Παγκόσμια Μέρα Ποίησης: «Ποιητική» του Μανόλη Αναγνωστάκη
21/03/2009 § Σχολιάστε

― Προδίδετε πάλι την Ποίηση, θα μου πεις,
Tην ιερότερη εκδήλωση του Aνθρώπου
Tην χρησιμοποιείτε πάλι ως μέσον, υποζύγιον
Tων σκοτεινών επιδιώξεών σας
Eν πλήρει γνώσει της ζημίας που προκαλείτε
Mε το παράδειγμά σας στους νεωτέρους.
― Tο τί δ ε ν πρόδωσες ε σ ύ να μου πεις
Eσύ κι οι όμοιοί σου, χρόνια και χρόνια,
Ένα προς ένα τα υπάρχοντά σας ξεπουλώντας
Στις διεθνείς αγορές και τα λαϊκά παζάρια
Kαι μείνατε χωρίς μάτια για να βλέπετε, χωρίς αυτιά
N’ ακούτε, με σφραγισμένα στόματα και δε μιλάτε.
Για ποια ανθρώπινα ιερά μάς εγκαλείτε;
Ξέρω: κηρύγματα και ρητορείες πάλι, θα πεις.
Έ ναι λοιπόν! Kηρύγματα και ρητορείες.
Σαν π ρ ό κ ε ς πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις
Nα μην τις παίρνει ο άνεμος.
.
.
από το Όμως γιατί ξαναγυρίζουμε κάθε φορά χωρίς σκοπό στον ίδιο τόπο, Eρμής 2000
.
.
νότα LXΧV
17/03/2009 § Σχολιάστε

κι αν ακόμη δεν κατορθώσω να μάθω το λόγο εκείνης της ενορχηστρωμένης δημιουργικής κατά μέτωπον επίθεσης, δεν πειράζει. μου αρκεί η δυνατότητα αλλαγής τόπου, η αόρατη πραγματικότητα της εκκίνησης, η επιρροή μιας ανήθικης αδιαφορίας πάνω μου, η ώθηση εκλεκτικών επιδράσεων σε μία δύναμη· αυτή της αφιέρωσης. όσο για τους
επισκέπτες, αυτοί νιώθουν μόνο τη προσμονή του νέου που θα τους παρουσιαστεί. δεν ρωτούν περισσότερα.
.
.
.
Σωτήρης Παστάκας, Νήσος Χίος
11/03/2009 § Σχολιάστε

Σωτήρης Παστάκας, Νήσος Χίος/Sotirios Pastakas, The Isle of Chios-bilingual edition-Εκδόσεις Οδός Πανός, 2009.
1.
Αγάπη έρημο ακρογιάλι.
Πορφυρό σούρουπο.
Πράσινη θάλασσα.
Κύματα. Άμμος.
Μαύρο αναδύθηκε
το κεφάλι σου,
άσπρο χαμόγελο
κρατώντας στα δόντια.
2.
Μετρώ τα δάκτυλα του δεξιού μου χεριού
και τα βρίσκω πέντε. Μετρώ τα δάκτυλα
των δύο μου χεριών και τα βρίσκω δέκα.
Μετρώ όλα τα δάκτυλα και τα βρίσκω είκοσι.
Τα δόντια τριάντα δύο. Τις αισθήσεις μου
πέντε. Ακέραιο, δεν μπορώ να πω, με άφησε
το πάθος σου κι η αγάπη μου για σένα.
Δεν μετρώ τα ποτά, δεν μετρώ τα τσιγάρα.
12.
Κάποιες σκέψεις αναπαράγονται
από μόνες τους, κάποιες ημέρες
ξεχωρίζουν κι από μία διαφορετική
επινόηση του ταλέντου σου,
μια προβοκάτσια: στο φως της ημέρας
να φαντάζεσαι σκοτάδια,
στις φωτεινές επιγραφές των δρόμων,
διάβαζα την αμετάκλητη καταδίκη μου,
έβλεπα στα κρυφά να σφουγγίζεις
ένα δάκρυ. Κάτι μέσα σου
με είχε καταδικάσει για πάντα.
17.
Γράφω, σ’ εκείνο το μεταίχμιο
του πόθου, της απόγνωσης,
όταν μετέωρα όλα στέκονται
αμφίβολα κι εν εξελίξει. Γνωρίζω
τη γραφή σαν αναπλήρωση,
το πλήρωμα των λέξεων ναυτολογώ
Λέξεις-ναυτόπαιδες μονάχα προσλαμβάνω
που θα προφέρουν ξενικά τα ελληνικά μου,
όταν η γλώσσα μας η μια θα έχει γίνει
του κόσμου εσπεράντο.
.
.
θα το βρείτε όχι στα καλά, αλλά στα καλύτερα βιβλιοπωλεία
.
.
νότα LXVIII
24/02/2009 § Σχολιάστε

μια λεκτική διάρροια που ορθώνει όλα τα δικαίως σκυφτά και ακολουθούν αριθμοί κι αναδρομές. όρνια που κάνουν γύπες να κοκκινίζουν• κι εσύ που διαλέγεις μόνο τις μονές θέσεις και στέκεις σαν αλληγορία χαμένος. το μυαλό σου βομβαρδίζουν φρεναρίσματα˙ σκοτώματα και άλλα πιθανώς ανθρώπινα. μπροστά σου οι λίγες χειρολαβές
απομακρύνονται˙ συνεχώς φεύγουν, κάποιες βλεφαρίδες μεγαλώνουν, υγραίνουν τα μάτια.
.
.
.