Δημήτρης Ραυτόπουλος: Ο Ισλαμοφασισμός και οι ναι-μεν-αλλάδες
03/12/2015 § Σχολιάστε
Ευτυχώς μαζί με τα «Ναιμεναλλά» ειπώθηκαν και σοβαρότερα πράγματα, υγιείς αντιδράσεις
Η επίθεση του Ισλαμοφασισμού στην Ευρώπη δεν περιορίζεται, βέβαια, στην άνανδρη σφαγή της παρισινής νεολαίας στις 13 Νοεμβρίου, ούτε στην αγγελία νέων σφαγών και χημικής-βιολογικής επίθεσης. Οι απειλές και οι συνέπειες φαίνεται να είναι πολύ ευρύτερες: αποσταθεροποίηση της Ευρώπης, προοπτική πολεμικής εμπλοκής και, πάντως, ανθρωπιστική και πολιτιστική υποχώρηση. Από τη διαρκή ειρήνη, την πορεία προς την ομοσπονδιοποίηση, την ευημερία και την ελευθερία κυκλοφορίας περνάμε στην ταυτοτική σύσπαση, στα «κλειστά» σύνορα, στην έξαψη εθνολαϊκισμών, στην αναβίωση ρατσισμού και φασισμού.
Αυτά δεν απασχολούν την αριστερή νομενκλατούρα του πολιτισμού, τη μακάρια ταμπουρωμένη στο ιδεολογικό της μπούνκερ. Κάποιοι εκλεκτοί εκπρόσωποί της όμως αισθάνθηκαν την ανάγκη να μας χαρίσουν τον ακριβό τους λόγο, τουλάχιστον για τη σφαγή των νέων. Εξέφρασαν την πολύτιμη συμπάθειά τους στα θύματα αλλά δεν ξέχασαν και τη βαριά ευθύνη της Ι.Α.Η. (Ιστορίας, Αλήθειας, Ηθικής – με κεφαλαία αρχικά) που σηκώνουν στους πνευματικούς τους ώμους. Ισορρόπησαν λοιπόν τα συλλυπητήρια με βαθιές υποκλίσεις στην «πολιτική ορθότητα» που θέλει τη Δύση δήμιο, άρπαγα, κλέφτη, και τον Τρίτο κόσμο –ιδιαίτερα τον μουσουλμανικό– θύμα εκμετάλλευσης, αγνό, ηθικά ανώτερο. Και τι δεν ακούσαμε πάλι… Από το «καλά να πάθουν» (της 11/9/2001) –τώρα επί το λαϊκότερον «όπως έστρωσαν…»– ως τις μπακαλιαρίλες* περί Μπους-Μπλερ και περί Σταυροφοριών!
Η Δύση, στο ιδεολογικό τους αμάλγαμα, είναι περίπου η «ντροπή του ανθρωπίνου γένους»· ο πλούτος της δεν είναι προϊόν εργασίας, ευφυΐας, εφευρετικότητας, είναι κλεψιμέικα, πλιάτσικο, αίμα και δάκρυα της υπόλοιπης ανθρωπότητας. Και η σημερινή της υπεροχή είναι μόνο τεχνολογική, άρα και στρατιωτική. Απέναντί της λοιπόν ορθώνεται η εξέγερση των φτωχών, ληστευμένων και καταπιεσμένων, που μετατρέπονται σε εκδικητές, με την ηθική υπεροχή της αυτοθυσίας για ιδανικά!… « Read the rest of this entry »
αδελφή μας είναι, αίμα μας, να μη διορίσουμε τ’ ανήψια μας στο δημόσιο μαγαζάκι;
02/12/2015 § Σχολιάστε

Cartoon by ©Matador, from the cover of Thad Dunning’s book on distributive politics
Η υπουργός Σία Αναγνωστοπούλου διόρισε και τα δύο παιδιά της αδελφής της στο Δημόσιο.
