[εις λιβάδιον κομματικής κτηνοτροφίας ·
26/02/2018 § Σχολιάστε
«Μέχρι τούδε η παρ’ ημίν σίτισις δημοσία δαπάνη οικείων των υπουργών, ανίκανων και αγράμματων, ήτο μεν συνήθης και γνωστή κατράχρησις, αλλ’ ουδείς ακόμη έχει τολμήσει ν’ αναβιβάση αυτήν εις επίσημον κυβερνητικόν δόγμα».
[…]
«Βαρύ οπωσδήποτε αποβαίνει το θέαμα ολοκλήρου της Ελλάδος μεταβαλλόμενης εις λιβάδιον κομματικής κτηνοτροφίας».
*
[Εμμανουήλ Ροΐδης (1836-1904), από Τα «Ανθελληνικά», εκδόσεις Ροές
Δια του λόγου το αληθές, το λινκ της επικαιρότητας με τίτλο: Το πλουσιότερο υπουργικό ζεύγος.
[«ας αποδείξουν ότι είναι αθώοι» ·
18/02/2018 § Σχολιάστε
Στις θρησκείες, ο ολοκληρωτισμός καθιστά τον πιστό οιονεί ένοχο,
δεδομένου του προπατορικού αμαρτήματος. Εξαιρετικό κόλπο για να προσπαθεί σε όλη του τη ζωή να αποδείξει την «αθωότητά» του…
Όταν ο συλλαμβανόμενος προσαγάγονταν ενώπιον του δικαστηρίου για να δικαστεί, το δικαστήριο, επειδή τον είχε ήδη κρίνει ένοχο, του ανέθετε να αποδείξει την αθωότητα του. Η δίκη ήταν μυστική και ο κατηγορούμενος υποχρεωνόταν να ορκισθεί ότι ουδέποτε θα απεκάλυπτε οτιδήποτε σχετικό με αυτήν, στην περίπτωση κατά την οποίαν θα αθωωνόταν. Κανένας μάρτυρας δεν παρουσιαζόταν να καταθέσει εναντίον του. Οι ιεροεξεταστές δικαιολογούσαν την μέθοδο αυτήν ως αναγκαία δια την προστασία των πληροφοριοδοτών των.
Αλλά ας διαβάσουμε το στρωτό κείμενο του Ανδρέα Ζαμπούκα στο protagon.gr
Ο ολοκληρωτισμός της απόδειξης
Ο Νίκος Κοτζιάς μοιάζει να μην αντιλαμβάνεται τη βαρύτητα όσων λέει. Η φράση για τους εμπλεκόμενους στην υπόθεση Novartis «ας αποδείξουν ότι είναι αθώοι», είναι μια αντίληψη που θυμίζει ολοκληρωτισμό Ανατολικής Γερμανίας και πρακτικές Μπέρια.
Οι επικεφαλής των σοβιετικών μυστικών υπηρεσιών Γιάκοντα, Γέζοφ και Μπέρια εφαρμόζοντας εντολές του «κόκκινου τσάρου» που τις προσυπέγραφαν επιφανή μέλη του Πολιτικού Γραφείου έστειλαν εκατομμύρια σοβιετικούς πολίτες στο εκτελεστικό απόσπασμα, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και στις φυλακές. Oλοι αυτοί οι άνθρωποι είχαν γεννηθεί ένοχοι και δεν κατάφεραν ποτέ να αποδείξουν την αθωότητά τους…
Η Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας διέθετε για τον έλεγχο των 17 εκατ. κατοίκων της 190.000 πλήρως εργαζομένους και εξίσου πολλούς απασχολούμενους σε δεύτερο επάγγελμα χαφιέδες της ΣΤΑΖΙ. Η Γκεστάπο διέθετε το 1937, συμπεριλαμβανόμενων των γραμματέων και των διοικητικών υπαλλήλων, μόλις 7.000 συνεργάτες, ενώ η υπηρεσία Ασφαλείας (SD) σαφώς λιγότερους. Επαρκούσαν για να παρακολουθούν τα 60 εκατομμύρια. Οι περισσότεροι δεν χρειάζονταν καμιά επιτήρηση γιατί η συμπάθεια προς τον επερχόμενο ολοκληρωτισμό τους καθιστούσε, προκαταβολικά, «αθώους». Αντίθετα, στην μεταπολεμική Ανατολική Γερμανία, όλοι ήταν ένοχοι μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου…
Στις θρησκείες, ο λανθάνων ολοκληρωτισμός καθιστά τον πιστό οιονεί ένοχο, δεδομένου του προπατορικού αμαρτήματος. Εξαιρετικό κόλπο για να προσπαθεί σε όλη του τη ζωή να αποδείξει την «αθωότητά» του εξαρτώμενος από τη «δικτατορία» της Εκκλησίας.
