αγριμολογος

με την ανακοίνωση των ειδημόνων σταμάτησε μεμιάς η ανησυχία του κόσμου, βέβαια, είναι κατανοητό· καθώς δεν υπήρξε ποτέ συμβάν τόσο φοβερό όσο αυτό, έως ότου μια μέρα πετάχτηκε κάποιος και ανέφερε μία μία με γραφειοκρατική ακρίβεια όλες τις πιθανές συνέπειες. η ανησυχία επανήλθε, τούτη τη φορά δριμύτερη και τάραξε τον κόσμο όλον, καθώς

σκεφτόμουν, καθισμένος στη προβλήτα, εκείνη την αιχμή της πλώρης· πόσο γλυκά και τρυφερά άνοιγε στα δύο το νερό.

η σιωπή της νύχτας η τόσο πηχτή· τόσο συμπαγής. στηρίζει καλύτερα τη σκεπή μας από την σιδερένια αψίδα που πάνω της τόσο επενδύσαμε. εσείς που τόσο καλά γνωρίζετε πως ταξιδεύουν τα σκοτάδια· θα έχετε ασφαλώς αντιληφθεί εκείνη τη φιγούρα που κάθε βράδυ ισορροπεί στην κορυφή της καμινάδας μου και

κατεβαίνει μόνο αφού περάσει, ύστερα από ώρες, εκείνο το περίεργο σμήνος ψαρόνια.

οι παλιές πληγές κάποτε μοιραία θα ψηλαφιστούν· θα αφεθούν σε τρεμάμενα, τρυφερά ή απερίσκεπτα δάχτυλα. όταν το κορμί αφεθεί και γλυκαθεί σ’ εκείνους τους αληγείς ανέμους των τροπικών, το παγωμένο ξαφνικό ξύπνημα θα είναι οδυνηρό πάνω σε ‘κείνη την έρημη γέφυρα, γιατί πάντα

θα υπάρχουν εκείνες οι παύσεις με τις στεντόρειες φωνές· να σου θυμίζουν τους ακατάπαυστους πανώριους ανέμους των τροπικών.

όταν έχεις στο μυαλό τραγούδια και η βρύση συνεχίζει να στάζει εκείνες τις χρυσές σταγόνες, παρεμβάλλονται παιδικά τραγούδια κι’ όλοι οι διπλοί αυλοί επιστρέφουν κι έρχονται νερά κινούμενα και αυτό μπορεί να μην σημαίνει τίποτα. ίσως να σου περάσει εκείνη η δυσφορία. η ανησυχία που έχεις με την όραση, να μην αρκούν πια οι

νεκρές γκρίζες παρωδίες των νεκρών πραγμάτων, τότε ξεπροβάλλουν χρώματα.