[Ένα βιβλίο στο κομοδίνο ·
04/02/2020 § Σχολιάστε
Αλμπέρ Καμύ, Ο επαναστατημένος άνθρωπος,
μτφρ. Νίκη Καρακίτσου-Dougé, Μαρία Κασαμπάλογλου-Roblin, Πατάκη, Αθήνα 2013, σελ. 504
του Στράτου Φουντούλη
Ο επαναστατημένος άνθρωπος του Αλμπέρ Καμύ αναπαύεται τον τελευταίο καιρό μονίμως στο κομοδίνο μου. Ίσως φταίνε οι καιροί όπου πολλά διαψεύστηκαν και συνεχίζουν να διαψεύδονται. Οι άλλοτε κραταιοί ιδεολογικοί μύθοι κατέρρευσαν μαζί με τα όνειρα πολλών από εμάς. Κάποτε, στη νιότη, κουβαλάγαμε τον ενθουσιασμό και τη βεβαιότητα του αλάθητου μιας θεωρίας και πράξης υποταγμένη σε μια αμείλικτη, επιβαλλόμενη όπως αποδείχτηκε ―και όχι μόνο από τον Καμύ― «ιστορικότητα». Ίσως γιατί από το πόνημα αυτό αναδύονται επίμονα σκέψεις και ψίθυροι αμφισβητήσεων μέσω ενός εργάτη της γραφής μιας απαράμιλλης ευγένειας. Στην ομιλία του κατά την απονομή Νόμπελ το 1957 αναφέρει: «Η ευγένεια του επαγγέλματός μας θα έχει πάντα τις ρίζες της στις δυο δυσβάσταχτες υποχρεώσεις: την άρνηση να πει ψέματα για κάτι που γνωρίζει και την αντίσταση στην καταπίεση» και το μάτι τρεμοπαίζει στις σελίδες όπου συναντά κανείς σκέψεις αυτονόητα (;) πια· επίκαιρες: «Το εργατικό κίνημα έζησε μέχρι σήμερα βασισμένο πάνω στη βεβαιότητα μιας επανάστασης, που τα γεγονότα δεν έπαψαν να διαψεύδουν και που είναι καιρός πλέον να καταγγείλουμε ήρεμα το ψέμα της». Πόσοι από εμάς 2-3 δεκαετίες μετά τα λεγόμενα του Καμύ ξοδέψαμε νιάτα ιδρώτα αγωνία· κυρίως, πολύτιμο χρόνο, για να μάθουμε στο τέλος κάτι το οποίο ενδόμυχα υποψιαζόμασταν και να γυρίσουμε οδυνηρά πίσω στη δεκαετία του ’50 και των συμπερασμάτων του Καμύ ότι «Κάθε επαναστάτης γίνεται τελικά καταπιεστής ή αιρετικός». Σε όλο το βιβλίο ο συγγραφέας μιλά με τρυφερότητα απέναντι στην ανθρώπινη ζωή, το ίδιο κάνει όταν αναφέρεται στους αναρχικούς μιας ουτοπίας που πλήρωσαν με τη ζωή τους στέλνοντας το μήνυμα-υπόσχεση μιας αιώνιας αξίας· ταυτόχρονα, μιλά με περιφρόνηση για τις υποσχέσεις περί ενός μελλοντικού «παραδείσου»· μας προσφέρει γλαφυρά τον αποτροπιασμό του για τους κατηχητές του που επιβάλλουν την υποταγή της ατομικής ζωής του καθενός, στο όνομα μιας αυθαίρετης «ιστορικής αναγκαιότητας». Περνά από κόσκινο ―καταγγέλλοντας― τους διάφορους Νετσάγιεφ· τον επιφανή μπολσεβίκο και ίνδαλμα του Λένιν, Πιοτρ Τκάσεφ, για την πρότασή του να εξοντωθούν όλοι οι άνω των 25 ετών Ρώσοι που δεν δύνανται να δεχτούν τις «νέες ιδέες» του Κόμματος.
