[πολιτισμός στην πράξη·
02/12/2024 § Σχολιάστε
©Χρήστος Παπανίκος – σκίτσα για το Ελλάδα 24 (30/11/2024)
…το αυτό ισχύει σε όλη την Ελλ. Επικράτεια, όπου μουτζούρες ονομάζονται… γκραφίτι. Περπατά κανείς ανάμεσα σε βρωμισμένους τοίχους κτιρίων όπου μόνον οι «υποψιασμένοι» τους καμαρώνουν… επαναστατικά και χαίρονται.
◉
[Τα στραβά μάτια των ακτιβιστών στα εγκλήματα του Ισλάμ κατά γυναικών και ΛΟΑΤΚΙ+
22/07/2024 § 1 σχόλιο
Το πρόβλημα της Δύσης δεν είναι η στήριξη στους Παλαιστινίους, αλλά η άγνοια για τη Μ. Ανατολή, ο μανιχαϊσμός, η εξιδανίκευση του θύματος.
της Σώτης Τριανταφύλλου στο liberal.gr
Οι ακτιβιστές παριστάνουν τους ηθικά ανώτερους, ωρύονται για τα δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, αλλά την ίδια στιγμή κάνουν τα στραβά μάτια για τα εγκλήματα κατά των γυναικών και των ΛΟΑΤΚΙ+ στον ισλαμικό κόσμο, για τον οποίο άλλωστε έχουν μια νεφελώδη ιδέα για την ιστορία της Μ.Ανατολής, λέει στο Liberal η συγγραφέας Σώτη Τριανταφύλλου.
Αφορμή για τη συζήτηση μας, η ψήφιση νόμου στο Ιράκ που ποινικοποιεί τις σχέσεις μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου και τη φυλομετάβαση με ποινές που φτάνουν μέχρι και τα 15 χρόνια κάθειρξη.
Η γνωστή συγγραφέας μιλά για τις νεοφεμινίστριες στη Γαλλία που ενώ στη γαλλική κοινότητα των μουσουλμάνων γίνονται εγκλήματα τιμής, αυτές περί άλλων τυρβάζουν, για τους ακτιβιστές στη Δύση που είναι «υπερβολικά απασχολημένοι» για να ασχοληθούν με τα ανθρώπινα δικαιώματα στον μουσουλμανικό κόσμο, καθώς και για τις ιδεολογικές νίκες που συνεχώς κερδίζει το Ισλάμ στο Δυτικό κόσμο.
«Από τη στιγμή που υπάρχει κατηγορία περί ισλαμοφοβίας», όπως τονίζει «και έχει περιοριστεί πολύ το δικαίωμα του κριτικού σχολιασμού της μωαμεθανικής θρησκείας και του τρόπου ζωής, είναι προφανές ότι οι ισλαμιστές έχουν σημειώσει επιτυχίες».
Συνέντευξη στον Γιώργο Φιντικάκη
Το Ιράκ ψήφισε νόμο στη Βουλή που ποινικοποιεί τις σχέσεις μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου και τη φυλομετάβαση με ποινές που φτάνουν και τα 15 χρόνια κάθειρξη. Την ίδια στιγμή βλέπουμε μια επέλαση του Ισλάμ, τόσο στο Παρίσι με τους υποστηρικτές της ισλαμικής μαντίλας, όσο και στα πανεπιστήμια των ΗΠΑ, όπου ακόμη και μέλη της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας στηρίζουν με τη στάση τους το Ισλάμ. Δεν αντιλαμβάνονται στη Δύση ότι οι αντίστοιχες κοινότητες στον μουσουλμανικό κόσμο ζουν στην απόλυτη καταπίεση και είναι οι παρίες της ζωής;
Όλες οι όψεις της κουλτούρας woke είναι βαθιά αντιδραστικές· είναι πηγή δυστυχίας. Ο νεοφεμινισμός δεν ενισχύει τις γυναίκες, δεν τους αποδίδει τη φυσική αξιοπρέπεια που τους αντιστοιχεί· τους κάνει πλύση εγκεφάλου ότι αποτελούν τη λεία των αρπακτικών ανδρών, τις αντιμετωπίζει ως αθώα και ανήμπορα θύματα.
