[παρωδίες ·
22/06/2022 § Σχολιάστε
νότα vi
©Rochelle Feinstein Grey Scale, 2018 / Acrylic on canvas / 122 x 127 cm /Courtesy Galleria Campoli Presti, Paris
παίρνοντας απόφαση κι ευθύνη να στρώσεις βήμα ανάμεσα σε λόγχες· αρκείσαι σε απροσδιόριστες σημειώσεις προσώπων και ζωής. αν το παιχνίδι χαθεί στη διαφορά των επιπέδων της αναμέτρησης, δεν θα φταις εσύ. εσύ δεν ανέβηκες ποτέ στο ύψωμα, στην πέτρα Εκείνη· να εκφωνήσεις το πανηγυρικό μιας παρουσίασης ―οι παρωδίες φέρουν πάντα σφραγίδα και υπογραφή, κι η ειρωνεία προσφέρει την απόλυτη σοβαρότητα σε σένα· αναγνώστη. άφηνε σε άλλους, εύπιστους ερευνητές με ισχνό άλλοθι να πλάθουν αναγκαίες
συμβάσεις.
*
14/05/2009
◉
[ψαρόνια ·
10/06/2022 § Σχολιάστε
νότα viii
©Caio Fonseca, Mixed media on canvas / 165.1 x 208.28 cm
Η σιωπή της νύχτας η πηχτή και συμπαγής. Στηρίζει τη σκεπή από την μεταλλική αψίδα που πάνω της τόσο επενδύσαμε. Εσείς που τόσο καλά γνωρίζετε πως ταξιδεύουν τα σκοτάδια, έχετε αντιληφθεί τη φιγούρα εκείνη· τη μοναχική. Κάθε βράδυ ισορροπεί στην κορυφή της καμινάδας. Κατεβαίνει μόνο αφού περάσει, ύστερα από ώρες, εκείνο το περίεργο, από
ψαρόνια σμήνος.
*
10.06.2009
◉
[αργά, σαν αναστεναγμός·
04/05/2022 § Σχολιάστε
νότα LXΧ
μπορεί η αναζήτηση του συγκεκριμένου να είναι η κινητήρια δύναμη αλλά· αφού κάνεις μερικά βήματα προς τα μέσα και βρεις την οδό την προσπελάσιμη κάπου στο κέντρο· κλείσε για λίγο τα μάτια, σκέψου τη βάση, το ξεκίνημα· γιατί ο δεσμός με το Αρχικό δεν σπάει ποτέ, προσφέρει σταθερό φως. κοίτα να τακτοποιήσεις την όποια κρυφή ή φανερή θλίψη, την όποια πικρία που απέμεινε και ξετύλιγε. άφηνε τον σπάγκο να σου φεύγει αργά, σαν
αναστεναγμός.
*
[06/03/2009
◉
[σελίδες γυρνούν ·
13/04/2022 § Σχολιάστε
©Adam McEwen / 30/45 Mass Suicide, 2011, detail, Inkjet print mounted on aluminum board, graphite, 114 x 104 x 10 cm (44 7/8 x 41 x 3 7/8 in.). Private collection / Courtesy Art Concept, 75003 Paris
φύλλο 23
δεν είναι λίγο να διαβάζεις τη φράση «όλος ο κόσμος ξέρει πως μια πόρτα που κλείνει από τον άνεμο κάνει δαιμονισμένο θόρυβο, κι εδώ δεν ακούστηκε τίποτα»* και μάλιστα μόλις στην δέκατη-πέμπτη σελίδα καθώς απολαμβάνεις καφέ στα μέσα ενός κλασικού ανοιξιάτικου απογεύματος του Απρίλη στον κήπο, λίγο δεν είναι. Ετοιμάζεσαι να ριχτείς στη μάχη κακοεπιλεγμένων αυτοσχεδιασμών, το ξέρεις· οι εικόνες όλες στραγγίζουν, σκέφτεσαι· οι ουρανοί βρίσκουν πάντα τρόπο να φωτίσουν, το περιμένεις· τι κάνει μια τέτοια φράση ένα ανοιξιάτικο απόγευμα Απρίλη, ακόμα κι οι σκιές φεύγουν ευχαριστημένες, οι σελίδες γυρνούν με το γνωστό ανεπαίσθητο θρόισμα της σιωπής έως το τελευταίο λεπτό της ανάγνωσης. Διάβασε, προλαβαίνεις· πριν καχύποπτοι σκεπτικιστές νιώσουν μια σκανδαλώδη δυσαναλογία.
Βρίσκονται καθ’ οδόν.
*
(*) Ζοζέ Σαραμάγκου «Περί Φωτίσεως», μετάφραση Αθηνά Ψύλλια, εκδόσεις Καστανιώτη.
[14.04.2009
αγριμολογος 