Ο Καμύ αναλύει τους τρεις τελευταίους αιώνες κυρίως, την επανάσταση και την εξέγερση του ανθρώπου. Καυτηριάζει Χίτλερ και Μουσολίνι, όπου ο πρώτος υπογράμμιζε: «όταν η φυλή διατρέχει τον κίνδυνο της καταπίεσης… τότε το θέμα της νομιμότητας παίζει δεύτερο ρόλο», και ο δεύτερος: «τίποτα εκτός Κράτους, ενάντια στο Κράτος. Όλα στο Κράτος, για το Κράτος, μέσα στο Κράτος» […] «Όλες οι σύγχρονες επαναστάσεις κατέληξαν στην ενίσχυση του Κράτους. Το 1789 φέρνει τον Ναπολέοντα, το 1848 τον Ναπολέοντα Γ’, το 1917 τον Στάλιν, οι ιταλικές ταραχές του 1920 τον Μουσολίνι, η δημοκρατία της Βαϊμάρης τον Χίτλερ» Η ανθρώπινη τυφλή εμπιστοσύνη και η εγκατάλειψη προς ένα ουτοπικό πολλά υποσχόμενο μέλλον μετατρέπει πολύτιμες ανθρώπινες ζωές σε άβουλα πιόνια. Ας δούμε τώρα ένα οδυνηρό συμπέρασμα στη σ. 339, που δεν έχει χάσει την αξία του: «Αλλά τα θύματα δεν θα είναι πια εδώ για να κρίνουν. Για το θύμα, το παρόν είναι η μόνη αξία, η εξέγερση η μόνη δράση. Για να υπάρχει μεσσιανισμός, πρέπει να διαμορφωθεί ενάντια στα θύματα. Πιθανόν να μην το ήθελε ο Μαρξ, εδώ όμως βρίσκεται η ευθύνη του που πρέπει να εξεταστεί ότι δικαιώνει, στο όνομα της επανάστασης, την αιματηρή από δω και πέρα πάλη ενάντια σε όλες τις μορφές εξέγερσης».
Το αυτονόητο σήμερα δεν ήταν αυτονόητο στη δεκαετία του ’50. Ο Καμύ με το βιβλίο του αυτό έζησε την απομόνωση. Ένα κοινό κείμενο των Μερλώ-Ποντύ και Σαρτρ το 1950 που εξυμνούσε τα σταλινικά στρατόπεδα διότι θεωρούσαν τη Σοβιετική Ένωση προστάτη του διεθνούς προλεταριάτου και όποιος τα κατάγγελλε τασσόταν αυτομάτως στο πλευρό των ιμπεριαλιστικών εγκλημάτων του καπιταλισμού και άλλα παρόμοια κείμενα, η ζωντανή πραγματικότητα τα πέταξε στο καλάθι των αχρήστων. Κανείς δεν τα διαβάζει πλέον στα σοβαρά.
Αντιθέτως τα κείμενα του «αφελή» Αλμπέρ Καμύ στέκουν σήμερα φωτεινός φάρος ελευθερίας κι ανθρωπισμού. Δικαιωμένα. Επίκαιρα.
*
© Στράτος Φουντούλης
[Α’ δημοσίευση στο «Εντευκτήριο» 18.10.2015
[Διαχρονικές επενδύσεις Μίσους, μέσω της Άγνοιας του χυλού
31/01/2020 § Σχολιάστε
Από τους …άγιους πατέρες της Εκκλησίας Α.Ε.
από twitter
***
Διαβάστε: >>>Τα Άπαντα της Μεγάλης Επιχείρησης >>>
[Η τάξη υπηρετεί την ελευθερία, όχι αντίστροφα
23/12/2019 § Σχολιάστε
Γιώργος Σεφέρης: «Αυτός είναι ο θίασός μας, με αυτόν θα παίξουμε»
από τους –μπα δεν είν’ φασίστες– που δεν τους αρέσουν τα Κυριακάτικα εορταστικά του κοσμάκη (μολότοφ ανάμεσα σε κόσμο και πολλά παιδιά). Είναι κατά του συστήματος, μη νομίζετε…
Ένα ψύχραιμο κείμενο ορθολογικής σκέψης
Του Χρήστου Χωμενίδη στο Capital.gr
O μόνος τρόπος μερικές φορές για να δεις καθαρά την πραγματικότητα είναι να την περιγράψεις όσο πιο απλά μπορείς. Σαν να την παρουσίαζες σε κάποιον εντελώς άσχετο. Ο οποίος μόλις προσγειώθηκε εντός της. Πάμε λοιπόν!