Και παραλλήλως, ενώ οι δικαιωματιστές ωρύονται για την πατριαρχία στις ανεπτυγμένες χώρες της Δύσης και για τα δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ+ «κοινότητας» (που δεν είναι, ή δεν θα έπρεπε να είναι, «κοινότητα»), κάνουν τα στραβά μάτια στις φρικαλεότητες εναντίον των γυναικών και των ΛΟΑΤΚΙ+ στον ισλαμικό κόσμο. Το 2024 στην «κοινότητα» των μουσουλμάνων στη Γαλλία γίνονται εγκλήματα τιμής, ενώ οι νεοφεμινίστριες περί άλλα τυρβάζουν.
Όσο για το Ιράκ, όπως σε όλες τις μουσουλμανικές χώρες, είναι τέτοια η μισογυνία ώστε η ομοφυλοφιλία έχει τεράστιες διαστάσεις, με ποικίλες μορφές: Είτε υπάρχει νόμος είτε όχι, πολλές ομοφυλοφιλικές μορφές συμπεριφοράς, ιδιαίτερα μεταξύ ανδρών, είναι αποδεκτές.
Στις δυτικές χώρες, οι ακτιβιστές δεν ενοχλούνται από τα ζητήματα της θρησκοληψίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε χώρες που εκλαμβάνουν ως αδύναμες· είναι υπερβολικά απασχολημένοι να διϋλίζουν τον κώνωπα στο πλαίσιο των εκλογικών δημοκρατιών.
Πώς εκλαμβάνετε εσείς το κίνημα «Queers for Palestine» στη Δύση, όταν είναι γνωστό ότι στη Γάζα, η Χαμάς πετάει από τις ταράτσες τα μέλη της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας;
Στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ παριστάνουμε τους πάρα πολύ γενναιόδωρους και τους ηθικά ανώτερους. Αλλά, την ίδια στιγμή επικρατεί άγνοια: Οι περισσότεροι ακτιβιστές, σε αμφότερες τις αντιμαχόμενες πλευρές, έχουν νεφελώδη ιδέα για την ιστορία, για το πώς φτάσαμε στη σημερινή κατάσταση στη Μέση Ανατολή. Αν οι Queers θεωρούν πολιτικό χώρο τους την αριστερά, έχουν πολλές πιθανότητες να στηρίξουν μαχητικά τους Παλαιστινίους.
Από την αρχή η διεθνής αριστερά υιοθέτησε την παλαιστινιακή υπόθεση και η δεξιά την ισραηλινή: η αριστερά εξαιτίας της εγγενούς τάσης της να προστατεύει τους «αδυνάτους» —πράγματι, παρά την μεγάλη ισχύ των συμμάχων τους, οι Παλαιστίνιοι είναι κυριολεκτικά «στριμωγμένοι»— και η δεξιά εξαιτίας της συνάφειας της ισραηλινής κοινωνίας με τον δυτικό πολιτισμό ο οποίος θεμελιώνεται στην ιουδαιο-χριστιανική παράδοση.
Οπότε, όλοι όσοι πιστεύουν ότι η αριστερά λύνει τα προβλήματά τους, την ακολουθούν σε όλες τις επιταγές και επιλογές, συμπεριλαμβανομένης της ισραηλινο-παλαιστινιακής σύγκρουσης. Είναι θέμα ψυχολογίας του πλήθους.
Είναι δυνατόν οι «φεμινίστριες» στη Δύση να υπερασπίζονται το δικαίωμα στην ισλαμική μαντίλα και ταυτόχρονα να αγνοούν την καταπάτηση των βασικών δικαιωμάτων των γυναικών στο Ισλάμ (πχ δολοφονίες γυναικών στο Ιράν, κλπ);
Δεν είναι όλες οι φεμινίστριες ίδιες και υπάρχει βεβαίως ένα μέρος γυναικών που πιστεύει ότι ο φεμινισμός στη Δύση βρίσκεται πίσω μας. Αλλά η γενική τάση είναι να μην επικρίνουμε τους ξένους πολιτισμούς: ο ανθρωπολογικός πολιτιστικός σχετικισμός, η πεποίθηση ότι όλοι οι πολιτισμοί είναι «ίσοι», εμποτίζει τα κοινωνικά κινήματα.
