φύλλο 31
15/05/2010 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο φύλλο 31
Όπως ο σκύλος που γυρίζει επιδιώκοντας να δαγκώσει την ουρά του, επιμένει για λίγο αργά κι υπομονετικά έως ότου τον τυλίξει, τον συνεπάρει το συναίσθημα του πείσματος για το άπιαστο της επιδίωξης, επιταχύνει• ξάφνου σταματά• μια παγωμένη φιγούρα, και ξανά πάλι το γνωστό δαιμονικό στροβίλισμα που όσο περνά ο χρόνος• ο στρόβιλος εντείνεται, πιο γρήγορα, πιο αστραπιαία, ο όγκος του σκυλιού παύει να ξεχωρίζει, το γυμνό μάτι διακρίνει πλέον μιαν ελλειπτική σβούρα όμοια με το ηλιακό μας σύστημα κοιτώντας το από το διάστημα, από ένα άλλο γειτονικό, παρόμοιο σύστημα σε quick motion. Στο κέντρο διαφαίνεται το ασυγκίνητο, αμερόληπτο, ουδέτερο φωτεινό του ήλιου, δεν υπαινίσσεται τίποτα, μόνο Είναι. Υπάρχει δίχως κάποιον παρακμασμένο διαβρωτικό πεσιμισμό, δεν επιθυμεί να προσαρτήσει κάτι, μόνο Είναι. Στέκει. Είναι για να αισθανθούμε εκείνη τη βαθιά, ζωντανή ενότητα, να μην χαθούμε στο παιχνίδι των ερμηνειών, το Είναι δεν χωρά στο προκρούστειο κρεβάτι, μόνο στέκει αυτούσιο, πλήρες και ταυτόχρονα ατελές όπως η φύση, η πάντα ασύμβατη με την τελειότητα φύση. Ο σκύλος, το έδαφος, ένα αμμώδες περιβόλι πάνω στο οποίο στροβιλίζεται, διαταράσσει τους λιλιπούτειους κρατήρες ενός μυρμηγκολέοντα, κρυμμένος στον πυθμένα τους (θα έπρεπε να) καιροφυλακτεί για τη λεία του, τώρα διερωτάται ως προς την απρόσμενη συμπεριφορά του σκύλου. Όταν ο Κάφκα προσπαθεί με τη γνωστή του διορατικότητα να διεισδύσει στη συνείδηση αυτού του ζώου στο «Αναζητήσεις ενός σκύλου»* θέτοντας ερωτήματα για τον βουβό παραλογισμό της ύπαρξης, αγνόησε την ύπαρξη του εδάφους κάτω από τα πόδια του σκύλου, ακόμη κι όταν επιχειρεί (ομολογώ με επιτυχία) να αισθανθεί το σημείο προσέγγισης στο ανθρώπινο, τη στιγμή της αφύπνισης, στο πρώτο
ξύπνημα.
.
.
.
.
[*]«Investigations of a Dog» –διήγημα του Φραντς Κάφκα (Forschungen eines Hundes) γραμμένο το 1922. Εκδόθηκε το 1931, επτά χρόνια μετά το θάνατό του.
.
.
.
[περιοχές·
21/03/2010 § Σχολιάστε
χαρταετοί
stratos fountoulis, ακουαρέλα + λαδοπαστέλ σε χαρτί, 1992
πίσω από φανερά κι ακατανόητα, παίζει με τις αντιθέσεις στον δέκατο δωδέκατο ακόμη και στον δέκατο τρίτο στίχο, στο περίπου μιας λανθάνουσας αποστροφής εν τιμητικής συνοδείας κριτών• αντιλαμβανόμενος ότι Αλεξάνδρεια η Εσχάτη δεν υπήρξε ποτέ. Μετά από αυτό το ανέλπιστο συμπέρασμα, εξετάζονται άλλες παράλληλες
συναντήσεις.
◉
.
.
[σκιές·
16/03/2010 § Σχολιάστε
χαρταετοί
stratos fountoulis, detail from the «Athanor» series / acrylic on canvas
στις αμοιβαίες συγκρούσεις υπάρχουν αχνές πιθανότητες, το χώμα οι λοφίσκοι οι πεδιάδες οι τσουκνίδες οι χρυσόμυγες που δέσποζαν πριν τη γιγαντιαία κουβέρτα της μητρόπολης κωδικοποιήθηκαν τακτοποιήθηκαν• ταξινομημένα όλα σε ηλεκτρονικές καρτέλες. Τόσα συμβαίνουν στην πόλη λογικό να ξεχαστεί κάτι. Ωραίο άλλοθι μου απαντά. Δεν την κοιτώ• αναμένω. Καλή ιδέα, απαντά (στη σκέψη μου) παίρνοντας με αγκαλιά -φιλώντας με στο μέτωπο. Πίσω από κάθε σκιά στέκονται στωικά τα διδάγματα, είναι οι κινούμενοι όγκοι, οι απτικές αισθήσεις των ωθήσεων και βάλε τώρα με το νου πόσες ακόμη άκαμπτες ή εύκαμπτες δημιουργούνται αξίες σε έναν τόπο μάλλον φολκλορικό• πού η μαγεία του λαξέματος γλυκιά μου. Ένα ποτήρι δροσερό νερό;
απαντά ψιθυριστά
◉
.
.
νότα xxiv
19/12/2009 § Σχολιάστε
στενά θλιμμένα σοκάκια κουβαλούν στίχους νυχτερινούς, γεμάτα απουσία, προσδοκίες• μεταφέρουν λάμψεις ρεύματα, φωνές μεγάλων λιμανιών, ανθρώπων αισθήματα. όνειρα γνώριμα ξεπροβάλλουν, χάνονται στη στροφή, χύνονται στην οχλοβοή παράλληλων κόσμων• στο ορμητικό ξύπνημα πρωινού θαλάμου της ζωής, στον εκτυφλωτικό ήλιο των κινούμενων μηνυμάτων. σοκάκια όπως αλήθειες αλλόκοτων ανθρώπων που• μιλούν για το
αρχικό του κόσμου των ασαφών σκέψεων. δεν λησμονούν τον άλλον που• γύρισε απ’ την μια πλευρά κι έμεινε για πάντα, εκεί.
.
.
αγριμολογος 