[διπλωματία, η συνειδητή επιλογή του λόγου απέναντι στη βία·
09/01/2026 § Σχολιάστε
Πολιτισμός
Diplomacy Cartoon, 1913, by William A Rogers
Η διπλωματία αποτελεί μία από τις υψηλότερες κατακτήσεις του ανθρώπινου πνεύματος στον αδιάκοπο αγώνα για ειρήνη και συνύπαρξη. Σε έναν κόσμο όπου οι διαφορές —εθνικές, πολιτικές, ιδεολογικές— γεννούν συχνά την ένταση και τη σύγκρουση, η διπλωματία αναδύεται ως η συνειδητή επιλογή του λόγου απέναντι στη βία, της σύνεσης απέναντι στην καταστροφή. Δεν είναι απλώς ένα εργαλείο διαχείρισης κρίσεων, αλλά έκφραση πολιτισμού και ωριμότητας, μια διαδικασία μέσα από την οποία τα κράτη και οι κοινωνίες αναγνωρίζουν ότι η δύναμη των επιχειρημάτων υπερέχει της ισχύος των όπλων. Μέσα από τον διάλογο, τον συμβιβασμό και την αμοιβαία κατανόηση, η διπλωματία επιτρέπει την επίλυση διαφορών χωρίς να θυσιάζεται η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και χωρίς να διαρρηγνύεται ο ιστός της ειρήνης. Σε τελική ανάλυση, είναι ο μοναδικός δρόμος που μπορεί να οδηγήσει σε βιώσιμες λύσεις, γιατί μόνο εκεί όπου κυριαρχεί ο λόγος μπορεί να εδραιωθεί η ελπίδα για ένα κοινό μέλλον.
◉
[η Σαουδική Αραβία εκτέλεσε 356 ανθρώπους το 2025 (ακολουθώντας μια αυστηρή εκδοχή του ισλαμικού νόμου)·
02/01/2026 § Σχολιάστε
Ισλάμ και Ανθρωπινα δικαιώματα
Ο διάδοχος του θρόνου, πρίγκιπας Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν / Φωτ: Getty
Η Σαουδική Αραβία εκτέλεσε 356 ανθρώπους το 2025, σύμφωνα με απολογισμό του AFP, αριθμός που αποτελεί νέο ρεκόρ για τη χώρα.
Η συντηρητική μοναρχία του Κόλπου εφαρμόζει τη θανατική ποινή με φρενήρεις ρυθμούς, κυρίως στο πλαίσιο της εκστρατείας της για την καταπολέμηση των ναρκωτικών που ξεκίνησε το 2023, σύμφωνα με τους ειδικούς.
Με βάση τον απολογισμό που καταρτίστηκε από επίσημα στοιχεία τα οποία έδωσε στη δημοσιότητα η κυβέρνηση, 243 καταδικασμένοι για υποθέσεις που σχετίζονταν με τα ναρκωτικά εκτελέστηκαν το 2025.
Το 2024 η Σαουδική Αραβία είχε καταγράψει επίσης ρεκόρ εκτελέσεων, με συνολικά 338.
Οι υπέρμαχοι των δικαιωμάτων των ανθρώπων καταγγέλλουν ότι οι αρχές καταφεύγουν υπερβολικά στην εσχάτη των ποινών, κάτι που έρχεται σε αντίθεση με τις προσπάθειες που καταβάλλονται να παρουσιαστεί η χώρα ως ένα σύγχρονο κράτος που κάνει μεταρρυθμίσεις, όπως επιδιώκει ο πρίγκιπας διάδοχος Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν.
Σύμφωνα με το Ριάντ, η θανατική ποινή είναι απαραίτητη για «τη διατήρηση της δημόσιας τάξης» και εφαρμόζεται μόνο «αν οι κατηγορούμενοι έχουν εξαντλήσει όλα τα ένδικα μέσα».
Επειτα από ένα μορατόριουμ περίπου τριών ετών στις εκτελέσεις καταδικασθέντων για υποθέσεις ναρκωτικών, οι σαουδαραβικές αρχές ξεκίνησαν και πάλι τις εκτελέσεις αυτές, κυρίως αλλοδαπών, ενώ παράλληλα επιδίδονται σε μια εκστρατεία καταπολέμησης της παράνομης διακίνησης ναρκωτικών.
