[Ο ξεπεσμένος σίριαλ κίλερ της «17Ν» στις οθόνες σας·
10/03/2026 § Σχολιάστε
Την είδε «Τσε»
O πολυδολοφόνος Κουφοντίνας μονολογεί σε ολόκληρο επεισόδιο της εκπομπής του Αλέξη Παπαχελά
Ανακοίνωση
του Συλλόγου αλληλεγγύης στα θύματα τρομοκρατίας Θάνος Αξαρλιάν και του «Ως Εδώ»
Το ντοκιμαντέρ του Αλέξη Παπαχελά στον ΣΚΑΪ για την 17Ν έδωσε, για πρώτη φορά, τηλεοπτικό βήμα στον αμετανόητο κατά συρροή δολοφόνο της τρομοκρατικής οργάνωσης, κάνοντας κάτι που από θέση αρχής είχαν αρνηθεί επί δεκαετίες όλοι οι «θεσμικοί» ειδησεογραφικοί οργανισμοί της χώρας. Με αυτόν τον τρόπο του προσφέρθηκε απλόχερα η δημοσιότητα για την οποία δολοφονούσε, γεγονός που θα έχει αναπόφευκτα ως συνέπεια να συνεχίσει να εμπνέει τα απανταχού «κουφοντινάκια», ξανά δολοφονώντας, παράλληλα, τους δικούς μας ανθρώπους. Μάλιστα, το ανέλπιστο δώρο της δημοσιότητας του δίνεται μεθοδικά, επεισόδιο – επεισόδιο, μεγιστοποιώντας το «ενδιαφέρον» γύρω από τον ίδιο και τα εγκλήματά του.
Αυτή δεν είναι μία δημοσιογραφική επιτυχία του Αλέξη Παπαχελά. Είναι μία τεράστια επιτυχία του Δημήτρη Κουφοντίνα. Κάναμε ό,τι μπορούσαμε, αλλά δεν εισακουστήκαμε. Να χαίρεστε τη ματωμένη σας τηλεθέαση.
-Τέλος-
(α) Τα μέλη του Συλλόγου αλληλεγγύης στα θύματα τρομοκρατίας Θάνος Αξαρλιάν.
(β) Τα μέλη του «ΩΣ ΕΔΩ».
Αθήνα, 3 Μαρτίου 2026
πηγή: Athens Review of Books
◉
[σε τέτοια ζητήματα, το επίκεντρο δεν είναι ποτέ ο κατηγορούμενος. Είναι τα παιδιά·
19/02/2026 § Σχολιάστε
Διαβάστε: Ένοχος ο πατήρ Αντώνιος και στο Εφετείο για σωματικές βλάβες σε ανηλίκους
Η υπόθεση του πατρός Αντωνίου αμφιβάλλω αν έχει… συγκλονίσει την ελληνική κοινωνία. Ο ιδρυτής της Κιβωτός του Κόσμου, μιας δομής που για χρόνια παρουσιαζόταν ως σύμβολο προσφοράς και φροντίδας για ευάλωτα παιδιά, βρέθηκε στο επίκεντρο σοβαρών καταγγελιών.
Η απόφαση της Δικαιοσύνης που τον έκρινε ένοχο για σωματικές βλάβες σε ανηλίκους δεν είναι απλώς μια νομική εξέλιξη· είναι μια βαθιά κοινωνική τομή. Όταν οι κατηγορίες αφορούν παιδιά – και μάλιστα σε χώρους που υποτίθεται ότι υπάρχουν για να τα προστατεύουν – το πλήγμα στην εμπιστοσύνη είναι διπλό. Δεν δοκιμάζεται μόνο ένα πρόσωπο, αλλά και η ίδια η πίστη των πολιτών στους θεσμούς, στην Εκκλησία, στις δομές πρόνοιας.
Η υπόθεση ανέδειξε την ανάγκη για αυστηρότερους ελέγχους, διαφάνεια και μηχανισμούς προστασίας των ανηλίκων. Έφερε στο φως ερωτήματα για το πώς λειτουργούν οι κλειστές δομές φιλοξενίας, ποιος εποπτεύει, ποιος λογοδοτεί. Παράλληλα, έδωσε βήμα σε παιδιά και νέους να μιλήσουν – κάτι που συχνά είναι το πιο δύσκολο κομμάτι σε τέτοιες υποθέσεις.