Ο Κρέων, το προαιώνιο σύμβολο της αλαζονικής εξουσίας θεωρεί ύποπτους όλους τους Θηβαίους για την ταφή του Πολυνείκη και ασφαλώς πιστεύει ότι κάποιος χρηματίστηκε για να το κάνει. Όταν δε η Αντιγόνη, με θάρρος, ομολογεί την πράξη της, ο «άρχων» αδιαφορεί για τα κίνητρα και θέλει να την συντρίψει.
Το ότι σε μία ευρωπαϊκή χώρα, εν έτει 2018, υπάρχουν ακόμα κυβερνητικές αντιλήψεις που θυμίζουν όλα τα παραπάνω, συνιστά αναμφισβήτητα, πρωτογονισμό. Ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς προφανώς δεν αντιλαμβάνεται τη βαρύτητα όσων λέει. Η φράση «ας αποδείξουν ότι είναι αθώοι» σε ό,τι αφορά τους εμπλεκόμενους στην υπόθεση Novartis δείχνει το τεράστιο χάσμα που τον χωρίζει από την αξιακή βάση της αστικής δημοκρατίας. Και προκαλεί μεγάλες υποψίες για την ολοκληρωτική συμπεριφορά του ίδιου και άλλων μελών της κυβέρνησης, εάν δεν υπήρχαν οι δεσμεύσεις της Ευρώπης και του δυτικού κόσμου στον οποίο ανήκουμε.
Είναι φανερό ότι στην κυβέρνηση Τσίπρα δυσκολεύονται ακόμα να καταλάβουν την στροφή που επέφερε ο Διαφωτισμός στις κοινωνίες. Αδυνατούν να συνειδητοποιήσουν ότι στον ελεύθερο κόσμο, ισχύει ότι «όλοι είναι αθώοι μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου», ενώ σε κάθε ολοκληρωτισμό «όλοι είναι ένοχοι μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου». Η λεπτή αυτή διάκριση συνιστά και την κοσμογονική μετάβαση του ανθρώπου από το βασίλειο της βαρβαρότητας στη δημοκρατία της «πόλης» και της ελεύθερης αστικής συνείδησης.
Δεν είναι όμως μόνοι τους. Ούτε και αποτελούν την μεγάλη εξαίρεση του κανόνα. Δυστυχώς, η ελληνική κοινωνία δέχεται ακόμα τις «πριμιτιβίστικες» καταβολές της θρησκείας, της εθνικολαϊκιστικής κουλτούρας, του αντιευρωπαϊσμού και πολλών άλλων αυταρχικών τάσεων, με αποτέλεσμα να μην αντιδρά σε τέτοιες δηλώσεις. Φαίνεται άλλωστε ξεκάθαρα ότι ένα ποσοστό που ίσως ξεπερνάει το 30% στρέφεται ανοιχτά κατά της αστικής δημοκρατίας και βλέπει με συμπάθεια ολοκληρωτικά καθεστώτα.