Η αστυνομία έχει αυξήσει τους ελέγχους στα σύνορα, έχει συλλάβει δεκάδες ανθρώπους και κατασχέσει εκατομμύρια χάπια.
Η Σαουδική Αραβία αποτελεί σημαντική αγορά για το κάπταγκον, ένα ναρκωτικό που ανήκει στις αμφεταμίνες και είναι ιδιαίτερα δημοφιλές στη Μέση Ανατολή.
Σύμφωνα με τη Διεθνή Αμνηστία, η οποία καταγράφει από το 1990 τις εκτελέσεις στη Σαουδική Αραβία, το βασίλειο, που ακολουθεί μια αυστηρή εκδοχή του ισλαμικού νόμου, εκτέλεσε το 2025 τους περισσότερους ανθρώπους παγκοσμίως μετά την Κίνα και το Ιράν.
[πηγή: ΑΠΕ μέσω εφημ. Καθημερινή 1.1.2026
◉
[πολιτισμός στην πράξη·
22/12/2025 § Σχολιάστε
photo ©stratos fountoulis
Ο διαχωρισμός ανάμεσα στην τέχνη και τον βανδαλισμό αποτελεί βασικό δείκτη πολιτισμού και σεβασμού προς τον δημόσιο χώρο. Η τέχνη, ακόμη και όταν εκφράζεται στον δρόμο, έχει πρόθεση, αισθητική και μήνυμα· επιδιώκει να επικοινωνήσει ιδέες, να προκαλέσει σκέψη και να συνομιλήσει με το περιβάλλον και την κοινωνία. Αντίθετα, ο βανδαλισμός εκδηλώνεται μέσα από άναρχες μουντζούρες και συνθήματα χωρίς δημιουργικό περιεχόμενο, που αλλοιώνουν κτίρια και μνημεία, επιβαρύνοντας την εικόνα της πόλης και την καθημερινότητα των πολιτών.
Ο πολιτισμός στην πράξη δεν σημαίνει απόρριψη της τέχνης του δρόμου, αλλά υπεύθυνη στάση απέναντι στον κοινόχρηστο χώρο. Προϋποθέτει σεβασμό στην ιδιοκτησία, στους κατοίκους και στην ιστορική και αισθητική ταυτότητα κάθε περιοχής. Όταν η κοινωνία ξεκαθαρίζει αυτόν τον διαχωρισμό, δημιουργεί χώρο για ουσιαστική καλλιτεχνική έκφραση, ενώ ταυτόχρονα προστατεύει το δημόσιο περιβάλλον από την αυθαιρεσία και την υποβάθμιση. Έτσι, η πόλη μπορεί να εξελίσσεται ως ζωντανός χώρος πολιτισμού και όχι ως πεδίο ασέβειας.
◉
[το εγχώριο ρωσόφιλο μωσαϊκό·
10/12/2025 § Σχολιάστε
Κι όταν μετά το ’91 έφυγε το κομμουνιστικό περιτύλιγμα, έμεινε το αντανακλαστικό. Όπως τα σκυλάκια του Παβλόφ: ακούνε καμπάνα από Μόσχα, αρχίζουν να τρέχουν τα σάλια.
Το συνονθύλευμα της Μόσχας στην Ελλάδα
Η παρουσία των εγχωρίων θαυμαστών της Ρωσίας και του προέδρου Βλαδιμήρου Πούτιν, γίνεται όλο και πιο αισθητή. Η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία λειτούργησε ως πλυντήριο· ξέπλυνε τις απορίες και άφησε γυμνή μια όχι και τόσο μικρή ομάδα συμπολιτών μας, από τη Βουλή μέχρι τα καφενεία και – κυρίως – στα κοινωνικά δίκτυα, όπου το φιλορωσικό συνονθύλευμα ξημεροβραδιάζεται.
Πέρα από τον υβριδικό πόλεμο που χρηματοδοτούν οι ρωσικές μυστικές υπηρεσίες, με επιχείρηση διάβρωσης της κοινής γνώμης, έχουμε και εκείνους που διαχρονικά επιμένουν ότι η Ελλάδα πρέπει να «στρίψει» από τη Δύση και να κοιτάξει προς την Ανατολή. Προφανώς, το GPS του πατριωτισμού τους έχει κολλήσει στη Μόσχα.
