[δεν κάνει να αξιολογούνται οι εκπαιδευτικοί·
25/04/2018 § Σχολιάστε
Είναι υπεράνω. Αλίμονο.
Κατάργηση και με νόμο της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών, δηλαδή «κουτσοί-στραβοί στον Άγιο Παντελεήμονα»…
– Κατάργηση της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών. Καταργείται το ΠΔ 152/2013 για το οποίο το υπουργείο Παιδείας κρίνει ότι «προκάλεσε προβλήματα στη λειτουργία των σχολείων καθώς διαπνέονταν από ανορθολογικές προβλέψεις». Το υπουργείου Παιδείας κρίνει ότι μόνο τα στελέχη της εκπαίδευσης πρέπει να αξιολογούνται και όχι οι μάχιμοι εκπαιδευτικοί και μάλιστα χαρακτηρίζει την αξιολόγηση τους «τιμωρητική».
Περισσότερα ε δ ώ >
[Πατριωτισμός, το τελευταίο καταφύγιο των παλιανθρώπων
21/04/2018 § Σχολιάστε
Patriotism is the last refuge of a scoundrel.
Samuel Johnson, April 7, 1775
[μας ΞεΜνημόνευσαν·
19/04/2018 § Σχολιάστε
Κατάνυξη: Μεγάλη Δευτέρα το ΦΕΚ για την κα Μπαζιάνα
©Kathryn Andrews Hobo (Lemonhead), 2014 Ink on paper and plexiglas, aluminum, paint, mixed media 111.1 x 94 x 5.7 cm / Miami Beach 2014
Με ένα ΦΕΚ (Δείτε το δημοσιευμένο ΦΕΚ) που δημοσιεύθηκε την Μεγάλη Δευτέρα η κα Περιστέρα Μπαζιάνα μετατράπηκε από διοικητική υπάλληλος σε Ειδικό Διδακτικό Προσωπικό του ΕΜΠ, προκαλώντας έντονη κριτική στα social media και συζητήσεις σχετικά με τη νέα αυτή τοποθέτηση.
Η πορεία της κα Μπαζιάνα έχει γίνει και στο πρόσφατο παρελθόν αντικείμενο έντονου σχολιασμού και έχει προκαλέσει αντιδράσεις.
Η σύντροφος του πρωθυπουργού διορίσθηκε εκπαιδευτικός Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στον κλάδο ΠΕ 19 Πληροφορικής επί υπουργίας Μαριέττας Γιαννάκου, ενώ επί υπουργίας Άννας Διαμαντοπούλου έλαβε την πρώτη απόσπαση στο ΕΜΠ στη Σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών Η/Υ.
Φέρεται να έχει διδάξει στα φροντιστήρια και τα εργαστήρια της Έδρας, όπου είχε αποσπαστεί δεδομένου ότι αυτό προβλέπεται στη νομοθεσία βάσει της οποίας οι εκπαιδευτικοί της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης αποσπώνται στα Τριτοβάθμια Ιδρύματα.
Τον Αύγουστο του 2013 και με υπουργό Παιδείας τον κ. Αρβανιτόπουλο η κα Μπαζιάνα μετατάσσεται στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση αλλά με νέα απόφαση του τότε υπουργού το 2014 αποσπάται εκ νέου στο ΕΜΠ. Απόφαση που ανανεώθηκε εκ νέου από τον υπουργό Ανδρέα Λοβέρδο.
Με αυτή συμπληρώθηκε και η προβλεπόμενη από το νόμο διετία που απαιτείται προκειμένου να γίνει ΕΔΙΠ. Σημειώνεται πως και ο επί ΣΥΡΙΖΑ υπουργός κ. Μπαλτάς ανανέωσε τη σχετική απόφαση.
Η πορεία της κα Μπαζιάνα συνεχίζεται και έτσι το καλοκαίρι του 2015 λαμβάνει μέρος σε προκήρυξη για την κάλυψη μιας θέση έκτακτου προσωπικού 407 στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας. Γίνεται αποδεκτή και την επόμενη χρονιά αναλαμβάνει τη θέση.
Τον ίδιο χρόνο το υπουργείο Παιδείας προωθεί μια σειρά διατάξεων μέσων των οποίων δίνεται η δυνατότητα:
1. σε εκπαιδευτικούς της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας να μετατραπούν σε ΕΔΙΠ και ΕΕΠ στα ΑΕΙ και στα ΤΕΙ ενώ με τροποποίηση του περασμένου έτους δόθηκε η δυνατότητα να συσταθούν οι σχετικές θέσεις στα ΑΕΙ.
2. Στους μόνιμους και ιδιωτικού δικαίου αορίστους χρόνους υπαλλήλους να ζητήσουν την ένταξή τους στην κατηγορίας ειδικού τεχνικούς επιστημονικού προσωπικού.
3. Στους υπάλληλους ΕΔΙΠ και ΕΕΠ να γίνουν λέκτορες (αυτό καταργήθηκε μετά από σειρά αντιδράσεων).