(όλο λέω να μην γράφω εδώ σκουπίδια, αλλά δεν αντέχεται το διαχρονικό κι άδικο νταβαντζιλίκι)
Με… βιομηχανία μοιάζουν πλέον οι διορισμοί συγγενών και φίλων υπουργών και πολιτικών στον κρατικό μηχανισμό, καθώς από τον Ιανουάριο, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ανέβηκε στην εξουσία, άτομα από το οικογενειακό ή το φιλικό περιβάλλον των προαναφερθέντων τοποθετούνται σε κρατικές θέσεις. «Σόι πάει το βασίλειο», λοιπόν, με όλους όσοι συνωστίζονται στην αυλή της Κουμουνδούρου ζητώντας μια θέση στο Δημόσιο να ικανοποιούνται πλήρως και σταδιακά. Ξαδέρφια, ανίψια, σύντροφοι, συγγενείς κάθε βαθμού και, φυσικά, κομματικοί φίλοι έχουν ήδη βρει τη θέση τους σε κρατικά πόστα.
.
Κρατώντας το χέρι της Ματίλντ
17/11/2015 § Σχολιάστε

Δεν με ενδιαφέρει αυτός που είπε πως η Γαλλία όπως έστρωσε θα κοιμηθεί, εκείνη που έντυσε τη φάτσα της με την ελληνική σημαία, ο άλλος που έγραψε στο twitter για κάποιους που λιάζονται χωρίς να καταλαβαίνει κι ο ίδιος τι εννοεί, η άλλη που συμφωνεί με τον Μάρκο Πόλο. Αλλοι με ενδιαφέρουν.
Ο Μπρουνό, ένας από τους επιζήσαντες του Bataclan, που έσωσε τη ζωή μιας άγνωστής του γυναίκας κρύβοντάς την κάτω από μια πολυθρόνα και προστατεύοντάς την με το σώμα του.
Οι γιατροί που έτρεξαν μαζικά τη νύχτα της Παρασκευής στα νοσοκομεία του Παρισιού για να βοηθήσουν. «Ποτέ δεν είχε υπάρξει τόσο μεγάλη προσέλευση τραυματιών σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα», λέει ο καθηγητής Μπρουνό Ριού, επικεφαλής των επειγόντων περιστατικών στο Pitié. «Και σπανίως έχω δει τέτοια αλληλεγγύη, όπως και τέτοια αποτελεσματικότητα. Εφτασε ένας εντυπωσιακός αριθμός γιατρών, χωρίς να τους το ζητήσει κανείς. Ασκούμενοι, αναισθησιολόγοι. Δράσαμε γρήγορα, πολύ γρήγορα, και σώσαμε πολλούς τραυματίες».
Ο Μισαέλ που κρατούσε το χέρι της Ματίλντ, μιας άγνωστής του κοπέλας η οποία είχε τραυματιστεί στο μπαρ La Belle Equipe, μέχρι να φθάσουν τα ασθενοφόρα.
Οι ανώνυμοι πολίτες που συρρέουν στα νοσοκομεία για να δώσουν αίμα με τέτοια μαζικότητα, ώστε οι Αρχές αναγκάστηκαν να τους ζητήσουν να μεταθέσουν για το επόμενο διάστημα τη δωρεά τους. «Κοιτάξτε την ουρά, φτάνει τα 100 μέτρα», λέει στον δημοσιογράφο της Λιμπερασιόν ο καθηγητής Ζιβέν, επικεφαλής των επειγόντων στο Pompidou.
O Λουντοβίκ από το Κονγκό, που μεγάλωσε στη Λίλλη, ήταν σαράντα ετών και γιόρταζε στην Belle Equipe τα γενέθλιά του. Επεσε πάνω σε μια γυναίκα για να την προστατεύσει κι έφαγε μια σφαίρα που τον άφησε στον τόπο.
Ο ανώνυμος που βοήθησε μια έγκυο η οποία είχε κρεμαστεί από ένα παράθυρο του Bataclan. Οπως είπε ο σύντροφός της, «την έσωσε με μια διαδοχή μικρών και προσεκτικών κινήσεων, οι οποίες εκείνη την ώρα της απόλυτης τρέλας πέτυχαν σπουδαία πράγματα».
Οι φύλακες του συναυλιακού κέντρου που έμπαιναν και ξανάμπαιναν στο χώρο, εν μέσω των πυροβολισμών, για να σώσουν όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο. Θα μπορούσαν να τρέξουν να γλιτώσουν. Δεν το έκαναν.
Αυτοί με ενδιαφέρουν.
*
H φωτογραφία είναι του ©αγριμολόγου -Square Ambiorix, Bruxelles -11.2008
.
.

