αγριμολογος

«Είναι κυνικό και προσβλητικό στην μνήμη των νεκρών μας»
-«Ήμουν μέσα στην Marfin όταν καιγόταν και παρακαλούσαμε τους κουκουλοφόρους να μην πετούν άλλες μολότοφ»

φωτο από tvxs.gr

Η Μαρία Καραγιάννη ήταν μία από τις εργαζόμενες που είχαν εγκλωβιστεί στη φλεγόμενη από μολότοφ Marfin τον Μάιο του 2010.

Εκείνη, ήταν από τις τυχερές, καθώς είχε προλάβει να φτάσει στο μπαλκόνι του κτιρίου επί της οδού Σταδίου, δεν έγινε το ίδιο όμως με τους τρεις συναδέλφους της εκ των οποίων η μία ήταν έγκυος στον 4ο μήνα.

Μετά την περιβόητη δήλωση του βουλευτή Γιώργου Κυρίτση ο οποίος σχολιάζοντας τη μετατροπή από κακούργημα σε πλημμέλημα της ρίψης βομβών μολότοφ δήλωσε πως δεν θυμάται να έχει σκοτωθεί κάποιος από μολότοφ, η κα Καραγιάνη δήλωσε στην πρωινή εκπομπή του ΑΝΤ1: . «Δεν το έχει ξεπεράσει κανείς από εμάς. Τρία σπίτια έκλεισαν. Τρία θύματα, με την Αγγελικούλα να είναι στον 4ο μήνα. Είναι κυνικό και προσβλητικό στην μνήμη των νεκρών μας. Με πληγώνει, με πονάει, είναι πολύ άσχημο αυτό που άκουσα», είπε.

«Ήμουν μέσα στην Marfin όταν καιγόταν», συνέχισε η κα Καραγιάννη. «Είναι ανεπίτρεπτο αν ξέχασε ο κ. Κυρίτσης τι έγινε τότε. Με θίγει και με προσβάλλει αυτό που άκουσα». «Ήμουν στο υπόγειο και έπεφταν βόμβες μολότοφ. Η κατάσταση ήταν απελπιστική. Σκεφτόμουν, θα ζήσω να δω τα παιδιά μου; Μας έπνιξε ο καπνός, κοβόταν η αναπνοή μας. Κλαίγαμε», είπε περιγράφοντας εκείνες τις στιγμές.

Για τους δράστες είπε: «Μας έριχναν βόμβες μολότοφ και οι συνάδελφοί μου τους εκλιπαρούσαν. Τους έλεγαν: «μην τις ρίχνετε, είμαστε άνθρωποι μέσα». Φορούσαν κουκούλα, οπότε, λόγω αμφιβολιών απαλλάχθηκαν οι φερόμενοι ως δράστες. Μας συγκλονίζει ότι ξεχάστηκε απ’ όλους. Δεν πέθαναν από τροχαίο, ούτε από ανίατη αρρώστια οι νεκροί της Marfin. Ξύπνησαν να πάνε στην δουλειά τους. Δουλεύαμε πολύ σκληρά έως και 12 – 13 ώρες την ημέρα», είπε.

Και κατέληξε: «Με συγκλονίζει ότι ακούγονται τέτοια λόγια από χείλη πολιτικού προσώπου. Είναι πολύ κυνικό».

athensvoice.gr

Ζητήματα Ελευθερίας
Λόγου και Έκφρασης

Απόσπασμα άρθρου του Νάσου Βαγενά, που δημοσιεύθηκε στο Βήμα της Κυριακής 17.2.2019. Πρώτα αναφέρεται στο παράδειγμα του Π. Πολάκη.
via Athens Review of Books

