νότα LXI
31/01/2009 § Σχολιάστε
είναι αλήθεια ότι υπήρχε πάντα πολύ παρόν στις συνομιλίες μεταξύ προσώπων. πρόκειται για τη γνωστή υμνογραφία στις ατέλειες της ανθρώπινης φύσης που ανιχνεύουμε στους μείζονες δημιουργούς. είναι σαν τη γνωστή σόμπα γεμάτη καυσόξυλα που τραυλίζει σπινθηροβόλες λέξεις στο κέντρο μιας κοιμισμένης πόλης. τη σιωπή
διόλου δεν την αφορά το απέριττο κάλος της υπόθεσης που περιγράφεται. μοιάζει με ασύμμετρες εποχές που αναζητούν φωνή.
.
.
νότα LIX
20/01/2009 § Σχολιάστε
όποτε περνώ, το πρόσωπό της πάντα εκεί, στο παράθυρο. μέρα νύχτα με ή χωρίς φεγγάρι, κρύο δροσιά ζέστη˙ το πρόσωπο εκεί. σκεφτόμουν τη φιγούρα της να κλυδωνίζεται άκαμπτη κάτω από το βρεγμένο αέρα της πόλης. σκεφτόμουν τον περαστικό να χτυπά ρυθμικά το ξύλινό του πόδι στο δρόμο καθώς την κοιτούσε. σκεφτόμουν τη
σκιά μου να κατηφορίζει, να πέφτει πάνω στο κορμό της αγαπημένης μουριάς των παιδικών μου χρόνων.
.
.
νότα LI
14/01/2009 § Σχολιάστε
μία ακόμη εκδοχή που παρουσιάστηκε είναι πιο υπαινικτική και βίαιη στα αισθήματα που ζητά να προκαλέσει˙ αλλά τι να το κάνεις όταν ό ένας υποστηρίζει την αναγκαιότητα της «πνευματικής εξύψωσης» και ο άλλος «την προτεραιότητα των υλικών μέσων». δεν λέω, έχω κι εγώ απόψεις που πιθανόν να συμφωνούν με κάποια από τις δυο πλευρές, αλλά
προτιμώ ο λόγος να κρατά συνειδησιακά την οργανική του σύνδεση˙ και πάντως μακριά από υποκριτικές ηθικολογίες. μετά από τέτοιες σκέψεις, υποχρεώθηκα να τηλεφωνήσω επειγόντως στον κλειδαρά.
.
.
νότα L
11/01/2009 § Σχολιάστε
πρέπει να σας πω ότι είχαν ζήσει πάντα υπερήφανα μόνοι˙ δίνοντας την ψυχή τους στη σχολαστικότητα. ένα ιδανικό ζευγάρι που ξόδευε τη ζωή επισκεπτόμενο, με εκνευριστικά τακτά διαστήματα, θεάματα περιωπής με χρώματα, προβολείς κι αστραφτερά παραβάν. στο σπίτι˙ όλα καθαρά, διπλωμένα και τακτοποιημένα. σώματα σαν ένα σώμα-μηχανή που
κινδυνεύει ν’ απορρυθμιστεί ή ν’ αποσυνδεθεί ολότελα εφόσον η ισορροπία του έγκειται στο να προλάβει έστω μια φορά, να εκφωνηθεί το αστείο πριν τελειώσει το γκαγκ.
.
.
.
.
αγριμολογος 