[13 Νοεμβρίου 2015 – Μπατακλάν. Δέκα χρόνια μετά, θυμόμαστε·
13/11/2025 § Σχολιάστε
Ζητήματα ελευθερίας
Θυμόμαστε
Τους 130 ανθρώπους που χάθηκαν εκείνη τη νύχτα στο Παρίσι· τις φωνές, τη μουσική, τη ζωή που σίγησε για λίγο, αλλά που δεν έσβησε ποτέ.
Η μνήμη τους παραμένει φως απέναντι στο σκοτάδι του φανατισμού, του ισλαμικού φονταμεταλισμού.
Το Bataclan δεν είναι πια μόνο μια σκηνή —είναι σύμβολο δύναμης, ενότητας και ελευθερίας.
Τι συνέβη. Στις 13 Νοεμβρίου 2015, μια σειρά συντονισμένων τρομοκρατικών επιθέσεων συγκλόνισαν το Παρίσι. Η πιο φονική πραγματοποιήθηκε στο θέατρο Bataclan, όπου βρισκόταν σε εξέλιξη συναυλία του αμερικανικού ροκ συγκροτήματος Eagles of Death Metal.
Ένοπλοι τρομοκράτες εισέβαλαν στο χώρο και δολοφόνησαν 90 ανθρώπους, κρατώντας ομήρους για ώρες. Συνολικά, εκείνη τη νύχτα 130 άνθρωποι σκοτώθηκαν σε όλη την πόλη, με δεκάδες ακόμη τραυματίες, στις επιθέσεις που ανέλαβε το Ισλαμικό Κράτος (ISIS).
Κάθε χρόνο, στις 13 Νοεμβρίου, η Γαλλία αποτίει φόρο τιμής στα θύματα:
- Τελετές μνήμης πραγματοποιούνται στο Bataclan και στα άλλα σημεία των επιθέσεων.
- Παρευρίσκονται συνήθως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, μέλη της κυβέρνησης και συγγενείς των θυμάτων.
- Στο Bataclan, τα ονόματα των θυμάτων διαβάζονται ή αναγράφονται, και τηρείται σιγή μνήμης.
Η επέτειος έχει εξελιχθεί σε σύμβολο ανθεκτικότητας και ενότητας απέναντι στην τρομοκρατία. Το Bataclan, που ξανάνοιξε το 2016, παραμένει τόπος πολιτισμού αλλά και μνήμης, με ισχυρό φορτίο για τους Παριζιάνους και ολόκληρη τη Γαλλία.
(ελπίζουμε, αν και δεν είμαι αισιόδοξος, ότι δεν θα ξανασυμβεί)
Ποτέ ξανά!
◉
[«Μπορείς να παίξεις;»
07/11/2025 § Σχολιάστε
Mετά την απελευθέρωση του Νταχάου, μια σκηνή που σε στοιχειώνει ξεδιπλώθηκε.
Ο πόλεμος είχε τελειώσει, αλλά ο αέρας ακόμα έπνεε φαντάσματα.
Στα ερείπια των καταλυμάτων των αξιωματικών, ανάμεσα σε στάχτες και σπασμένα γυαλιά, καθόταν ένας κρατούμενος – το δέρμα του τεντωμένο λεπτό πάνω από τα κόκαλα, τα μάτια του κούφια αλλά ζωντανά.
Μπροστά του στεκόταν ένα σπασμένο πιάνο.
Τα πλήκτρα του ήταν σπασμένα, ο σκελετός του ραγισμένος, αλλά ήταν το πρώτο πράγμα εδώ και μήνες που δεν είχε σκοπό να βλάψει.
Ένας νεαρός Αμερικανός στρατιώτης, συγκλονισμένος από το θέαμα, έκανε ένα βήμα μπροστά.
Δίστασε και μετά ψιθύρισε: «Μπορείς να παίξεις;»
Ο άντρας σήκωσε το βλέμμα του, η φωνή του μόλις που έβγαινε.
―«Θα προσπαθήσω.»
Σήκωσε τα τρεμάμενα χέρια του – χέρια που κάποτε είχαν γιατρευτεί, γράψει, αγαπήσει και τα άφησε να πέσουν απαλά πάνω στα πλήκτρα.