Πάνω απ’ όλα, όμως, η συζήτηση δεν πρέπει να εγκλωβιστεί στο πρόσωπο. Το ζητούμενο είναι η ουσιαστική προστασία των παιδιών. Να δημιουργηθούν περιβάλλοντα όπου η ασφάλεια δεν θα είναι υπόσχεση, αλλά δεδομένο. Όπου η εμπιστοσύνη θα χτίζεται με πράξεις και λογοδοσία.
Γιατί σε τέτοιες ιστορίες, το επίκεντρο δεν είναι ποτέ ο κατηγορούμενος. Είναι τα παιδιά.
◉
[Ρόζα Λούξεμπουργκ: κριτική στον αυταρχισμό και τον ολοκληρωτισμό·
16/01/2026 § Σχολιάστε
Η αγάπη σκόνη και τ’ όνειρο καπνός
Η Ρόζα Λούξεμπουργκ γίνεται συχνά σημείο αναφοράς στις εσωτερικές διαμάχες της Αριστεράς επειδή συμπυκνώνει ένα από τα βαθύτερα και πιο επώδυνα ερωτήματα του αριστερού κινήματος: αν και πώς μπορεί να υπάρξει επαναστατικός μετασχηματισμός της κοινωνίας χωρίς απώλεια της δημοκρατίας και της ελευθερίας.
Η πολιτική και θεωρητική της στάση βρίσκεται σε μια μοναδική θέση, καθώς συνδύασε αταλάντευτο επαναστατικό μαρξισμό με ριζική υπεράσπιση των πολιτικών ελευθεριών, γεγονός που την καθιστά δύσκολο να απορριφθεί είτε ως ρεφορμίστρια είτε ως «αστική» δημοκράτισσα. Επειδή δεν άσκησε ποτέ κρατική εξουσία και δολοφονήθηκε από τη Δεξιά, η μορφή της δεν βαραίνεται από την εμπειρία αποτυχημένων καθεστώτων ή κατασταλτικών πρακτικών, και έτσι λειτουργεί ως ηθικό και πολιτικό μέτρο σύγκρισης μέσα στην Αριστερά.
Η κριτική της στον αυταρχισμό, στον μονοκομματισμό και στη γραφειοκρατική υποκατάσταση της εργατικής τάξης από το κόμμα την καθιστά σημείο αναφοράς για όσους αντιστέκονται στον σταλινισμό και σε κάθε μορφή συγκεντρωτικής εξουσίας που δικαιολογείται στο όνομα της επανάστασης. Ταυτόχρονα, η ανοιχτή και μη δογματική φύση της σκέψης της επιτρέπει διαφορετικές, συχνά επιλεκτικές αναγνώσεις, γεγονός που την καθιστά «χρήσιμη» σε αντιπαραθέσεις για ζητήματα όπως η εσωτερική δημοκρατία, ο ρόλος της βάσης έναντι της ηγεσίας, και η σχέση κόμματος και κινήματος. Σε περιόδους κρίσης, όταν περιορίζεται η διαφωνία ή η δημοκρατία θυσιάζεται στο όνομα της αποτελεσματικότητας, η επίκληση της Λούξεμπουργκ επανέρχεται ως υπενθύμιση ότι η χειραφέτηση δεν μπορεί να επιβληθεί από τα πάνω και ότι ο σοσιαλισμός χωρίς ελευθερία αυτοαναιρείται.