Γεγονός πρώτο: Ιεραρχώντας οι πολίτες τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν, σε υψηλότατη προτεραιότητα τοποθετούν τη δημόσια τάξη. Δηλαδή την έλλειψή της.
Παρατηρείται εδώ και αρκετά χρόνια στην Ελλάδα μιά γενικευμένη ανασφάλεια που δηλητηριάζει την καθημερινότητα. Δεν αφορά αποκλειστικά στα κρούσματα «εξεγερσιακής» βίας. Περισσότερο θίγει τους πολίτες το κοινό έγκλημα. Η διάχυτη αίσθηση πως εάν μια δράκα φτωχοδιαβόλων ή μεγαλοκακοποιών βάλει εσένα, το σπίτι ή το μαγαζί σου στο μάτι, δεν έχεις ουσιαστικά περιθώριο αντίδρασης. Θα ορμήσουν, θα αρπάξουν, θα βιαιοπραγήσουν πιθανότατα. Δεν μιλάμε για τα ακριβά προάστια αλλά και για τις μικροαστικές και τις λαϊκές γειτονιές. Όταν -τον Οκτώβριο- μπούκαραν στο διαμέρισμά μου και αφαίρεσαν ό,τι πρόφτασαν, εντάχθηκα στη θλιβερή χορεία των τρεισίμισι και πλέον χιλιάδων θυμάτων διαρρήξεων ετησίως μονάχα στην Κυψέλη. Συνειδητοποίησα πως οι μισοί σχεδόν γνωστοί και φίλοι μου έχουν υποστεί τα ίδια ή και χειρότερα.
Η παραπάνω θλιβερή κατάσταση είναι πιθανόν αναμενόμενη σε μία χώρα που γονάτισε από την πολυετή οικονομική κρίση και κατακλύζεται από αλλεπάλληλα προσφυγικά και μεταναστευτικά κύματα. Υπάρχει εκεί έξω ανέχεια, οργή, απελπισία. Πρέπει να αντιμετωπισθεί -ή να τιθασσευθεί τουλάχιστον- ώστε να μην οδηγήσει στην απόλυτη ανομία. Αυτή η αναγκαιότητα διαμόρφωσε καθοριστικά την ψήφο των Ελλήνων στις εκλογές της 7ης Ιουλίου 2019.
Γεγονός δεύτερο: Σχηματίζοντας κυβέρνηση ο Κυριάκος Μητσοτάκης, εμπιστεύθηκε το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη στον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη. Ο Χρυσοχοΐδης συγκεντρώνει χαρακτηριστικά που φαίνεται να τον καθιστούν τον ιδανικό για τη θέση στην παρούσα τουλάχιστον συγκυρία. Σε προηγούμενη θητεία του, χάρη εν πολλοίς σε εκείνον, πιάστηκε η «17 Νοέμβρη». Δεκάδες υπουργοί είχαν προηγηθεί και είχαν αποδειχθεί φλύαροι και άγονοι. Ο Χρυσοχοΐδης έχει τρωθεί προσωπικά από το έγκλημα, η στυγερή δολοφονία του υπασπιστή του Γιώργου Βασιλάκη το 2010 τον ακολουθεί ως ανεπούλωτο τραύμα. Ο Χρυσοχοΐδης έχει σοβαρό και στιβαρό προφίλ, απέχει από πομφόλυγες και πολιτικαντισμούς. Προέρχεται επίσης από το Πασόκ, απολαμβάνει άρα ευρύτερης αποδοχής.