Το Μάιο του 2017 η κα Μπαζιάνα μετατάσσεται ως διοικητική υπάλληλος του ΕΜΠ και τη Μεγάλη Δευτέρα με ΦΕΚ γίνεται Ειδικό Διδακτικό Προσωπικό.
Τι έλεγε το 2016
Ένα δημοσίευμα της εφημερίδας Δημοκρατίας το Σεπτέμβριο του 2016, όπου ανέφερε ότι είχε προωθηθεί ευνοϊκή ρύθμιση για την ίδια, ήταν η αιτία να στείλει τότε η κα Μπαζιάνα επιστολή τονίζοντας πως δεν την αφορά προσωπικά.
«Στο δημόσιο και επαγγελματικό μου βίο» τόνιζε «δεν έχω δώσει κανένα δικαίωμα σε οποιονδήποτε να υπαινιχθεί ή να με κατηγορήσει για διαπλοκή με την εξουσία ή για διαφάνεια».
[Ρέκβιεμ για έναν ήρωα·
16/04/2018 § Σχολιάστε
Francisco Goya, Η εκτέλεση της 3ης Μαΐου 1808 (φωτογραφική τροποποίηση του Αγριμόλογου)
Το όνομα του Σουκατζίδη ήταν στον κατάλογο των διακοσίων που επρόκειτο να εκτελεστούν. Ο γερμανός διοικητής αποφάσισε να τον εξαιρέσει από την εκτέλεση και να τον αντικαταστήσει με κάποιον άλλο. Ο Σουκατζίδης αρνήθηκε να εξαιρεθεί. Δεν δέχτηκε ούτε όταν ο διοικητής, ναζιστικά σκεπτόμενος, του πρότεινε να τον αντικαταστήσει με έναν Εβραίο ή έναν ανάπηρο.
Του Νάσου Βαγενά στο Βήμα της Κυριακής
Σε μιαν εποχή αντιηρωική, όπως η δική μας, έχουν θέση οι ήρωες; Βλέποντας τις σημερινές μας εκδηλώσεις ηρωισμού θα πρέπει να γελάμε ή να κλαίμε; Η στολή εκστρατείας με την οποία κυκλοφορεί ο υπουργός της Εθνικής μας Αμυνας είναι αληθινή ή αποκριάτικη; Αυτά συλλογίζεται κανείς διαβάζοντας αφιέρωμα της Athens Review of Books στον Ναπολέοντα Σουκατζίδη, με αφορμή την ταινία του Παντελή Βούλγαρη Το τελευταίο σημείωμα, η οποία αφηγείται την εκτέλεση, την Πρωτομαγιά του 1944, των «200 της Καισαριανής».
Τα άγνωστα κείμενα που εμφανίζονται στο αφιέρωμα της ARB (οι επιστολές του Σουκατζίδη προς τη μνηστή του Χαρά Λιουδάκη και την αδελφή της, λαογράφο Μαρία Λιουδάκη, και η αφήγηση του πατέρα για τον γιο), πλαισιούμενα από το εισαγωγικό κείμενο του Μανώλη Βασιλάκη και το γλωσσοπολιτισμικό του Χριστόφορου Χαραλαμπάκη, σε συνδυασμό με την ταινία, ελπίζει κανείς ότι θα αποτελέσουν το έναυσμα για τη συγγραφή μιας βιογραφίας αυτού του ευαίσθητου, καλλιεργημένου και μεγαλόφρονος ανθρώπου. Τον οποίον ελάχιστοι σήμερα γνωρίζουν, κι ας ήταν ο ηρωισμός του μεγαλύτερος από εκείνον του Μανώλη Γλέζου, που, αν δεν ήταν πολιτικά μαχόμενος έως σήμερα, θα ήταν βαθιά θαμμένος στη μνήμη μας όπως ο Λάκης Σάντας. Και καθώς τα μόνα έντυπα που, ενίοτε, τον θυμούνται – όχι όμως για ανιδιοτελείς λόγους – είναι ο Ριζοσπάστης και η Αυγή, σκέφτομαι ότι η περίπτωση Σουκατζίδη προσφέρεται για να μας βοηθήσει να προσδιορίσουμε τη βαθύτερη έννοια του ηρωισμού. Διότι η απόφαση που σφράγισε το πεπρωμένο αυτού του ανθρώπου οδήγησε αυτή την έννοια στον υψηλότερο βαθμό της, αν σκεφτούμε ότι αποτελεί το αποκορύφωμα μιας αλυσίδας αποφάσεων που θα καθιστούσαν οποιονδήποτε άλλον έρμαιο της μοίρας.