Αυτό που ακολούθησε δεν ήταν η τελειότητα, αλλά ένα εύθραυστο, διστακτικό «Ave Maria». Κάθε νότα ανέβαινε σαν μια ψυχή που δραπέτευε από τον καπνό, κάθε παύση βαριά με όλα όσα δεν μπορούσαν ποτέ να ειπωθούν.
Οι στρατιώτες γύρω του πάγωσαν.
Κάποιοι έβγαλαν τα κράνη τους. Άλλοι απλώς έκλαψαν.
Για πρώτη φορά μετά από χρόνια, άκουσαν την ομορφιά όχι θριαμβευτική, αλλά τρυφερή.
Όχι δυνατή, αλλά ιερή.
Όταν η τελευταία νότα έσβησε, κανείς δεν μίλησε.
Ήξεραν ότι είχαν γίνει μάρτυρες κάτι αιώνιου: το ανθρώπινο πνεύμα να αρνείται να πεθάνει.
Δύο μέρες αργότερα, ο πιανίστας πέθανε. Αλλά το τραγούδι του παρέμεινε όχι ως μουσική, αλλά ως προσευχή ψιθυρισμένη για κάθε σιωπηλή ψυχή σε εκείνη την κοιλάδα της στάχτης.
Ακόμα και στην κόλαση, μια μόνο μελωδία μπορεί να υπενθυμίσει στον κόσμο τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος
@afshineemrani
[Από τον φίλο Jacob Tziakomo >>>
◉
[αλλοτινά: Κέρκυρα 1891·
20/10/2025 § Σχολιάστε
- Εβραϊκά σπίτια και καταστήματα λεηλατήθηκαν και κάηκαν.
- Πολλοί Εβραίοι χτυπήθηκαν ή σκοτώθηκαν.
- Εκατοντάδες δραπέτευσαν· μερικοί έφυγαν οριστικά από το νησί.
◉
[να ζούμε σημαίνει να εξετάζουμε·
19/10/2025 § Σχολιάστε
©Julião Sarmento, oil on canvas, 1997
Η δυνατότητα να αμφιβάλλουμε είναι ελευθερία
Άνθρωπος που δεν αμφιβάλλει ποτέ, κινδυνεύει να παγιδευτεί στη συνήθεια, στον αυτοματισμό. Η καθημερινή αμφιβολία, έστω κι αν διαρκεί ελάχιστα, είναι σημάδι ότι ο νους δεν έχει παραδοθεί στην αδράνεια. Είναι σπίθα που ανάβει μέσα στο σκοτάδι: υπενθυμίζει ότι τα δεδομένα δεν είναι απόλυτα, ότι η πραγματικότητα επιδέχεται ερμηνεία, ότι οι αποφάσεις μας δεν είναι προδιαγεγραμμένες. Η δυνατότητα να αμφιβάλλουμε είναι ελευθερία. Ένα σύστημα που επιβάλλει απόλυτες απαντήσεις, που δεν αφήνει περιθώρια εσωτερικής αμφισβήτησης, σκοτώνει την ίδια την πράξη της σκέψης. Αντίθετα, ο ελεύθερος άνθρωπος επιτρέπει στον εαυτό του να σταματήσει, να ξανασκεφτεί, να ξανα-επιλέξει. Δεν παραλύει λόγω της αμφιβολίας· τη χρησιμοποιεί ως όργανο ελέγχου της δικής του πορείας. Βεβαίως, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος της υπερβολής. Η αμφιβολία που δεν αφήνει χώρο για απόφαση, οδηγεί στην αδράνεια. Όμως, η καθημερινή, στιγμιαία αμφιβολία είναι o αναστεναγμός που ανανεώνει την αναπνοή. Δεν σταματά την πορεία μας, την κάνει αληθινή. Εκεί ασκούμε την ελευθερία μας, εκεί καθαρίζουμε τη βεβαιότητά μας από σκιές αυταπάτης, εκεί ξαναθυμόμαστε ότι το να ζούμε σημαίνει να εξετάζουμε. Η αμφιβολία δεν είναι εχθρός της ζωής·
είναι η πιο μυστική της επιβεβαίωση.
αγριμολογος 