αγριμολογος

Της Μεγάλης Ε ύ ρ ω σ τ η ς Επιχείρησης

The win-win-win Situation (όταν δεν τους κάθεται είναι Σύμβολο -όταν τους κάθεται είναι Γεγονός, και όταν κανένα από τα δυο δεν πιάνει, τότε είναι Παράδοση –δεν τους πιάνεις ούτε με τριπλή!)

Ο αείμνηστος κι αγαπημένος  Σπύρος Καλογήρου

και εἰσελθών ὁ ἄγγελος προς αὐτήν εἶπε· χαῖρε, κεχαριτωμένη· ὁ Κύριος μετά σοῦ· εὐλογημένη συ ἐν γυναιξίν.
ἡ δε ἰδοῦσα διεταράχθη ἐπί τῷ λόγῳ αὐτοῦ, και διελογίζετο ποταπός εἴη ὁ ἀσπασμός οὗτος.
και εἶπεν ὁ ἄγγελος αὐτῇ· μή φοβοῦ, Μαριάμ· εὗρες γαρ χάριν παρά τῷ Θεῷ.
και ἰδού συλλήψῃ ἐν γαστρί και τέξῃ υἱόν, και καλέσεις το ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦν. [Λουκάς Α’ 28-31]

Μια φορά κι έναν καιρό, ο (θεόσταλτος of course) αρχάγγελος Γαβριήλ παρουσιάστηκε στην Παρθένο Μαρία, στη Ναζαρέτ και της ανήγγειλε ότι θα γεννήσει το Σωτήρα του κόσμου, τον Ιησού Χριστό. Και Όταν η Παρθένος αναρωτήθηκε πώς ήταν δυνατό να συλλάβει χωρίς άνδρα, ο αρχάγγελος της απάντησε ότι «το Άγιο Πνεύμα θα εισχωρήσει μέσα σου και η δύναμη του Υψίστου θα σε επισκιάσει» Τότε η σεμνή κόρη, η Παρθένος Μαρία, του απάντησε ταπεινά. «Ιδού λοιπόν, η δούλη του Κυρίου. Ας γίνει το θέλημα Εκείνου»· και καθώς ο Γαβριήλ εξαφανίστηκε από μπροστά της, συντελέστηκε το μεγαλύτερο μυστήριο της ανθρωπότητας. με τρόπο υπερφυσικό, η Παρθένος συνέλαβε στην άχραντη κοιλιά της, τον Υιό και Λόγο του Θεού. Εκείνον πού με την εκούσια θυσία του επάνω στο Σταυρό, έσωσε το ανθρώπινο γένος από τον αιώνιο θάνατο και την καταστροφή στην οποία είχε οδηγηθεί μετά την πτώση των πρωτοπλάστων από τον παράδεισο και την εμφάνιση της αμαρτίας στον κόσμο.

Και ζήσαμε εμείς καλά, κι α υ τ ο ί, με τις τσέπες γεμάτες ζεστό χρήμα, καλύτερα.

– Κούρκουλος: «Είναι ανάγκη να χτυπηθούμε;»
– Καλογήρου: «Πολλά τα λεφτά Άρη»

Ασυγχώρητος

Νέα έρευνα αποκαλύπτει: Οι πατάτες ανεβάζουν την πίεση…

Χτες μου διέφυγε η σημαντική 22α Μαρτίου:

Όπου η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη της αγίας Δροσίδας και των συν αυτή πέντε Παρθένων.

Επανορθώνω:
Μία φορά και έναν καιρό, υπήρξε ο αυτοκράτορας Τραϊανός (98-117), ο οποίος βασάνιζε και θανάτωνε πολλούς χριστιανούς, των οποίων τα λείψανα άφηνε –άκου τώρα– άταφα. Όμως, πέντε παρθένες έβγαιναν κρυφά τη νύχτα και ενταφίαζαν τα λείψανα των χριστιανών στο ασκητήριό τους. Στο έργο αυτό βοηθούσε και η νεαρή Δροσίδα, η οποία είχε παραδειγματιστεί από τη ζωή και την προσφορά των μοναχών.
Ο μνηστήρας της όμως κάποια στιγμή την παρακολούθησε και τη συνέλαβε την ώρα του ενταφιασμού. Όταν η Δροσίδα και οι πέντε μοναχές παρουσιάστηκαν στον Τραϊανό, ο αυτοκράτορας ταραγμένος διέταξε να θανατώσουν αμέσως τις πέντε μοναχές και να κρατούν φρουρούμενη την κόρη του.
Η Δροσίδα όμως κατόρθωσε κάποιο βράδυ να διαφύγει από τα ανάκτορα και βρήκε καταφύγιο στο σπίτι κάποιων χριστιανών. Εκεί, έπειτα από οκτώ ημέρες και ενώ προσευχόταν, εκοιμήθη ειρηνικά.

Και ζήσαμε εμείς καλά, κι α υ τ ο ί με τις τσέπες γεμάτες ζεστό χρήμα,  καλύτερα.