Αναλαμβάνοντας ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, επέλεξε να ρίξει ιδιαίτερο βάρος στο «πολιτικό» έγκλημα, το οποίο -εδώ και χρόνια- διαπλέκεται ή καλύπτει το αμιγώς ποινικό. Κοινό μυστικό πως στα Εξάρχεια, για παράδειγμα, κουμάντο δεν κάνουν οι αντιεξουσιαστές τής συμφοράς αλλά οι μαφίες. Ίσως και οι προβολείς της δημοσιότητας να έπεσαν πάνω σε αυτή του κυρίως τη δραστηριότητα, που εκ των πραγμάτων είναι η πιο θεαματική. Με την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου ξεκίνησε η εκκαθάριση των σχολών από κακοποιά είτε απλώς άσχετα προς την εκπαιδευτική διαδικασία στοιχεία. Η εικόνα τού Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών (πρώην ΑΣΟΕΕ) πριν και μετά έδωσε πόντους στη φρέσκια κυβέρνηση. Ξεκίνησε παράλληλα η ΕΛΑΣ να εκκενώνει τις καταλήψεις.
Τί σόι πράγμα είναι η ΕΛΑΣ; Προφανώς ό,τι και η υπόλοιπη ελληνική κοινωνία. Μία ασπαίρουσα αντίφαση. Στις τάξεις της βρίσκεις έξοχους επαγγελματίες μα και νωθρούς δημόσιους υπαλλήλους καθώς και ανθρώπους με μια -λιγότερο ή περισσότερο διεστραμμένη- αίσθηση αποστολής και υπεροχής. Θα υπέθετε κανείς ότι σε σώματα όπως τα ΜΑΤ η τελευταία κατηγορία συναντάται συχνότερα. Δεν διαθέτουμε δυστυχώς έγκυρες μαρτυρίες εκ των έσω, με μοναδική εξαίρεση το βιβλίο του Χρήστου Μπρατάκου «ΜΑΤ, Οι Κρανοφόροι», το οποίο κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις της Εστίας το μακρινό 1990. Όπως και να έχει, αναλαμβάνοντας ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης την πολιτική ηγεσία (και) της ΕΛΑΣ δεν είχε άλλη επιλογή από τη σοφή φράση του Γιώργου Σεφέρη: «Αυτός είναι ο θίασός μας, με αυτόν θα παίξουμε.» Καθώς δε κατέχει πτυχές άγνωστες στον απλό πολίτη, τοποθέτησε ως γενικό γραμματέα του υπουργείου τον κύριο Τσουβάλα, αρχηγό της Ελληνικής Αστυνομίας όταν συνέβη η τραγωδία στο Μάτι, στόχο των επικρίσεων τής τότε αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ο ιστορικός του μέλλοντος θα μάς αποκαλύψει ίσως το γιατί.
Εδώ και λίγους μήνες, η ΕΛΑΣ βγάζει έναν εαυτό ασυγκρίτως δυναμικότερο από ποτέ άλλοτε κατά την τελευταία τουλάχιστον δεκαετία. Φέρνει αποτελέσματα, θετικά και αρνητικά.
Οφείλουμε να τής πιστώσουμε το γεγονός ότι και οι δύο επέτειοι κατά τις οποίες η Αθήνα πυρπολούνταν -του Πολυτεχνείου και της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου- κύλησαν φέτος σχεδόν αβρόχοις ποσί, με ελάχιστα έκτροπα.
Πρέπει να της χρεώσουμε -στα πλαίσια αν μη τι άλλο της αντικειμενικής ευθύνης της- τις καταγγελίες (μετά οπτικών και ηχητικών συχνά ντοκουμέντων, ενίοτε ίσως πλαστών) περί υπέρβασης εξουσίας, ασύμμετρης αντιμετώπισης των παραβατικών συμπεριφορών, αυταρχισμού, ωμής και αδικαιολόγητης βίας. Καταγγελίες που κορυφώθηκαν με το περιστατικό της οδού Ματρόζου.
Το τι ακριβώς συνέβη στην οικία Ινδαρέ θα το μάθουμε -ελπίζουμε- στη δίκη που ορίστηκε για τις 15 Μαϊου 2020. Ο ίδιος ο Δημήτρης Ινδαρές στις δηλώσεις του κράτησε αξιοθαύμαστη στάση, υπεράνθρωπη σχεδόν ψυχραιμία. Δεν ξέρω ποιός άλλος στη θέση του θα τιμούσε τόσο το αξίωμα του δημοκρατικού πολίτη.
