αδελφή μας είναι, αίμα μας, να μη διορίσουμε τ’ ανήψια μας στο δημόσιο μαγαζάκι;
02/12/2015 § Σχολιάστε
Cartoon by ©Matador, from the cover of Thad Dunning’s book on distributive politics
Η υπουργός Σία Αναγνωστοπούλου διόρισε και τα δύο παιδιά της αδελφής της στο Δημόσιο.
(όλο λέω να μην γράφω εδώ σκουπίδια, αλλά δεν αντέχεται το διαχρονικό κι άδικο νταβαντζιλίκι)
Με… βιομηχανία μοιάζουν πλέον οι διορισμοί συγγενών και φίλων υπουργών και πολιτικών στον κρατικό μηχανισμό, καθώς από τον Ιανουάριο, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ανέβηκε στην εξουσία, άτομα από το οικογενειακό ή το φιλικό περιβάλλον των προαναφερθέντων τοποθετούνται σε κρατικές θέσεις. «Σόι πάει το βασίλειο», λοιπόν, με όλους όσοι συνωστίζονται στην αυλή της Κουμουνδούρου ζητώντας μια θέση στο Δημόσιο να ικανοποιούνται πλήρως και σταδιακά. Ξαδέρφια, ανίψια, σύντροφοι, συγγενείς κάθε βαθμού και, φυσικά, κομματικοί φίλοι έχουν ήδη βρει τη θέση τους σε κρατικά πόστα.
.
Κρατώντας το χέρι της Ματίλντ
17/11/2015 § Σχολιάστε
Δεν με ενδιαφέρει αυτός που είπε πως η Γαλλία όπως έστρωσε θα κοιμηθεί, εκείνη που έντυσε τη φάτσα της με την ελληνική σημαία, ο άλλος που έγραψε στο twitter για κάποιους που λιάζονται χωρίς να καταλαβαίνει κι ο ίδιος τι εννοεί, η άλλη που συμφωνεί με τον Μάρκο Πόλο. Αλλοι με ενδιαφέρουν.
Ο Μπρουνό, ένας από τους επιζήσαντες του Bataclan, που έσωσε τη ζωή μιας άγνωστής του γυναίκας κρύβοντάς την κάτω από μια πολυθρόνα και προστατεύοντάς την με το σώμα του.
Οι γιατροί που έτρεξαν μαζικά τη νύχτα της Παρασκευής στα νοσοκομεία του Παρισιού για να βοηθήσουν. «Ποτέ δεν είχε υπάρξει τόσο μεγάλη προσέλευση τραυματιών σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα», λέει ο καθηγητής Μπρουνό Ριού, επικεφαλής των επειγόντων περιστατικών στο Pitié. «Και σπανίως έχω δει τέτοια αλληλεγγύη, όπως και τέτοια αποτελεσματικότητα. Εφτασε ένας εντυπωσιακός αριθμός γιατρών, χωρίς να τους το ζητήσει κανείς. Ασκούμενοι, αναισθησιολόγοι. Δράσαμε γρήγορα, πολύ γρήγορα, και σώσαμε πολλούς τραυματίες».
Ο Μισαέλ που κρατούσε το χέρι της Ματίλντ, μιας άγνωστής του κοπέλας η οποία είχε τραυματιστεί στο μπαρ La Belle Equipe, μέχρι να φθάσουν τα ασθενοφόρα.
Οι ανώνυμοι πολίτες που συρρέουν στα νοσοκομεία για να δώσουν αίμα με τέτοια μαζικότητα, ώστε οι Αρχές αναγκάστηκαν να τους ζητήσουν να μεταθέσουν για το επόμενο διάστημα τη δωρεά τους. «Κοιτάξτε την ουρά, φτάνει τα 100 μέτρα», λέει στον δημοσιογράφο της Λιμπερασιόν ο καθηγητής Ζιβέν, επικεφαλής των επειγόντων στο Pompidou.
O Λουντοβίκ από το Κονγκό, που μεγάλωσε στη Λίλλη, ήταν σαράντα ετών και γιόρταζε στην Belle Equipe τα γενέθλιά του. Επεσε πάνω σε μια γυναίκα για να την προστατεύσει κι έφαγε μια σφαίρα που τον άφησε στον τόπο.
Ο ανώνυμος που βοήθησε μια έγκυο η οποία είχε κρεμαστεί από ένα παράθυρο του Bataclan. Οπως είπε ο σύντροφός της, «την έσωσε με μια διαδοχή μικρών και προσεκτικών κινήσεων, οι οποίες εκείνη την ώρα της απόλυτης τρέλας πέτυχαν σπουδαία πράγματα».
Οι φύλακες του συναυλιακού κέντρου που έμπαιναν και ξανάμπαιναν στο χώρο, εν μέσω των πυροβολισμών, για να σώσουν όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο. Θα μπορούσαν να τρέξουν να γλιτώσουν. Δεν το έκαναν.
Αυτοί με ενδιαφέρουν.
*
H φωτογραφία είναι του ©αγριμολόγου -Square Ambiorix, Bruxelles -11.2008
.
.
λέτε;
06/09/2015 § Σχολιάστε
Σκίτσο του Ηλία Μακρή (06.09.15) στην Καθημερινή…
Μέσω ενός δοκιμίου του Μπόρχες, μαθαίνουμε ότι ο Μπέρτραντ Ράσσελ, είχε κάποτε γράψει μία συλλογή άρθρων με γενικό τίτλο Let the People Think, στο τρίτο άρθρο -«Free thought and official propaganda»- προτείνει να διδάσκεται στα δημοτικά σχολεία η τέχνη της ανάγνωσης εφημερίδων με δυσπιστία· ο Μπόρχες βεβαίως, ως ορθολογιστής κι αυτός, προσθέτει: «Έχω την εντύπωση ότι αυτή η σωκρατική διδασκαλία δεν θα πήγαινε χαμένη. Απ’ όλους τους γνωστούς μου, είναι ζήτημα αν δυο-τρεις έχουν καλύψει την προπαίδεια. Όλοι αφήνονται να παρασυρθούν από τυπογραφικά ή συντακτικά τεχνάσματα· πιστεύουν στην αλήθεια ενός γεγονότος, μόνο και μόνο επειδή είναι γραμμένο με μεγάλα μαύρα στοιχεία· συγχέουν την αλήθεια με τα δωδεκάρια»*.
Να μην συνεχίσω· διότι ο Μπόρχες μιλά (μέσω Μ. Ράσσελ) και για άλλα ζητήματα, λίαν διαφωτιστικά που αντικατοπτρίζουν σχετικά καλά και οδυνηρά την σημερινή νεοελληνική πραγματικότητα. Ως εδώ λοιπόν.
Όσο για το σκίτσο του Ηλία Μακρή. Ποιος μπορεί να αποκλείσει την άποψη του καλού γελοιογράφου· διότι αν σκεφτούμε την γνήσια (και δυσάρεστη!) έκπληξη του κ.Τσίπρα με το 62% του αποτελέσματος του «ΟΧΙ»…
Εμπειρίες είναι αυτές. Ίσως ιστορικές -αν και θαρρώ ότι, η Ιστορία είναι απείρως ταπεινότερη.
____________________
(*) «δωδεκάρια»: τα τυπογραφικά στοιχεία δώδεκα στιγμών
*
αγριμολογος 