Υπενθυμίζω ότι το 1979 η ευρωπαϊκή αριστερά είχε ενθουσιαστεί με την επανάσταση των μουλάδων, ως αντι-ιμπεριαλιστικό και πνευματικό κίνημα. Την είχαν ξετρελάνει τα συνθήματα περί θανάτωσης των ΗΠΑ.
Στο κύμα στήριξης στη Δύση υπέρ της Παλαιστίνης, βλέπουμε και συνθήματα από το #Μetoo, το Black lives matter, κ.α. Τι σχέση έχουν όλα αυτά με τα συνθήματα κατά του Ισραήλ;
Οι Παλαιστίνιοι θεωρούνται ιστορικό θύμα, άρα όλες οι κοινωνικές ομάδες που θεωρούν τον εαυτό τους θύμα, ταυτίζονται μαζί τους. Επίσης, δεν πρέπει να υποτιμάμε ότι στα δύο άκρα του πολιτικού φάσματος συναντάμε αντισημιτισμό πρωταρχικού τύπου, συνωμοσιολογικού, χριστιανικού και τα λοιπά.
Αυτό δεν σημαίνει ότι η αντίθεση στην ισραηλινή πολιτική εξισώνεται με τον αντισημιτισμό – ωστόσο, υπάρχουν πράγματι περιπτώσεις όπου τα αντανακλαστικά είναι αντισημιτικά.
Πάντως, στα μάτια όσων αισθάνονται ενσωματωμένοι στον δυτικό πολιτισμό και στη φιλελεύθερη τάξη, οι Παλαιστίνιοι είναι μάλλον ξένοι ή εχθροί, ενώ οι Ισραηλινοί, παρά τις εσωτερικές τους διαφορές (κοσμικοί, υπερορθόδοξοι, σιωνιστές, αντισιωνιστές κτλ) είναι συνιστώσα του ίδιου πολιτισμού.
Οι δικαιωματιστές της Δύσης δεν αποδέχονται την ενσωμάτωσή τους στη φιλελεύθερη κατάσταση, οραματίζονται ένα μη καπιταλιστικό σύστημα – και έχουν την αυταπάτη πως σ’ αυτό το μη καπιταλιστικό σύστημα θα ζούμε όλοι αδερφωμένοι λατρεύοντας διάφορους θεούς.
Με λίγα λόγια αποδίδουν τις θρησκευτικές και πολιτιστικές συγκρούσεις στον καπιταλισμό. Τούτου λεχθέντος, η θρησκεία και η κουλτούρα των Παλαιστινίων δεν αίρει το δικαίωμά τους για γη και αυτοδιάθεση: Το πρόβλημα δεν είναι η στήριξη στους Παλαιστινίους· το πρόβλημα είναι η άγνοια, η απλοϊκότητα, ο φανατισμός, ο μανιχαϊσμός, η εξιδανίκευση του θύματος.
Τελικά η woke κουλτούρα λειτουργεί ως πολιορκητικός κριός του Ισλάμ στη Δύση;
Από τη στιγμή που υπάρχει κατηγορία περί «ισλαμοφοβίας» και έχει περιοριστεί πολύ το δικαίωμα του κριτικού σχολιασμού της μωαμεθανικής θρησκείας και του τρόπου ζωής, είναι προφανές ότι οι ισλαμιστές έχουν σημειώσει επιτυχίες. Με το να αποτελούν μέρος των ψηφοφόρων της αριστεράς, τα αιτήματά τους (αλλοίωση της διδακτικής ύλης στα σχολεία, πολυπολιτισμικότητα κτλ) έχουν νομιμοποιηθεί: τα αριστερά κόμματα πιέζουν τις κυβερνήσεις για την ικανοποίηση διαφόρων διεκδικήσεων, οι οποίες, στην πραγματικότητα, αντιβαίνουν στο πνεύμα των νόμων.