Το ποιοί επωφελήθηκαν -ή δοκίμασαν να επωφεληθούν- από το γεγονός είναι πασίγνωστο.
Οι «αντιεξουσιαστικές συλλογικότητες», με τις οποίες η ηγεσία τού Σύριζα -ελλείψει, επί τού παρόντος, συγκροτημένης αντιπολιτευτικής στρατηγικής- δυστυχώς συμπορεύεται. Οι εμπορευόμενοι προς ίδιον κέρδος την ευαισθησία και τη διαφορετικότητα. Οι εξ’επαγγέλματος ή καθ’έξιν υπερασπιστές των δικαιωμάτων, των δικαιωμάτων μόνο όσων οι ίδιοι γουστάρουν. Οι άνθρωποι που κατά τις «ηρωικές» ημέρες του αντιμνημονιακού αγώνα καμάρωναν να γιαουρτώνουν τους πολιτικούς τους αντιπάλους, αγάλλονταν με τον αιματηρό προπηλακισμό του Κωστή Χατζηδάκη και την επίθεση στον Γιώργο Κουμουτσάκο. Οι οποίοι τήρησαν σιγήν ιχθύος για την τραγωδία στη Μαρφίν. Που υιοθέτησαν τη θεωρία της «καλής βίας», αφού -κατά την άποψή τους- κακή βία ήταν μόνο τα μνημόνια και τα συμπαρομαρτούντα τους. Που σφύριζαν αδιάφορα όταν ο Πάνος Καμμένος κραύγαζε «λιντσάρετε τον Πάχτα!».
Ποιοί άλλοι; Κάτι πολιτικάντηδες του καφενείου, διαπρύσιοι κήρυκες του «νόμου και της τάξης» με τον τρόπο τής μετεμφυλιακής, χωροφυλακίστικης Δεξιάς. Κάτι τηλεοπτικά ανομήματα, τυχάρπαστοι που ενώ ανήκουν -ως μη όφειλαν- στο κόμμα του Παύλου Μπακογιάννη εκπέμπουν τον διχαστικότερο λόγο. Σαν εκείνον τον φρέσκο βουλευτή ο οποίος -αναμετρόμενος με το έρεβος- σχολίασε τον Δημήτρη Ινδαρέ ως εξής: «Αφού δεν μπόρεσε να διακριθεί ως πετυχημένος σκηνοθέτης στη μυθοπλασία του κινηματογράφου, ελπίζει σε νέα καριέρα μετατρέποντας την πραγματικότητα σε μύθο, προς τέρψιν των ιδεοληπτικών συντρόφων του τής αριστεράς.» Ο εν λόγω συκοφαντεί τον Ινδαρέ, που όλες οι ταινίες του έχουν βραβευθεί και η προσφορά του στον κινηματογράφο πανθομολογείται.
Τα δύο πολιτικά άκρα είναι, έτσι κι αλλιώς, τούβλα στον ίδιο τοίχο. Τα συνδέει η λάσπη.
Καθήκον οπωσδήποτε τού Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη και του Μιχάλη Χρυσοχοϊδη προσωπικά είναι να μην δίνει στα άκρα πατήματα. Και ακόμα περισσότερο να σέβεται και να περιφρουρεί την αυταξία του καθενός μέσα στην ελληνική επικράτεια, ακόμα και όταν ενέχεται σε εγκλήματα.
Προτάθηκαν τις τελευταίες ημέρες διάφοροι τρόποι ώστε η ΕΛΑΣ να (αυτό)πειθαρχήσει. Πιο πειστικότερος ακούγεται ο πιο απλός. Να φέρουν οι αστυνομικοί, επιχειρούντες, κάμερες. Ώστε η αλήθεια να βγαίνει ακαριαία στο φως. Ώστε κανείς, όσο κακόπιστος κι αν είναι, να μην μπορεί να αμφισβητήσει τα γεγονότα. Θα πρόσθετα και κάτι ακόμα. Το ίδιο το υπουργείο να επικοινωνήσει παγκοίνως, σύντομα και κατανοητά, τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα του πολίτη οσάκις έρχεται αντιμέτωπος με την αστυνομία. Ώστε ο καθένας να γνωρίζει ακριβώς τα όρια του. Ώστε κανείς να μην μπορεί να πει «δεν ήξερα»…
Η μάχη της δημόσιας τάξης πρέπει να κερδηθεί. Προς το συμφέρον ιδίως των λιγότερο προνομιούχων. Αυτό όμως δεν θα γίνει εάν δεν εμπεδωθεί η αυτονόητη σε μια δημοκρατία θέση: Η τάξη υπηρετεί την ελευθερία. Όχι το αντίστροφο.
