συμπαθείς παλιοί δικολάβοι των ορεινών ειρηνοδικείων, ήξεραν λίγα κολλυβογράμματα, πλην όμως δεν έφταναν στην έκπτωση να αρνούνται τα προφανή. Και αυτό γιατί, διατηρώντας επαφή με την πραγματικότητα, είχαν την αίσθηση του γελοίου. Εσείς γιατί τη χάσατε κι αυτήν;
αγριμολογος 