Η αριστερά σήμερα στηρίζει το πιο δεξιό πολιτικό όραμα στον κόσμο: Τον ισλαμικό εισοδισμό. Και αρνείται να προστατέψει τους εκκοσμικευμένους και ενταγμένους μουσουλμάνους οι οποίοι ζουν κάτω από αφόρητη πίεση.
Επιστρέφοντας στην τρέχουσα κρίση, νομίζω ότι το ζήτημα του Ισλάμ ή του μη-Ισλάμ πρέπει να παραμεριστεί και να βρεθεί μια λύση δύο κρατών: Οι Παλαιστίνιοι είναι υποχρεωμένοι να κάνουν περισσότερους συμβιβασμούς απ’ ό,τι στη δεκαετία του 1990.
[«οι κανόνες του Κορανίου είναι σημαντικότεροι του Συντάγματος και των νόμων»
23/04/2024 § Σχολιάστε
ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ
Το 67,8% των μουσουλμάνων μαθητών που φοιτούν σε σχολεία της Γερμανίας δηλώνουν ότι «οι κανόνες του Κορανίου είναι σημαντικότεροι από ό,τι το Σύνταγμα και οι νόμοι».
Η συντριπτική πλειοψηφία των μουσουλμάνων μαθητών στη Γερμανία θεωρεί σημαντικότερους τους κανόνες του Κορανίου από τους νόμους του κράτους, ενώ σχεδόν ένας στους δύο πιστεύει ότι η καλύτερη μορφή κράτους είναι αυτή του ισλαμικού θεοκρατικού συστήματος.
Σύμφωνα με έρευνα του Ινστιτούτου Εγκληματολογικών Ερευνών της Κάτω Σαξονίας (KFN), το 67,8% των μουσουλμάνων μαθητών που φοιτούν σε σχολεία της Γερμανίας δηλώνουν ότι «οι κανόνες του Κορανίου είναι σημαντικότεροι από ό,τι το Σύνταγμα και οι νόμοι» του γερμανικού κράτους. Επιπλέον, το 51,5% θεωρεί ότι «μόνο το Ισλάμ είναι σε θέση να δώσει λύσεις στα προβλήματα της εποχής μας» και το 45,8% ότι «ένα ισλαμικό θεοκρατικό σύστημα είναι το καλύτερο πολίτευμα». Το 36,5% δηλώνει η γερμανική κοινωνία θα ήταν ισχυρότερη, εάν εφαρμόζονταν οι ισλαμικοί κανόνες και το 35,3% εκφράζει κατανόηση για τη βία εναντίον ατόμων τα οποία προσβάλλουν τον Αλλάχ ή τον Μωάμεθ και μάλιστα το 21,25% δικαιολογεί και την ισλαμιστική βία στη Δύση, εφόσον απειλείται το Ισλάμ, ενώ το 18,1% θεωρεί δικαιολογημένη ακόμη και τη χρήση βίας για τη διάδοση και την επιβολή του Ισλάμ.
Τα ευρήματα της έρευνας προκάλεσαν και την αντίδραση των κομμάτων. Ο αρμόδιος του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος (CDU) για θέματα εσωτερικής πολιτικής Κρίστοφ ντε Βρις δήλωσε στην BILD ότι «η έρευνα δείχνει πόσο βαθιά έχει φθάσει το πολιτικό ισλάμ στη Γερμανία» και έκανε μάλιστα λόγο για «συστηματική κατήχηση» στους χώρους εργασίας. «Η πολυπολιτισμικότητα έχει προ πολλού αποτύχει. Τώρα απαιτείται σαφήνεια και συνέπεια, εάν θέλουμε να σταματήσει η επέλαση των μισαλλόδοξων», πρόσθεσε, ενώ η υπουργός Παιδείας του Σλέσβιγκ-Χολστάιν και αντιπρόεδρος του CDU Κάριν Πρίεν εξέφρασε την ανησυχία της για τα αποτελέσματα της έρευνας, σημείωσε ότι «προφανώς δεν είναι δυνατόν να μεταδοθούν δημοκρατικές αξίες, οι οποίες απειλούν να υπονομεύσουν την κοινωνική συνοχή» και επέρριψε την ευθύνη «στις οικογένειες, στα σχολεία, στα κρατιδιακά κέντρα για την πολιτική αγωγή και βέβαια στις νεολαίες των κοινοτήτων γύρω από τα τζαμιά».