Ο πρώτος κρίκος αυτής της αλυσίδας ήταν η απόφαση του ΕΛΑΣ να σκοτώσει, με ενέδρα, ενώ ήταν πια φανερή η ήττα του ναζισμού, έναν γερμανό στρατηγό στην Πελοπόννησο΄ θάνατος που είχε ως αντίποινα την εκτέλεση στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής 200 κρατουμένων του στρατοπέδου Χαϊδαρίου. 160 από αυτούς, ανάμεσά τους και ο Σουκατζίδης, που είχαν μεταφερθεί εκεί από το «Στρατόπεδο Συγκεντρώσεων Κομμουνιστών» της Ακροναυπλίας, είχαν ζητήσει στις 29 Οκτωβρίου 1940 να σταλούν στο αλβανικό μέτωπο για να πολεμήσουν «στην πρώτη γραμμή της φωτιάς». Αίτηση που απορρίφθηκε, ενώ η κυβέρνηση που διαδέχτηκε εκείνη του Μεταξά έκρινε σκόπιμο να τους παραδώσει στους Γερμανούς.
Το στρατόπεδο Χαϊδαρίου ήταν ο τελευταίος σταθμός της μακρόχρονης «περιπλάνησης» (1936-1944) του τριανταπεντάχρονου διανοούμενου και συνδικαλιστή Σουκατζίδη σε διάφορους τόπους πολιτικού εγκλεισμού (Αη Στράτης, Ακροναυπλία, Λάρισα, Τρίκαλα). Στο Χαϊδάρι, καθώς ήταν γλωσσομαθής και γνώριζε άπταιστα τα γερμανικά, εκτελούσε χρέη διερμηνέα μεταξύ των Γερμανών και των εγκλείστων. Χαρακτηριστική είναι η μαρτυρία που έδωσε ο Λεών Κοέν που, στο βιβλίο του Από την Ελλάδα στο Μπίρκεναου, συνθέτει έναν ύμνο για τον Σουκατζίδη («Μέσα στην κόλαση που ονομαζόταν Χαϊδάρι, όπου όλοι σκέφτονταν μόνο τον εαυτούλη τους, υπήρχε μια ψυχή που νοιαζόταν για όλους, ένας άνθρωπος που το μαρτύριό του δεν είχε αναπαμό. Η ευγενική αυτή ψυχή υπέφερε περισσότερο για τους Εβραίους, διότι ήξερε τι τους περίμενε»).
Το όνομα του Σουκατζίδη ήταν στον κατάλογο των διακοσίων που επρόκειτο να εκτελεστούν. Ο γερμανός διοικητής αποφάσισε να τον εξαιρέσει από την εκτέλεση και να τον αντικαταστήσει με κάποιον άλλο. Ο Σουκατζίδης αρνήθηκε να εξαιρεθεί. Δεν δέχτηκε ούτε όταν ο διοικητής, ναζιστικά σκεπτόμενος, του πρότεινε να τον αντικαταστήσει με έναν Εβραίο ή έναν ανάπηρο.
Ο Σουκατζίδης είναι μια ιδιάζουσα μορφή τραγικού ήρωα. Δεν υπήρξε άθυρμα ανώτερων δυνάμεων, όπως οι τυπικοί τραγικοί ήρωες, γιατί, διαφορετικά από τους άλλους 199, μπορούσε να σώσει τη ζωή του. Με την απόφασή του να τη θυσιάσει στον βωμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας αποδείχτηκε νικητής στον αγώνα του με τη μοίρα. Με τον θάνατό του οδήγησε την έννοια του σιλερικού ύψους (του μεγαλόπνοου αισθήματος που γεννά η νίκη του ηθικού νόμου επί του φυσικού) στην υψηλότερη μορφή του.
Δύο πράγματα θα πρέπει να υπογραμμιστούν στην ιστορία του Σουκατζίδη και των 160 της Ακροναυπλίας: πρώτον, ότι οι βασικοί υπεύθυνοι για τον θάνατό τους ήταν οι Ελληνες που τους παρέδωσαν στον εχθρό. Προφανώς αυτός είναι ο λόγος που οι κυβερνήσεις της Δεξιάς δεν απέδωσαν στον Σουκατζίδη και τους 200 τις τιμές που τους έπρεπαν – σαν να ήθελαν να ξεχαστεί το «περιστατικό». Και δεύτερον, ότι για την Αριστερά ο Σουκατζίδης και η Καισαριανή υπήρξαν αποκλειστικά δικό της σύμβολο. Δεν είναι χωρίς σημασία ότι η πρώτη πράξη του σημερινού Πρωθυπουργού, μετά την άνοδό του στην εξουσία, ήταν να καταθέσει τριαντάφυλλα (κόκκινα) όχι στο μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη αλλά στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής.
Το αφιέρωμα της ARB και η ταινία του Βούλγαρη θα μπορούσαν να γίνουν η αφορμή ώστε ο Σουκατζίδης, που «ανήκει στο κόμμα της ανθρωπότητας», όπως παρατηρεί το περιοδικό, να περιληφθεί, επιτέλους, στο εθνικό μαρτυρολόγιο.
*
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ. Χρησιμοποιώ τη φράση «εθνικό μαρτυρολόγιο» κυριολεκτικά, όχι με τον χλευαστικό τόνο με τον οποίο την αναφέρουν οι ιστορικοί της μεταμοντέρνας Αριστεράς.
Ο κ. Νάσος Βαγενάς είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών.
αγριμολογος 