Καλά Χριστούγεννα.
* Ο κ. Χρήστος Χωμενίδης είναι συγγραφέας/em>
[ Αχμέτ Αλτάν, σύμβολο ελευθερίας ·
07/12/2019 § Σχολιάστε
Στην απολογία του προς δικαστές ότι αν συνεχίσουν να παρανομούν «η Τουρκία θα μετατραπεί σε μια ζούγκλα ληστών και τραμπούκων όπου οι ένοχοι θα δικάζουν τους αθώους. Τώρα θα πρέπει να αποφασίσετε τι θέλετε να είσαστε: έντιμοι δικαστές ή ένοχοι, … Θα γελοιοποιηθείτε, θα νομίζετε ότι μας δικάζετε αλλά στην πραγματικότητα θα δικάζετε τον εαυτό σας. Περιμένω την απόφασή σας. Είμαι ένας ηλικιωμένος συγγραφέας με μεγαλύτερη πείρα από σας. Σας συμβουλεύω να σώσετε τον εαυτό σας και το κράτος σας».
Ο Αχμέτ Αλτάν (γενν. 1950), γιoς του πολύ γνωστού δημοσιογράφου για τους αγώνες του για την δημοκρατία Τσετήν Αλτάν (1927-2015), σπούδασε οικονομία αλλά εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε διάφορες εφημερίδες. Τα τελευταία χρόνια ήταν αρχισυντάκτης της εφημερίδας Taraf, η οποία αντιπολιτεύτηκε το καθεστώς του Τ. Ερντογάν και το στρατιωτικό παρακράτος. Είναι γνωστός και από τα δώδεκα μυθιστορήματά του. Στα ελληνικά κυκλοφορούν[1] από τις εκδόσεις Ψυχογιός τα βιβλία του Ατέλειωτη νύχτα (2015) και Το τελευταίο παιχνίδι (2014).
Πολιτικά προέρχεται από την αριστερή παράδοση και σήμερα συγκαταλέγεται στις «δημοκρατικές» δυνάμεις της χώρας. Στην δεκαετία του 2000 υποστήριξε την φιλελεύθερη πολιτική του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) κατά των πιέσεων των στρατιωτικών και των κεμαλιστών, αλλά μετά το 2010 αντιπολιτεύτηκε την εξουσία του Ερντογάν όταν ο τελευταίος επέλεξε μια αυταρχική διακυβέρνηση. Οι πολιτικές και δικαστικές του περιπέτειες στην χώρα του τον κατέστησαν σύμβολο των αγώνων για την ελευθερία. Είναι όμως μισητός στους κεμαλιστές, στους στρατιωτικούς και στον Τ. Ερντογάν.
Ο Αχμέτ Αλτάν συνελήφθη το Σεπτέμβριο του 2016 και κρατήθηκε στην φυλακή 1.138 μέρες μέχρι την προσωρινή αποφυλάκισή του. Η κατηγορία ήταν ότι σε μια τηλεοπτική εκπομπή, μαζί με την δημοσιογράφο Ναζλή Ιλιτσάκ, μίλησε για ένα πιθανό πραξικόπημα. Καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη με το σκεπτικό ότι «για να ξέρει για το πραξικόπημα θα πρέπει να βοήθησε συνειδητά την τρομοκρατική οργάνωση για απόπειρα πραξικοπήματος». Σε αυτήν την κατηγορία υπάγονται αυτοί που δεν είναι μέλη της «οργάνωσης», αλλά που μόνο βοηθούν.