Από την πλευρά των εκπαιδευτικών, ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Δασκάλων Στέφαν Ντουλ έκανε λόγο για «ανησυχητικά αποτελέσματα» και τόνισε την ανάγκη για «περισσότερη εκπαίδευση στη δημοκρατία και στους κανόνες του Συντάγματος». Ο ισλαμισμός «πρέπει να σταματήσει και σε αυτό πρέπει να υπάρχει μηδενική ανοχή»,πρόσθεσε, σε δηλώσεις του επίσης στην BILD.
Σύμφωνα με την εφημερίδα, το μεγαλύτερο πρόβλημα ισλαμισμού στα σχολεία εντοπίζεται στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία, με πιο χαρακτηριστική την υπόθεση τριών μαθητών σε σχολείο του Νόις, οι οποίοι απαιτούσαν την τήρηση των κανόνων της Σαρία από τους συμμαθητές και τις συμμαθήτριές τους, αλλά και τον διαχωρισμό αγοριών και κοριτσιών στις τάξεις.
[Εθνική Επέτειος: Ζουν ακόμα σε κοντέινερ από το 1999 ―Ντροπή!
23/03/2024 § Σχολιάστε
Στις δυόμισι αυτές δεκαετίες συμπλήρωσαν αιτήσεις, έγραψαν υπομνήματα, έκαναν εκκλήσεις, διοργάνωσαν παραστάσεις διαμαρτυρίας… Εις μάτην, κανένα αντίκρισμα. «Κουραστήκαμε. Το ενδιαφέρον εκφράζεται μόνο όταν έχουμε εκλογές.
Ρεπορτάζ Γιώργου Φωκιανού στην εφ. Τ Νέα
«Δεν έχω βοήθεια από κανέναν, μόνο το παιδί μου έρχεται και με βλέπει με τα εγγόνια μου. Μας είχαν πει ότι θα μείνουμε μόνο δύο χρόνια εδώ, αλλά φτάσαμε τα 25. Μας ξέχασαν εντελώς» λέει στα «ΝΕΑ» με πικρία και περιγράφει πώς το φθινόπωρο παλεύει με τα νερά της βροχής, το καλοκαίρι με τις υψηλές θερμοκρασίες και τον χειμώνα με το κρύο που «εισβάλλει» στο κοντέινερ από παντού. «Δεν ελπίζω πλέον σε κάτι καλύτερο. Ελεγαν ότι θα μας δώσουν κάτι για να εγκατασταθούμε, αλλά μείναμε με τις υποσχέσεις».
Υπό αντίστοιχες συνθήκες ζουν στο διπλανό λυόμενο οι γείτονές της, Κωνσταντίνα Μακρή και Βασίλης Κατσούλας, με τις δύο κόρες τους. Πίσω από την ξύλινη «αυλόπορτα» που έφτιαξε με τα χέρια του ο 65χρονος είναι κρυμμένοι ένας λουλουδόκηπος και ένας μικρός μπαχτσές με ζαρζαβατικά «για τις δύσκολες μέρες», τον οποίο φροντίζει η σύζυγός του. Το μαγείρεμα γίνεται στο πετρογκάζ και η ξυλόσομπα ζεσταίνει τους κρύους τοίχους, αλλά και το νερό «για να μη χαλάμε ρεύμα». Η αισιοδοξία, ωστόσο, δεν λείπει. Ανάμεσα στα νοβοπάν και στις σταγόνες της βροχής που διαπερνούν τη μόνωση του κοντέινερ, το πρόσωπο της 60χρονης κυρίας Ντίνας – όπως την ξέρουν όλοι στη «γειτονιά» – φωτίζει όταν θυμάται πώς επιβίωσε η οικογένειά της από τον μεγάλο σεισμό.