Ακόμα όμως, και ένα φιλόδοξο «ολοκληρωτικό» κράτος είναι αναγκασμένο να δέχεται συνεταίρους στο πλέγμα εξουσίας (δικαστές, δημοσίους υπαλλήλους κλπ). Τους ελέγχει ασφυκτικά, αλλά δεν μπορεί να τους εξαφανίσει, όσο τους χρειάζεται. Ως την ημέρα που θα χάσει τον έλεγχό τους και θα ανατραπεί. Κανένας ολοκληρωτισμός δεν μπορεί να παγώσει την Ιστορία…
*
Σημείωση αγριμολόγου: Τα «παιχνίδια» αυτά είναι άκρως επικίνδυνα σε ένα Ευρωπαϊκό κράτος τον 21ο αιώνα. Ας προσέχουμε τι λέμε.
Άλλωστε, «Παν πρόσωπον κατηγορούμενον επί αδικήματι τεκμαίρεται ότι είναι αθώον μέχρι της νομίμου αποδείξεως της ενοχής του» (άρθρο 6 παρ. 2 Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου). Άρα απόδειξη χρειάζεται η ενοχή και όχι η αθωότητα. [Κώστας Χρυσόγονος, ευρωβουλευτής]
[Δελτίο Τύπου ·
13/02/2018 § Σχολιάστε
Piero Manzoni. Merda d’artista, 1961
Δείτε το ακρως μορφωτικό Επίσημο Δελτίο Τύπου της Ελληνικής Δημοκρατίας/Γενική Γραμματεία Πρωθυπουργού/Γραφείο Τύπου
(σας παραπέμπω διότι προσωπικά νιώθω ντροπή, δεν δύναμαι να το ανεβάσω…)
[Ο (συγκαλυμμένος;) αντιδυτικισμός ως αίτιο λαϊκής συνέγερσης ·
08/02/2018 § Σχολιάστε
Γράφτηκε το 2011 και παραμένει επίκαιρο
Αναπαράγεται με την άδεια του αγαπητού φίλου και συγγραφέα ©Δημήτρη Φύσσα
Τώρα που οι τεράστιες συγκεντρώσεις των αγανακτισμένων μονοπωλούν την επικαιρότητα και οι περισσότεροι σχολιαστές εκστασιάζονται εξ αιτίας τους, θέλω απλώς να επισημάνω ποιες ήταν και γιατί έγιναν οι μεγαλύτερες λαϊκές συγκεντρώσεις της νεότερης εποχής στην Ελλάδα. Ήταν λοιπόν:
1. Οι συγκεντώσεις για το μακεδονικό ζήτημα, που τα τελευταία χρόνια έχει βαφτιστεί «σκοπιανό». Οι συγκεντρωμένοι απειλούσαν την Πρώην Γουγκοσλαβική δημοκρατία της Μακεδονίας με πόλεμο και δήλωναν ότι η Μακεδονία είναι μόνο μία και είναι ελληνική. Τη συνέχεια την ξέρουμε.
2. Οι συγκεντρώσεις για το θρήσκευμα στις ταυτότητες. Οι συγκεντρωμένοι απαιτούσαν να παραμείνει το ΧΟ στις ταυτότητες και απαιτούσαν δημοψήφισμα γι΄αυτό. Χάρη στην αποφασιστικότητα του Σημίτη και του Σταθόπουλου, το θρήσκευμα (και το Χ.Ο.) απαλείφτηκε.
3. Οι τωρινές συγκεντρώσεις. Αν και ετερόκλητοι, οι συγκεντρωμένοι γενικά ζητάνε να φύγει η κυβέρνηση, ν΄ ακυρωθεί το Μνημόνιο, να επιστρέψουμε στη δραχμή, μερικοί μάλιστα απαιτούν και αποχώρηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αν γίνουν αυτά τα τελευταία, το χάος είναι βέβαιο.
