αγριμολογος

©Lisa Oppenheim, Landscape Portraits (Purple Heart) (Version I), 2016, Set of four silver gelatin prints in Purple Heart frames, Quadriptych, Each part: 24 x 24 in. (61 x 61 cm) /Courtesy Gallery The Approach,London

νότα LXXXIV

γεμάτος ενθουσιασμό για την αξία των εφήμερων και των εντόνων, όπως οι πρώτες νεανικές εμπειρίες, ένα κλίμα άνθησης και επιθυμίας που κουβαλά τα πολλά των μεγάλων ποσοτήτων, η ποικιλία και οι καινούργιοι διαφαινόμενοι δρόμοι. όλα εκεί να απολαμβάνουν την περίοδο της λάμψης. όλα συγκατοικούσαν μαζί του· ώσπου ήρθε η ώρα των ώριμων στιγμών του έρωτα, του κόσμου, του θανάτου και το τέχνασμα έγινε η ουσιαστική εικόνα μιας γενιάς. ήρθε το φωτεινό πρωινό·

η ώρα που έπαψε να σβήνει ρυτίδες.

*

[13.04.2009

◉

.

.

αυθαιρεσία 1η

©lVinicius Gerheim, Quadrilha II, 2020 / óleo sobre tela [oil on canvas], Courtesy A Gentil Carioca gallery, Rio de Janeiro, Brazil

έγραφε στις ώρες τις ελεύθερες κι αργούσε, αργούσε πολύ να έρθει και να κάτσει η σκέψη όπως την ήθελε· θαυμαστή και καλοδουλεμένη. προπάντων κοντά του βυθισμένη στη σιωπή. γινόταν ταξιδιώτης σημείων ασημείωτων, χωνόταν κάτω από πλατιές σκιές περιμένοντας, ακούγοντας την κίνηση του ταξιδιού, σκεφτόταν ένα σούρουπο· μια αναγκαία λακωνικότητα,

ένα λόγο σε αναμονή.

*

[α’ δημοσίευση 24.06.2008

◉

©Shimon Minamikawa, flower, 2012. acrylic on canvas / Courtesy 47 Canal Gallery. NY

κάθε μας συνάντηση και μία έκπληξη, λες. υπάρχει μια σκιά στο τέρμα κάθε απόστασης, μια απρόσμενα αισιόδοξη διέξοδος γέννημα δικό μας που καραδοκεί, στέκεται με ένα μέτρο ευτυχίας προτείνοντας την τελευταία πράξη, αυτό το λίγο το μεγάλο που αδιάκοπα ανθίζει, ο πρόξενος εκείνος του θαυμαστού που φαντάζεται κι ονειρεύεται με το δειλό το φως, μια δύσκολη ισορροπία είναι αλήθεια. περασμένα μεσάνυχτα όμως· κι έρχονται άλλες ανάσες από τα παλιά, δε σε ξυπνούν,

σε φιλούν και σε κοιμίζουν.

◉

.

.

νότα LXΧ

μερική άποψη της γειτονιάς του αγριμολόγου

μπορεί η αναζήτηση του συγκεκριμένου να είναι η κινητήρια δύναμη αλλά· αφού κάνεις μερικά βήματα προς τα μέσα και βρεις την οδό την προσπελάσιμη κάπου στο κέντρο· κλείσε για λίγο τα μάτια, σκέψου τη βάση, το ξεκίνημα· γιατί ο δεσμός με το Αρχικό δεν σπάει ποτέ, προσφέρει σταθερό φως. κοίτα να τακτοποιήσεις την όποια κρυφή ή φανερή θλίψη, την όποια πικρία που απέμεινε, ξετύλιγε, άφηνε τον σπάγκο

να σου φεύγει αργά, σαν αναστεναγμός.

*

[06/03/2009

◉