Το Ανώτατο Δικαστήριο έκανε δεκτή την αναίρεση του Αλτάν και η νέα απόφαση του Εφετείου αντί των ισοβίων του επέβαλε ποινή κάθειρξης δέκα ετών. Με αυτή την απόφαση κατέστη εφικτή η αποφυλάκισή του με περιοριστικούς όρους στις 5 Νοεμβρίου 2019. (Ο αδελφός του Αχμέτ, Μεχμέτ Αλτάν, ο οποίος αντιμετωπίζει αντίστοιχα προβλήματα αθωώθηκε σε αυτή τη δίκη). Ο Αχμέτ Αλτάν, όταν αποφυλακίστηκε, δήλωσε: «Δεν μπορώ να χαρώ επειδή υπάρχουν μέσα τόσοι αθώοι. Σε αυτές τις συνθήκες είναι προτιμότερο να ξεπροβοδίζεις αυτούς που βγαίνουν».
Ο εισαγγελέας άσκησε έφεση και ο Αχμέτ Αλτάν κρατείται ξανά στην φυλακή από τις 12 Νοεμβρίου, δηλαδή μετά από οκτώ μέρες ελεύθερης ζωής.
Ο Αχμέτ Αλτάν βραβεύτηκε επανειλημμένα για τους αγώνες του για την δημοκρατία και την ελευθερία στην Τουρκία και διεθνώς. Το 2019 έλαβε το γαλλικό Βραβείο Αντρέ Μαλρώ για το βιβλίο του Δεν θα δω πλέον τον κόσμο (2019). Η επιτροπή που του απένειμε την διάκριση επισήμανε ότι Αχμέτ Αλτάν «δίνει μαθήματα ελευθερίας» με αυτά που γράφει στο κελί της φυλακής του. Στις 25 Νοεμβρίου διακρίθηκε με το βραβείο λογοτεχνίας Αδελφών Σολ της Βαυαρίας, το οποίο φέρει το όνομα των Χανς και Σόφι Σολ που εκτελέστηκαν από τους Ναζί για τον αντικαθεστωτικό τους αγώνα. Το βραβείο απονέμεται σε άτομα που διακρίθηκαν για το ήθος και το θάρρος τους.
Στο άρθρο του Ηρακλή Μήλλα «Πολιτικές δίκες στην Τουρκία» (ARB, τεύχος 89, Νοέμβριος 2017), περιλαμβάνονταν εκτενή αποσπάσματα από τις δύο απολογίες του Αχμέτ Αλτάν Ιούλιο και τον Σεπτέμβριο του 2017:
Απολογούμενος ο ακατάβλητος αυτός αγωνιστής της ελευθερίας παρατήρησε ότι διατυπώνει «ένα κατηγορώ κατά των θέσεων του εισαγγελέα και όχι μια απολογία». Ανάμεσα σε άλλα τόνισε ότι:
«Στη ζωή μου έχω δικαστεί σχεδόν 300 φορές για αυτά που έγραψα. Ποτέ δεν πήρα εντολές για να γράψω. Μπορείτε να με καταδικάσετε, αλλά δεν σας επιτρέπω να λέτε ότι γράφω ακολουθώντας εντολές… Αν ο εισαγγελέας θέλει να βρει κείμενα που υποστηρίζουν την τρομοκρατική οργάνωση, ας ψάξει μέσα στο κόμμα ΑΚΠ. … Γιατί δεν συλλαμβάνουν εκείνους; … Αυτός ο εισαγγελέας της δίκης μου έχει βιάσει σε τέτοιο βαθμό τη Δικαιοσύνη που το κατηγορητήριο έχει γίνει ένα πορνό της Δικαιοσύνης».