[…] Το δεύτερο παράδειγμα είναι το (προ του κυβερνητικού διαζυγίου) εκκωφαντικό (αν κρίνουμε από την τηλεοπτική συνέχισή του) ενδοοικογενειακό ξεκατίνιασμα, κατά τη διάρκεια Υπουργικού Συμβουλίου, ανάμεσα στον αδιάφθορο υπουργό Εθνικής Άμυνας και τον ανυποχώρητο σε θέματα προσβολής της τιμής του υπουργό Εξωτερικών ‒ με τον αρχηγό της οικογένειας και τους λοιπούς συγγενείς να κάνουν πως δένουν τα κορδόνια τους (λυπάμαι που χρησιμοποιώ, για λόγους ακρίβειας, έναν χαρακτηρισμό επιλήψιμο για τους φανατικούς της πολιτικής ορθότητας). Αναμένεται η εκδίκαση της μηνυτήριας αναφοράς για συκοφαντική δυσφήμηση (υπόθεση Σόρος), την οποία κατέθεσε ο Ανυποχώρητος εναντίον του Αδιάφθορου, τέως συνεταίρου και υμνητή του.

Ανέφερα την αναμονή της διαλεύκανσης αυτού του ξεμαλλιάσματος, γιατί παρέχει την αφορμή να μιλήσει κανείς και για μιαν άλλη υπόθεση ‒ το τρίτο παράδειγμα ‒ που δείχνει ότι ο περί ου ο λόγος ιός έχει προσβάλει και ορισμένους ανώτατους λειτουργούς της Δικαιοσύνης. Εννοώ τη διαβόητη στο εξωτερικό, όμως όχι επαρκώς προβαλλόμενη από τα καθ’ ημάς ΜΜΕ, «Υπόθεση Κοτζιά versus Athens Review of Books». Δηλαδή την προσπάθεια του πρώην καθοδηγητή του ΚΚΕ, πρώην εξ απορρήτων συνεργάτη ‒ επί κυβερνήσεως ΠαΣοΚ ‒ του υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Παπανδρέου, και τέως υπουργού Εξωτερικών των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ να αποδείξει ότι το περιοδικό, γράφοντας ότι υπήρξε φανατικός σταλινικός, τον δυσφήμησε συκοφαντικά. Προσπάθεια που είχε ως αποτέλεσμα να βγουν στο φως άγνωστες στους νεότερους πτυχές του σκοτεινού πολιτικού του παρελθόντος.

Το ακραίο σταλινικό παρελθόν του κ. Κοτζιά ήταν γνωστό, όχι μόνο από κείμενά του, τα οποία αγνόησαν οι ανιστόρητοι εφέτες που τον «δικαίωσαν», και εν συνεχεία οι Αρεοπαγίτες οι προαχθέντες κατόπιν σε Πρόεδρο και Αντιπροέδρους του Αρείου Πάγου («ναι μεν αποδείχθηκε ότι ο ενάγων [που γεννήθηκε το 1950] υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος του ΚΚΕ [που ιδρύθηκε το 1918], όμως…»), αλλά και από ομολογίες (εκ των υστέρων) του ίδιου του Ανυποχώρητου («Εγραφα κατ’ εντολήν του Κόμματός μου πράγματα τα οποία ήταν ανοησίες» (συνέντευξή του στο Spiegel, 9-2-2015)· «Γνωρίζω τις μεθόδους τους [των του ΣΥΡΙΖΑ, μετά τη θεαματική εκπαραθύρωσή του]· θήτευσα κι εγώ στη σταλινική Αριστερά» (τηλεοπτική συνέντευξή του, 23-10-2018).

Το ότι η εν λόγω δικαστική από­φαση μας έκανε περίγελο διεθνώς αποδεικνύεται και από την έκκληση που απευθύνουν προς τους προέ­δρους της ΕΕ Γιούνκερ και Τουσκ (εν αναμονή της απόφασης για αναψηλάφηση της δίκης) πλήθος Ελλήνων και ξένων πραγματικά προοδευτικών διανοουμένων, ανάμεσα στους οποίους και οι Mario Vargas Llosa, J.M. Coetzee, Noam Chomsky, Richard Wolin, Joyce Carol Oates, Harold Bloom.

