αγριμολογος

ο κόσμος είναι κι αυτός μια ποικιλία που χρειάζεται κάθε τόσο την άποψη πως δεν είναι τελείως ισοπεδωμένος από χάντρες, πλουμιστά φτερά και τεχνολογικά κοσμήματα. η απόδειξη βρίσκεται σε εκείνο το ημερολόγιο σταματημένο στη σελίδα που περιγράφω το στρίμωγμά μου με μια Μαρία μέσα σε ένα λεωφορείο παλαιάς κοπής˙ τι ταλαιπωρία.

την άλλη μέρα όλα ξεχάστηκαν. όπως εκείνη η σουίτα για τα δύο άθλια τότε κορμιά μας.

.

.

κάποιοι μιλούν για χρόνια πολλά που πήγαν χαμένα, μερικοί προσδιορίζουν ακόμα και τον αριθμό. ξέρω όμως κάπου ένα χωριό, υπνήλεο στην κοινή λογική, όπου τα πάντα κινούνται σαν φευγαλέες αναμνήσεις. κάθε πρωί οι κάτοικοί του μαζεύονται σε έναν διαμορφωμένο χώρο, εκεί όπου τελειώνουν οι κήποι. αρχίζουν την ημέρα τους συζητώντας για τον ξανακερδισμένο χρόνο. εντύπωση μου έκανε

η γεύση του κρασιού που μου προσέφεραν, λίγο πριν την πρώτη μου κουβέντα.

.

.

ότι εξιστορώ όσα έγιναν τότε συνείροντάς τα και με επινοημένα περιστατικά· θέλοντας να τα υπογραμμίσω, δεν το έκρυψα· κι ούτε βεβαίως το φανέρωσα ποτέ, γιατί πρέπει να σας πω ότι οι λέξεις που με τόση επιμέλεια διαλέγει ο αφηγητής μου δεν είναι γραμμένες να διαβάζονται σε κλειστοφοβικό και αδιέξοδο νοητά περιβάλλον. του αφηγητή

τα δάκρυα και ο κόμπος στο λαιμό δεν προέρχονται μόνο από το ότι πήγε χαμένη μία ακόμη Επανάσταση.

.

.

.

όπως λαμποκοπούν εκείνα τα άγρια μέταλλα που τη λάμψη τους αρπάζει η ματιά από μια μόνο γωνία, έτσι κι εγώ είμαι σίγουρος πως κάποτε είχα την ικανότητα να πετάω χαμηλά παρουσία πλήθος μαρτύρων που τώρα λένε ότι τους διαφεύγει το γεγονός. βλέπετε

όλο αυτό το πλήθος, κάποτε, δεν ήταν στριμωγμένο σ’ εκείνη την στενή προβλήτα έτοιμο προς αναχώρηση…