Δεν παραγνωρίζω ότι οι τωρινές συγκεντρώσεις δεν έχουν οργανωτή την ορθόδοξη εκκλησία, ούτε δυνάμεις της Δεξιάς και της Άκρας Δεξιάς (όπως οι παλιές) αλλά ετερόκλητο κόσμο. Κατανοώ επίσης ότι πολύς κόσμος φτωχαίνει με τη νέα κατάσταση (κι εγώ μαζί). Δεν μπορώ όμως να μη διαπιστώσω ότι κοινό γνώρισμα όλων αυτών των μεγασυγκεντρώσεων είναι ο αντιδυτικισμός, αντιεκσυγχρονισμός και -φανερά ή καλυμμένα- ο εθνικισμός: απομόνωση στον εαυτό μας, η «μικρά πλην έντιμος Ελλάς των κωνσταντινικών» , το εθνικό μας δίκαιο, το εθνικό μας νόμισμα, η εθνική μας θρησκεία, οι κακοί ξένοι που μας υπονομεύουν, το κακό ΔΝΤ που μια ωραία πρωϊα μάς έκανε πειραματόζωο, η παγκοσμιοποίηση, κι από την άλλη οι ενωμένοι Έλληνες που αντιστέκονται, πέρα από Αριστερά και Δεξιά. Ε, αυτά είναι συνωμοσιολογίες και παραμύθια για μικρά παιδιά.
Δεν έπεται λοιπόν καθόλου διόλου ότι, επειδή πρόκειται για μεγάλες λαϊκές συγκεντρώσεις, έχουν και δίκιο. Δεν πρέπει να μένει κανείς στον ενυπωσιασμό του όγκου, αλλά να κοιτάζει και την κατεύθυνση των αιτημάτων, και το ποιοι δίνουν τον τόνο. Όταν τα αιτήματα είναι τέτοια που είναι κι όταν ηγούνται οι κ. Θεοδωράκης, Κασιμάτης, Μπέης και λοιποί σπίθες που καταγγέλλουν το «Αόρατο Διεθνες Χρηματιστικό Κέντρο» (sic), όταν οι μητροπολίτες καλούν τον κόσμο στους δρόμους, όταν οι Αυτιάδες και οι Λαζόπουλοι σιγοντάρουν, τότε επιτρέψτε μου ν΄ αμφιβάλλω για την ποιότητα του κινήματος.
Ούτε θυμάμαι από πότε έχει να συγκινήσει τον ελληνικό λαό αληθινά προοδευτικό, εκσυγχρονιστικό, φιλελεύθερο αίτημα, που να τον κατεβάσει στο δρόμο- αν συνέβη ποτέ αυτό. Ενώ όταν πρόκειται για εθνικά, θρησκευτικά, απομονωτιστικά, αντιδυτικά ζητήματα, οι άνθρωποι πετάνε τη σκούφια τους. Έτσι γινόταν και παλιά: τα «Ευαγγελιακά», τα «Ορεστειακά» και δε συμμαζεύεται. Αυτά κάνουν τόσοι αιώνες ανορθολογισμού και μηρυκασμού του «ενδόξου παρελθόντος»και του «ανάδελφου έθνους».
Θα μου πείτε ίσως: «Κι εσύ τι λες; Σ΄αρέσει τι Μνημόνιο;». Απαντάω: καθόλου, λειψό είναι και μακάρι να συμπληρωθεί και να διευρυνθεί προς όσους έχει αφήσει απέξω. Αλλά ξέρω πολύ καλά ότι:
1. Και προ Μνημονίου ήμασταν φτωχοί, ζώντας με δανεικά που θα πλήρωναν παιδιά κι εγγόνια, αλλά κάναμε πως δεν το ξέραμε
2. Χωρίς αυτό το κολοβό Μνημόνο, θα είχαμε ήδη χρεοκοπήσει.
3. Αφού μόνοι μας τα κάναμε μπάχαλο, φωνάξαμε τους Φράγκους.
Κι αν είχε επέλθει η χρεοκοπία, ποιοι θα ήταν τα πρώτα θύματα της; Οι εξαρτημένοι από το Δημόσιο, που πολλοί απ΄ αυτούς διαδηλώνουν στο Σύνταγμα ενάντια στο Μνημόνιο, από τα χρήματα του οποίου πληρώνονται ένα χρόνο τώρα!