Μια παλιά, νοσηρή ιστορία που επιπλέον θεωρείται φυσιολογική

η εικόνα είναι παραλλαγή αντίστοιχης αμερικανικής με τίτλο: «You write what you’re told»

Ουδέποτε κατάλαβα, γιατί ορισμένοι δημοσιογράφοι κομπάζουν επειδή γνωρίζονται με πολιτικούς. Το γεγονός θα έπρεπε να αποκρύπτεται. Αυτό τους εξασφαλίζει μεν πηγές, αλλά τους καθιστά επίσης ύποπτους για συναλλαγή και νοθεία. Δεδομένου ότι πολιτικοί και δημοσιογράφοι στην Ελλάδα είναι είδος ανθρώπου επιρρεπές στο χρηματισμό και την εξαγορά.

Τι πηγές ειναι αυτές άλλωστε; Οι πολιτικοί μέσω των φίλιων μέσων περνάνε πάντα την εκδοχή της είδησης που τους συμφέρει. Ή μαχαιρώνουν συντρόφους. Αυτό δεν είναι πηγή, αλλά οχετός.

Οι μόνες καθαρές πηγές του δημοσιογράφου βρίσκονται, συνήθως, απέναντι από την Εξουσία. Ή είναι προϊόν προσωπικής και αχρωμάτιστης έρευνας. Πού να τρέχουμε όμως…

Όταν βλέπω στα εστιατόρια πολιτικούς και δημοσιογράφους να ανθυποσουρώνουν σαν φιλαράκια για να διοχετευτεί ένα απόρρητο υπουργικό έγγραφο, μια υποκλοπή ή κάτι σχετικό, καταλαβαίνω πόσο δίκαιη είναι η αηδία του κόσμου για τους μεν και για τους δε.

Μερικοί λένε, ότι αυτό είναι νέο φαινόμενο. Δεν συμφωνώ.

Ανέκαθεν, η καθεστωτική δημοσιογραφία ψωνίζει κύρος, ειδήσεις και χαρτζηλίκι από την πίσω πόρτα της Βουλής. Από την Ελένη Βλάχου στο παλάτι, μέχρι τους προτεζέ του Λαμπράκη που εχρίζοντο υπουργοί εν μιά νυκτί.

Στην Ελευθεροτυπία (και φαντάζομαι κι αλλού― η μόνη άλλη εφημερίδα που δούλεψα ήταν ή ανεπίληπτη «Αυγή» του Χρυσοστομίδη και του Μανόλη Αναγνωστάκη), υπήρχε μια ολοφάνερη, διατρανωμένη διαπλοκή, που θεωρείτο και απόδειξη πόσο σημαντική είναι η εφημερίδα!

Υπουργοί ελεγχόμενης ηθικής βάφτιζαν τα παιδιά των διευθυντών, τα βράδια διασκέδαζαν όλοι μαζί στα μπουζούκια, οι μεν πήγαιναν στα σπίτια των δε, ένα τηλεφώνημα αρκούσε για να «περάσουν» ό,τι θέλουν ― μια χαμερπής παρτούζα, που καλυπτόταν από το ανυπόστατο σλόγκαν «Στηρίζουμε την αλλαγή, ελέγχουμε την εξουσία».

Έτσι ήταν όλοι. Με αστικό facade οι μεν, με πασοκική αναίδεια οι δε.

Κι έτσι είναι ακόμη σήμερα. Οι σχέσεις των δημοσιογράφων με την Εξουσία εξακολουθούν να πλέουν σε μια γκρίζα ζώνη αναξιοπρέπειας, οικειότητας και εντέλει συνδιαλαγής. Αυτό δεν συμβαίνει, εξ όσων ξέρω, σε καμμία δημοκρατική χώρα του κόσμου.

©Στάθης Τσαγκαρουσιάνος στη Lifo
Πρωτοδημοσιεύτηκε 13.01.2018 και ανανεώθηκε στις 30.12.2018