«Ζήσαμε άσχημες καταστάσεις όλα αυτά τα χρόνια, αλλά έχουμε καταφέρει να μεγαλώσουμε την οικογένειά μας με αξιοπρέπεια» αναφέρει με περηφάνια ο Βασίλης Κατσούλας, σημειώνοντας πως η μικρή κόρη του, Αναστασία, «μπήκε στο κοντέινερ πέντε ετών και τώρα κλείνει τα 30». «Μια ολόκληρη ζωή στον καταυλισμό. Εδωσε πανελλαδικές χωρίς να έχουμε ρεύμα για δύο χρόνια και πέρασε στα ΤΕΙ στη Μηχανιώνα. Ομως, δεν είχαμε την οικονομική άνεση να νοικιάσουμε εκεί, ούτε μπόρεσε να προχωρήσει η μετεγγραφή στην Αθήνα. Οπότε το παιδί δεν πήγε να σπουδάσει…».
«Μας έκαναν μπαλάκι»
Στις δυόμισι αυτές δεκαετίες συμπλήρωσαν αιτήσεις, έγραψαν υπομνήματα, έκαναν εκκλήσεις, διοργάνωσαν παραστάσεις διαμαρτυρίας… Εις μάτην, κανένα αντίκρισμα. «Κουραστήκαμε. Το ενδιαφέρον εκφράζεται μόνο όταν έχουμε εκλογές. Μας έκαναν μπαλάκι από το υπουργείο στην αποκεντρωμένη διοίκηση, από εκεί στον δήμο και πάλι από την αρχή. Κατά καιρούς, μάλιστα, φούντωναν οι φήμες πως θέλουν να μας διώξουν. Ομως, δεν έχουμε πού να πάμε. Δεν ενοχλούμε κανέναν».
Στα ενδότερα του καταυλισμού ζει και ο 45χρονος Βαγγέλης, ο οποίος ακόμη και τώρα δεν έχει ρεύμα. Οπως και οι άλλοι ξεχασμένοι σεισμόπληκτοι, έτσι και αυτός ήλπιζε πως κάποια στιγμή θα αποκτήσει ένα κανονικό σπίτι. Τώρα, «κάνει κάποια μεροκάματα εδώ κι εκεί για τα προς το ζην» και φροντίζει οι κοινόχρηστοι χώροι της «γειτονιάς» τους να παραμένουν καθαροί από αγριόχορτα και σκουπίδια. Σε γνωστούς ή γείτονες πηγαίνει μόνο για να φορτίσει το κινητό του και σε ώρες ανάγκης.
Χάος με τη δικαιοδοσία
«ΤΑ ΝΕΑ», μετά την αυτοψία στην άγνωστη γειτονιά των σεισμοπλήκτων, απευθύνθηκαν στον νεοκλεγέντα δήμαρχο Νίκαιας-Ρέντη Κωνσταντίνο Μαραγκάκη. «Αυτός ο χώρος ανήκει αποκλειστικά στο Γενικό Κρατικό και κατά καιρούς έχουμε κάνει πολλές νύξεις» ξεκαθαρίζει και σπεύδει να συμπληρώσει πως και παλαιότερα έχει ζητηθεί λύση του ζητήματος από τη διοίκηση του νοσοκομείου. «Ως δημοτική αρχή σκοπεύουμε να προβούμε σε κάποιες ενέργειες, αλλά χρειαζόμαστε λίγο χρόνο να το διερευνήσουμε» επισημαίνει χαρακτηριστικά.
Πάντως, πηγές τόσο της τρέχουσας όσο και της απελθούσας διοίκησης του δήμου εμφανίζονται κάθετες, σχολιάζοντας με απάθεια πως «οι άνθρωποι ζουν εκεί γιατί θέλουν να ζουν εκεί, επειδή… βολεύτηκαν».
Από την πλευρά του, ο διοικητής του Γενικού Νοσοκομείου Νίκαιας-Πειραιά Ανδρέας Πλεμμένος αναφέρει πως για την ερχόμενη εβδομάδα έχει προγραμματιστεί συνάντηση με τον δήμαρχο, στο επίκεντρο της οποίας θα βρεθεί ο καταυλισμός. Οπως λέει εντούτοις, επικαλούμενος την ενημέρωση που έχει λάβει, αυτές οι οικογένειες διαμένουν στον χώρο παράνομα. «Από ό,τι ξέρω, έχει γίνει πρόταση για να μετακινηθούν και να πάνε εκεί όπου έχουν πάει και οι υπόλοιποι, αλλά αρνήθηκαν. Παρ’ όλα αυτά, θα πρέπει να ενημερωθώ περισσότερο για το νομικό στάτους της υπόθεσης…».
