φύλλο 22

τίνα πως επαγγέλη τέχνη ασκεί, ω φίλε; την ζωγραφική έγωγε.(*) – ίσως η κουβέντα να έγινε σε μπαλκόνι. εκεί· με φρεσκοπλυμένο δέρμα δροσερό· να βλέπω το μέγα άνοιγμα μπρος καθώς ιστορούμε –κάτι βρίσκεται να ιστορηθεί – κι η κουβέντα να τείνει προς διαγραφή του σφαιρικού, το μερικό έχει το ενδιαφέρον· είναι εκείνο που γεμίζει τη σελίδα με λέξεις λεπτές, κανονικές, όπως χαλκογραφίες του Ματίς, το μηχανικό γρατζούνισμα του Michaux. το μερικό έχει το ενδιαφέρον· είναι ο τρόπος των φοβισμένων παιδικών προσώπων μέσα στο άπειρο πλήθος καθώς κοιτούν το χαρτί· είναι η πρώιμη συνηγορία εντόνων αισθήσεων· η μουσική που υποχρεώνεσαι ν’ αφήσεις στο μελαγχολικό και

στο βαθύ.
..

(*)από «Περί Ζωγραφίας και Ποιήσεως διάλογος» – Ελληνικός Κώδικας 2268, Βατικανό. «Μετέγραψε ο Ουικέντιος Ιαννίνι» – δημοσιεύτηκε από τον Κ. Νίκα. Μέρος του δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «λέξη /απρίλης ‘89» – απ’ όπου πήρα τις δύο φρασούλες.

[α’ δημοσίευση 26/02/2009

◉

.

.

νότα LXV

λέγετε, καλησπέρα, εγώ είμαι, είπε μιλώντας τα μεσάνυχτα στο ακουστικό. εγώ είμαι είπε καθώς η σιωπή διαρκούσε ήδη πολύ. δεν υπήρχαν παύσεις διαλόγου, μόνο σιωπή. στέκονταν εκεί σαν κρεμάμενη μαριονέτα, στα νήματά της συνδέονταν ένοχες κι αθώες ανολοκλήρωτες λέξεις σαν αόρατες απουσίες καθηκόντων ρουτίνας. λέγετε, καλησπέρα, με συγχωρείτε που σας τηλεφωνώ τέτοια ώρα μέσα στη νύχτα.

δεν πειράζει, σας ακούω.

◉

.

.

.

νότα LXIV

©Leandro Erlich, The Cloud (UK), 2016. Courtesy Galleria Continua (San Gimignano, Beijing, Boissy-le-Châtel, and Havana)

δεν γνωρίζω αν η δύναμη επικοινωνίας είναι δύναμη, διακρίνω πάντα σ’ αυτήν μια υπόγεια κωμική φλέβα να πάλλεται ρυθμικά εμπλουτίζοντας το αιώνιο ανθρώπινο παραμύθι με έντεχνη ή άτεχνη μουσική υπόκρουση-παράκρουση. πρόκειται για ένα χορό με πολλούς ευδιάκριτους ρόλους. στην αμεσότητα αυτού του πάρε-δώσε κερδισμένοι βγαίνουν όλοι. η ουσία κρυμμένη

πίσω από σκιές κρυφοκοιτά χαμογελώντας.

*

[Α’ δημοσίευση 02.06.2009

⚙︎

.

.

.

νότα LXXXII

εκείνες οι μεταλλικές επιγραφές αντάξιες σοβαρών επιτηδευμάτων σε ξεφλουδισμένους τοίχους, σε παλιές τεράστιες πόρτες· στο άνοιγμά τους τώρα ξεπροβάλλουν μεγαλόπρεπα θλιβερά ψηλές τζαμόπορτες, δείχνουν αλλοτινές μικροσκοπικές εξουσίες, παρατυπίες, καταχρήσεις. η μυρωδιά της υγρασίας, το ξύλο – οι μόνες μαρτυρίες καταγραφής γεγονότων, ασήμαντες ιστορικές λεπτομέρειες. μια ευημερούσα εγκατάλειψη γεμάτη ερωτήματα και

ασυγκράτητες πτώσεις.

*

[α’ δημοσίευση 03/04/2009

❆