«Τον λυπάμαι τον εισαγγελέα. Του έχουν δώσει την εντολή να φυλακίσει τους δημοσιογράφους και αυτός προσπαθεί κάτι πολύ δύσκολο, θέλει να μας εμπλέξει στο πραξικόπημα. … Λέει ότι με τις ειδήσεις μας στην εφημερίδα μας υποστηρίξαμε την ανάπτυξη των πραξικοπηματιών. … Ότι δήθεν ξέραμε ότι θα γίνει αυτό το κίνημα και άρα είμαστε και εμείς τρομοκράτες! … Λέει ότι δίναμε “υποσυνείδητα μηνύματα” στις εκπομπές της τηλεόρασης». (Τα υποσυνείδητα μηνύματα –sübliminal mesaj στα τουρκικά– έγιναν ανέκδοτο στην Τουρκία και μετά η καταγγελία αυτή εξαλείφθηκε από το κατηγορητήριο).
«Υποστηρίζω ‒συνέχισε‒ την άποψη ότι η σημερινή εξουσία του AKP μοιάζει πολύ με τους Νεότουρκους που ήταν καταπιεστικοί, ανίκανοι και κατέστρεψαν τη χώρα… Παρανομεί ο Ερντογάν και δικάζομαι εγώ… Θέλετε να με φυλακίσετε επειδή αντιπολιτεύομαι τον Ερντογάν. Δίνετε το μήνυμα: αν κριτικάρεις τον Ερντογάν πας φυλακή… Και ο παραβάτης υποδύεται τον εισαγγελέα. … Σήμερα υπάρχουν περισσότεροι από 160 δημοσιογράφοι στις φυλακές· αυτοί είναι αριστεροί, Κούρδοι, φιλελεύθεροι, Κεμαλιστές, συντηρητικοί κ.ά. … Σε καμιά δημοκρατική χώρα δεν γίνονται τέτοια πράγματα.
» Πάντα είπα την αλήθεια, δεν θα αλλάξω τώρα… Δεν σας φοβάμαι, δεν θα πετάξω στα σκουπίδια τα χρόνια που έζησα για τα λίγα χρόνια που μου απομένουν. … Δεν έχω εμπιστοσύνη σε αυτήν την Δικαιοσύνη η οποία χαρακτηρίζεται από κατηγορητήρια που είναι γεμάτα με ψέματα. Δεν περιμένω τίποτα από σας. Η απόφαση που θα εκδώσετε δεν με αφορά. Όπως λέει ο Τζων Φώουλς σε ένα μυθιστόρημά του, οι δικαστές όλου του κόσμου δικάζονται με τις αποφάσεις που εκδίδουν. … Αποφασίστε και βγάλτε ό,τι απόφαση θέλετε, όπως θέλετε να σας θυμούνται. Επειδή τελικά η απόφαση θα αφορά εσάς τους ίδιους».
Στην δεύτερη απολογία του, στις 18 Σεπτεμβρίου 2017, ο Αχμέτ Αλτάν υποστήριξε ότι αυτό που διακρίνει τις ένοπλες συμμορίες από τα κράτη είναι οι δικαστές. «Οι πολίτες δεν θα πρέπει να έχουν την παραμικρή υποψία για την ακεραιότητά σας. … Οι δικαστές που ψεύδονται αναιρούν τον εαυτό τους και το κράτος. … Και τότε εμείς θα παύσουμε να είμαστε κατηγορούμενοι, θα είμαστε όμηροι μιας ένοπλης συμμορίας».
Τελείωσε την απολογία του λέγοντας στους δικαστές ότι αν συνεχίσουν να παρανομούν «η Τουρκία θα μετατραπεί σε μια ζούγκλα ληστών και τραμπούκων όπου οι ένοχοι θα δικάζουν τους αθώους. Τώρα θα πρέπει να αποφασίσετε τι θέλετε να είσαστε: έντιμοι δικαστές ή ένοχοι, … Θα γελοιοποιηθείτε, θα νομίζετε ότι μας δικάζετε αλλά στην πραγματικότητα θα δικάζετε τον εαυτό σας. Περιμένω την απόφασή σας. Είμαι ένας ηλικιωμένος συγγραφέας με μεγαλύτερη πείρα από σας. Σας συμβουλεύω να σώσετε τον εαυτό σας και το κράτος σας».
*
©Athens Review of Books -τεύχος 112
________
[1] Το 2000 είχε κυκλοφορήσει και το μυθιστόρημα Του έρωτα και της αμαρτίας (εξαντλημένο) από τις εκδόσεις Α.Α. Λιβάνη.