Στην εξίσωση των ευθυνών και το χάος της δικαιοδοσίας μπαίνει βεβαίως και η Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αττικής, στην οποία υπάγεται η Υπηρεσία Αποκατάστασης Σεισμοπλήκτων (νυν Τομέας Αποκατάστασης Σεισμοπλήκτων), με την οποία οι δικαιούχοι σύναψαν το «Συμφωνητικό Παράδοσης και Παραλαβής για Χρήση Οικισμού». Σε επικοινωνία των «ΝΕΩΝ» με στελέχη της, ωστόσο, υποστηρίχθηκε ότι σήμερα η δικαιοδοσία έχει περάσει «μάλλον» στο υπουργείο Πολιτικής Προστασίας και Κλιματικής Κρίσης.
«Γειτονιές» σε Αχαρνές, Δαμάσι, Αρκαλοχώρι
Ο «προσωρινός» καταυλισμός της Νίκαιας δεν είναι, βέβαια, ο μοναδικός του είδους του. Σεισμόπληκτοι του ’99 συνεχίζουν να διαβιούν σε λυόμενα μερικά χιλιόμετρα βορειότερα, στο Στρατόπεδο «Καποτά» στις Αχαρνές. Μία από τις παλαιότερες κατοίκους του εκεί καταυλισμού, η Μάχη Σιόλη, εξηγεί πως περίπου 10% των διαμενόντων βρίσκονται εκεί για 25 χρόνια. «Πολλοί δεν κατάφεραν να φτιάξουν το σπίτι τους. Ηρθε μετά και η κρίση, η ακρίβεια, και έμειναν εδώ. Οπως εγώ». Ομως, στο πέρασμα των χρόνων πολλά κοντέινερ «έχουν αλλάξει χέρια», καταλήγει με νόημα.
Από τον σεισμό των 6,3 ρίχτερ στην Ελασσόνα έχουν περάσει μόλις τρία χρόνια, διάστημα μικρό σε σύγκριση με τα 25 της Πάρνηθας. Εντούτοις, οι σεισμόπληκτοι από το Δαμάσι Τυρνάβου ανησυχούν ότι θα έχουν και αυτοί την τύχη των ξεσπιτωμένων της Ατιτκής. «Το δικό μου σπίτι βγήκε «κίτρινο» και την Πρωταπριλιά του 2021 μπήκα στο κοντέινερ. Ομως, πάνω από 100 οικογένειες ζουν μέσα στο χωριό σε χαρακτηρισμένα μη κατοικήσιμα σπίτια. Ενας Θεός ξέρει τι θα συμβεί αν κάνει σεισμό» λέει στα «ΝΕΑ» ο συνταξιούχος Θεόδωρος Γρέπος. Οι αρχικές αποζημιώσεις – 8.000 ευρώ για τα «κίτρινα» και 14.000 ευρώ για τα «κόκκινα» σπίτια – φτάνουν ίσα-ίσα για τους μηχανικούς. «Είχαν πει ότι θα δοθεί ένα ποσό. Το 80% από το κράτος και το 20% από άτοκο δάνειο, αλλά σε όσους γνωρίζω οι τράπεζες αποκρίθηκαν πως «δεν υπάρχει τέτοιο προϊόν»» προσθέτει.
Περίπου 600 άτομα, μεταξύ των οποίων και παιδιά, συνεχίζουν να ζουν σε κοντέινερ και στο Αρκαλοχώρι Ηρακλείου, με τους κατοίκους της περιοχής να ζητούν επίσπευση των διαδικασιών αποκατάστασης των κτιρίων. Εκεί, τουλάχιστον 150 οικογένειες έχουν επιστρέψει σε σπίτια χαρακτηρισμένα ακατάλληλα, ελλείψει άλλης επιλογής.
αγριμολογος 