Ποιοι είναι λοιπόν οι οπαδοί του «ρωσικού κόμματος»; Τι τους ενώνει και – κυρίως – τι τους χωρίζει από την κοινή λογική που επικράτησε μετά την επανάσταση του ‘21;
Οι πρόσφατες αποκαλύψεις από το βιβλίο του κ. Τσίπρα για τα «συντροφικά σαλιαρίσματα» Λαφαζάνη και Βαλαβάνη με Μεντβέντεφ, Πούτιν και τους ολιγάρχες της ρωσικής κλεπτοκρατίας δεν προκάλεσαν καμία έκπληξη. Ήταν απλώς η υπενθύμιση ενός παλιού, γνώριμου έργου.
Το ΚΚΕ και οι αριστερίστικες σέχτες είναι βαθιά ποτισμένα με ρωσολαγνεία. Δεν είναι μυστικό: Tο κόμμα γεννήθηκε ως παράρτημα του ΚΚΣΕ. Για δεκαετίες, στο όνομα του «προλεταριακού διεθνισμού», τα συμφέροντα της Μόσχας έμπαιναν πριν από τα συμφέροντα της Ελλάδας. Όταν η Μόσχα είπε Μακεδονικό κράτος που θα περιλαμβάνει τη μισή Ελλάδα, το ΚΚ έσπευσε να την παραχωρήσει. Αυτό που ένας φυσιολογικός πατριώτης θα έλεγε «προδοσία», εκείνοι το βάφτιζαν «καθήκον». Άβυσσος…
Κι όταν μετά το ’91 έφυγε το κομμουνιστικό περιτύλιγμα, έμεινε το αντανακλαστικό. Όπως τα σκυλάκια του Παβλόφ: ακούνε καμπάνα από Μόσχα, αρχίζουν να τρέχουν τα σάλια. Τόσο απλά.
Στον αντίποδα, η άκρα δεξιά: Χρυσαυγίτες, ορθόδοξοι ταλιμπάν και παντός τύπου ψεκασμένοι που ονειρεύονται ότι η Ρωσία είναι ο «φυσικός σύμμαχος του ορθόδοξου γένους». Θρέφονται από μύθους της Τουρκοκρατίας για το «ξανθό γένος» που θα μας λυτρώσει και αγνοούν ότι η ρωσική αυτοκρατορία επί αιώνες άναβε εξεγέρσεις στα Βαλκάνια μόνο και μόνο για να τις αφήσει να πνιγούν στο αίμα, ως αντιπερισπασμό στους σουλτάνους.
Υπάρχει και η τρίτη κατηγορία: όσοι νοσταλγούν οποιαδήποτε μορφή ολοκληρωτισμού. Θεωρούν τη δημοκρατία μπελά, τις δυτικές κοινωνίες διεφθαρμένες και τον πολίτη επικίνδυνα… ελεύθερο. Καθώς η ελευθερία απαιτεί ευθύνη, και η ευθύνη είναι βαριά, προτιμούν έναν «ηγέτη» να αποφασίζει για εκείνους. Και ο Πούτιν, με το παγωμένο βλέμμα και τον αυταρχισμό του, τους ταιριάζει γάντι.
Έτσι συγκροτείται το εγχώριο ρωσόφιλο μωσαϊκό: αριστεροί διεθνιστές που λατρεύουν την ΕΣΣΔ ακόμα κι αν δεν υπάρχει, δεξιοί μυθομανείς που περιμένουν το «ξανθό γένος» να τους σώσει, και ολοκληρωτικοί πάσης φύσεως που δεν αντέχουν τη Δημοκρατία. Ένα πολύχρωμο πλήθος που συμφωνεί μόνο σε ένα: ότι η Μόσχα έχει πάντοτε δίκιο. Για όλα.
Το συνονθύλευμα αυτό από μόνο είναι γραφικό και ακίνδυνο όταν όμως σε περιόδους κρίσεων που πληθαίνουν οι αμφισβητίες του συστήματος, χειραγωγείται από δίκτυα υβριδικού πολέμου για να αποσταθεροποιηθεί το σύστημα, γίνεται επικίνδυνο.
*
[του ©Κώστα Στούπα – liberal.gr / kstoupas@liberal.gr
αγριμολογος 