Η Ρόζα Λούξεμπουργκ υποστήριξε ότι ο σοσιαλισμός μπορεί να προκύψει μόνο ως αποτέλεσμα της ενεργής, συνειδητής και δημοκρατικής δράσης της ίδιας της εργατικής τάξης και όχι ως προϊόν μεταρρυθμίσεων από τα πάνω ή επιβολής από ένα κόμμα-πρωτοπορία. Στο βιβλίο της «Μεταρρύθμιση ή Επανάσταση;» [1] που έγραψε το 1899, ασκεί κριτική στον ρεφορμισμό του Έντουαρντ Μπερνστάιν και υποστηρίζει ότι οι μεταρρυθμίσεις δεν μπορούν να υποκαταστήσουν την επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού. Αν και υποστηρίζοντας ότι οι κοινοβουλευτικές μεταρρυθμίσεις, αν και μπορούν να βελτιώσουν προσωρινά τις συνθήκες ζωής, δεν αναιρούν τις δομικές αντιφάσεις του καπιταλισμού ούτε οδηγούν από μόνες τους στον σοσιαλισμό, γι’ αυτό και τόνιζε την αναγκαιότητα της επαναστατικής ρήξης. Ταυτόχρονα, άσκησε έντονη κριτική στον αυταρχικό και συγκεντρωτικό σοσιαλισμό, επιμένοντας ότι χωρίς ελευθερία λόγου, Τύπου, οργάνωσης και πολιτικής διαφωνίας η επανάσταση εκφυλίζεται σε γραφειοκρατική κυριαρχία πάνω στην κοινωνία. Στα κείμενά της για τη ρωσική επανάσταση [2] υποστήριξε ότι η κατάργηση της δημοκρατίας και ο περιορισμός των ελευθεριών στο όνομα της επαναστατικής αναγκαιότητας οδηγούν σε «δικτατορία πάνω στο προλεταριάτο» και όχι σε δικτατορία του προλεταριάτου.
Ανέπτυξε την ιδέα της μαζικής απεργίας ως μορφής αυθόρμητης και δημιουργικής δράσης των εργαζομένων, μέσα από την οποία οι μάζες μαθαίνουν πολιτικά, οργανώνονται και μετασχηματίζουν τη συνείδησή τους, υπογραμμίζοντας ότι τα λάθη και οι συγκρούσεις αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της χειραφέτησης. Υποστήριξε επίσης ότι ο ιμπεριαλισμός και ο μιλιταρισμός δεν είναι τυχαίες πολιτικές επιλογές, αλλά αναγκαία αποτελέσματα της καπιταλιστικής συσσώρευσης [3], γεγονός που καθιστά τον σοσιαλισμό ιστορική αναγκαιότητα και όχι ηθική επιλογή. Σε όλο το έργο της διαπερνά την άποψη ότι η δημοκρατία δεν είναι απλώς ένα μέσο για την κατάκτηση της εξουσίας, αλλά η ίδια η μορφή της σοσιαλιστικής κοινωνίας, καθώς μόνο μέσα από την ελεύθερη συμμετοχή, τη διαφωνία και τον συλλογικό αυτοκαθορισμό μπορεί να υπάρξει πραγματική κοινωνική απελευθέρωση.
Η Λούξεμπουργκ δεν λειτουργεί απλώς ως ιστορική μορφή, αλλά ως διαρκές κριτικό σημείο αναφοράς που φωτίζει τις αντιφάσεις και τα όρια της ίδιας της Αριστεράς.
________________
Πηγές:
[1] Ρόζα Λούξεμπουργκ, Μεταρρύθμιση ή επανάσταση; εκδόσεις Διεθνής Βιβλιοθήκη, 1972
[2] Η Ρωσική Επανάσταση (εκδόσεις Υψιλον, 1980) που εκδόθηκε μετά τον θάνατό της, στο οποίο στηρίζει την επανάσταση αλλά ασκεί σφοδρή κριτική στον αυταρχισμό και στον περιορισμό των δημοκρατικών ελευθεριών από τους μπολσεβίκους.
[3] Το 1913 γράφει το πιο εκτενές και θεωρητικό της έργο, όπου εξετάζει τον ιμπεριαλισμό ως αναγκαστικό αποτέλεσμα της καπιταλιστικής συσσώρευσης: Η συσσώρευση του Κεφαλαίου, (2 τόμοι) εκδόσεις Διεθνής Βιβλιοθήκη, 1973
✳︎
Διαβάστε όλα: [τα όνειρα καπνός]
αγριμολογος 