αγριμολογος

θα ήθελα να είχα γράψει εγώ αυτές τις αράδες.
το σκεφτόμουν χτες.
…
Στίχοι: Δημήτρης Ιατρόπουλος
Μουσική: Λάκης Παππάς
Πρώτη εκτέλεση: Λάκης Παππάς

Κι ύστερα μου μιλάς για καλοκαίρι
κι ύστερα για το δάκρυ μου μιλάς
πώς να στολίσω τα νερά
πώς να μιλήσω στ’ άστρα

Κι ύστερα μου μιλάς για κάποιο αστέρι
κι ύστερα για μιαν άνοιξη μιλάς
φέρε μου πίσω την αυγή
και πάρε μου την νύχτα

Κι ύστερα μου μιλάς για τα τραγούδια
που γίναν περιστέρια και φωτιές
έφυγαν μες στο δειλινό
και πια δεν θα γυρίσουν

.

.

photo, agrimologos.com / Foret des Soignes, Bruxelles

.

.

Η εβραϊκή κοινότητα είναι και θα είναι μέρος της πολιτιστικής και πολιτισμική κληρονομιάς της Θεσσαλονίκης. Η αρχή της παρουσία της στη πόλη σας χάνεται στους αιώνες (σίγουρα π. Χ.). Οι ιστορικές μαρτυρίες δεν μπορούν να διαψευστούν, ντροπή σας λοιπόν. Η κληρονομιά ενός τόπου φυλάσσεται, συντηρείται και φροντίζεται με καμάρι και μεράκι –αυτό σημαίνει Πολιτισμός, είναι τα σπλάχνα του, μέρος της ψυχής του. Οι Εβραίοι υπήρξαν, ζούσαν και προσέφεραν στη ζωής της πόλης, όπως και πολλές άλλες εθνότητες που πέρασαν από αυτό τον σπουδαίο γεωπολιτικά χώρο της νότιο-ανατολικής Ευρώπης. Θα έπρεπε να είναι Τιμή σας όλος αυτός ο πλούτος. Στις αρχές του εικοστού αιώνα, κύριοι «Δημοτικοί» άρχοντες ο Εβραϊκός πληθυσμός ήταν ο πολυπληθέστερος της πόλης πριν την πυρκαγιά του 1917…
Δεν πειράζει, διαγράψτε τα όλα αυτά εσείς, η πόλη όμως δεν κοιμάται. Υπάρχει και χωρίς την παρουσία σας, όπως κάθε πόλη και τόπος. Τα ζωντανά ιστορικά χνάρια θα υπάρχουν για να γελοιοποιούν τη κάθε κάλπικη σκέψη, σημερινή και αυριανή.

Αγράμματα ζωντόβολα.

Σχετικό λίνκ για διάβασμα και κρίση.

Ακούστε τη μουσική για τέσσερα ποιήματα από το CD του φίλου Σωκράτη Ξένου σε μουσική Κώστα Μπραβάκη

“Ο δίσκος « Σημύδες- σουίτα για κιθάρα» κουβαλάει μια μικρή και, γιατί όχι, παραμυθένια ιστορία. Ένα βράδυ αρχές του Απριλίου 2007 περιδιαβαίνοντας τα λογοτεχνικά ιστολόγια – τα κατά κόσμον μπλογκς – βρέθηκα σε ένα τόπο που έφερε τον τίτλο «Σημύδες». Ένας ποιητής διαφορετικός από όσους είχα δει μέχρι τότε στους ιστότοπους, μια μεγάλη δεξαμενή της ελληνικής γλώσσας, μια αστείρευτη πηγή νεολογισμών και γλωσσικών εφευρημάτων. Ο Σωκράτης Ξένος έγραφε στίχους με την ίδια ευχέρεια που ο Μότσαρτ έγραφε νότες, απαντούσε στα ανοιχτά σχόλια των αναγνωστών με ευγένεια, με υπομονή, χωρίς να φαίνεται πως εντυπωσιάζεται από τις εκδηλώσεις αρκετές φορές λατρείας των φίλων του για την ποίησή του. Ψάχνοντας έμαθα ότι είναι εκπαιδευτικός και ότι ζούσε στο εξωτερικό

Μια βραδιά διάβασα ένα στίχο του που αποτυπώθηκε βαθιά μέσα μου: «με την αγάπη λειτουργώ τʼ αδιέξοδο, δε βρίσκω άλλο εξέχον κερί…»
Τότε ήταν που ήρθε στʼ αυτιά μου το πρώτο μουσικό θέμα. «Μικρό ροδάκινο, στόχε υψηλέ, με τόσα πρόθυμα κλαδιά, πόσο το μέτωπό σου ζήλεψε χώματα…» σι-ντο#-ρε-μι-φα#-ρε, από δω άρχισε η κιθάρα να πλημμυρίζει σημύδες.
«Σʼ έχει απορροφήσει τόσο η ποίηση…», του ʽγραψα, «καμιά φορά αναρωτιέμαι αν είσαι άνθρωπος, ελαιογραφία ή κομποσκοίνι».

Ένα από τα ποιήματα που μελοποιήθηκαν.
Κίτρο

Αν
στην έρμαια νύχτα τούτης της πόλης
ορθή γραφή και δίχως λάθη
Έτσι να ερχόσουν συνάντηση ντυμένη
Μα είναι ανορθόγραφο αποψινά τ’ αηδόνι
τα χέρια στο τραπέζι μπρούμυτα
ιγκλού των διανυκτερεύσεων
δεν έλεγα
δεν είναι αδύναμη σε καύσιμο
η ερπύστρια λέξη η αλήθεια
κι ομως στην πρόποση του οριστικού
τριχιές της συλλογιστικής
εγκατέλειψα τα γένια μου στη μοίρα τους
Πάει πάλιωσε το υψωμένο ποτήρι εις υγείαν
άκρη περίβολο του ανέμου
ο λόγος διακονεύει
και πότε παρόντες λιποτάκτες τ’ άστρα
βαφτισιμιό να κάνω άλλο ένα
για τα μαλλιά σου τελευταίο
Έτσι θα φύγεις πάλι με το αβάφτιστο αντίο
την ευκολία της πέτρας
και το κλειδί
που βολευτήκε μαζί σου
να με γυρνάει αριστερά ξεκλείδωμα αγρύπνιας

Ποιος σου ‘πε περβάζι του χειλιού

Περισσότερα στο Ποιείν του φίλου Σωτήρη Παστάκα