πολιτική | αγριμολογος

[ Η Άνοιξη της Πράγας, 20 Αυγούστου 1968·

20/08/2025 § Σχολιάστε

Ζητήματα Ελευθερίας

Με τα μάτια του Μίλαν Κούντερα

Στις 20 Αυγούστου του 1968 ο ρωσικός στρατός κατέλαβε τη χώρα.

Επί μία εβδομάδα οι δρόμοι σ΄ όλες τις πόλεις αντιλαλούσαν από από οργή. Ποτέ δεν ήταν τόσο πατρίδα η χώρα, ποτέ δεν ήταν τόσο πολύ Τσέχοι οι Τσέχοι.

Ο Γιόζεφ, μεθυσμένος από μίσος, ήταν έτοιμος να πέσει πάνω στα τανκς. Έπειτα, οι σημαίνοντες πολιτικοί συνελήφθησαν, μεταφέρθηκαν με συνοδεία στη Μόσχα, αναγκάστηκαν να δεχτούν ένα συμβιβασμό όπως όπως, και οι Τσέχοι, οργισμένοι ακόμα, γύρισαν στα σπίτια τους. Περίπου δεκατέσσερις μήνες μετά, στην πεντηκοστή δεύτερη επέτειο της ρωσικής Οκτωβριανής Επανάστασης, που είχε επιβληθεί στη χώρα σαν επίσημη αργία, ο Γιόζεφ, στην κωμόπολη όπου είχε το ιατρείο του, μπήκε στο αυτοκίνητό του για να πάει να δει τους δικούς του στην άλλη άκρη της χώρας. Μόλις έφτασε στην πόλη, έκοψε ταχύτητα. Ήταν περίεργος να δει πόσα παράθυρα θα είναι στολισμένα με κόκκινες σημαίες, που, αυτή τη χρονιά της ήττας, θα αποτελούσαν ολοκάθαρο σημάδι υποταγής. Είχε περισσότερες απ΄ ό,τι περίμενε: αυτοί που τις κρέμασαν ενεργούσαν ίσως αντίθετα με τα πιστεύω τους, από σύνεση,μ’έναν αόριστο φόβο,πάντως ενεργούσαν με τη θέλησή τους,γιατί δεν τους ανάγκαζε κανένας,δεν τους απειλούσε κανένας.

[απόσμασμα από: Μίλαν Κούντερα Η Αγνοια σελ. 64 -εκδόσεις Εστία via Ioanna Patera >>>

◉

[ρωσοφιλία: μια ψευδαίσθηση που κοστίζει·

20/08/2025 § Σχολιάστε

Νεοελληνικός σουρεαλισμός

Πού οφείλεται η ρωσοφιλία των άκρων;

Η Ελλάδα φιλοξενεί ένα από τα πιο ισχυρά σταλινικά κόμματα της Δύσης. Γιατί; Επειδή ο Τσόρτσιλ, με μια υπογραφή σε χαρτοπετσέτα, έπεισε τον Στάλιν να την κρατήσει εκτός σιδηρού παραπετάσματος. Αν είχαμε πέσει στις αγκάλες του «υπαρκτού σοσιαλισμού», η φτώχεια και η καταστολή θα είχαν κάνει το ΚΚΕ και τους συνοδοιπόρους του παρίες, διωκόμενους από την ίδια την κοινωνία. Η ρωσοφιλία της Αριστεράς, λοιπόν, είναι παράδοξο προϊόν της «τυχής» που μας κράτησε στη Δύση.

Η ρωσοφιλία της άκρας Δεξιάς έχει βαθύτερες ρίζες: μεσαιωνικούς μύθους για το «ξανθό γένος» που θα απελευθέρωνε τους Έλληνες από τον οθωμανικό ζυγό. Όνειρα που κατέληξαν στον «κουβά», όπως λένε οι τζογαδόροι. Η Ρωσία, αντίπαλος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, υποδαύλιζε εξεγέρσεις για να αποδυναμώσει τους Τούρκους, αφήνοντας τους Έλληνες να σφαγιάζονται.

Η ρωσοφιλία των άκρων δεν είναι απλή υπόθεση. Τροφοδοτείται από τρεις πυλώνες:

Θρησκευτικό-πολιτισμικό υπόβαθρο

Η Ορθοδοξία δημιουργεί «πνευματική συγγένεια». Ο μύθος της «Τρίτης Ρώμης» γοητεύει εθνικιστές, ενώ η Ρωσία προβάλλεται ως «μεγάλος αδελφός» απέναντι στη Δύση και την Τουρκία.

Ιδεολογική κληρονομιά

Για την Αριστερά, η ΕΣΣΔ παραμένει φάρος «αντι-δυτικισμού», παρά την κατάρρευσή της. Για τη Δεξιά, η Ρωσία του Πούτιν είναι το πρότυπο ενός αυταρχικού κράτους που μάχεται την «παρακμιακή» Δύση και υπερασπίζεται «παραδοσιακές αξίες».

Η γοητεία του αυταρχισμού

Η λατρεία του «ισχυρού ηγέτη» ενώνει τα άκρα. Η Ρωσία του Πούτιν, με τη στρατιωτική ισχύ και την περιφρόνηση προς φιλελεύθερους θεσμούς, γοητεύει όσους ονειρεύονται «ανεξαρτησία» χωρίς δημοκρατικούς περιορισμούς.

Η ρωσοφιλία είναι συμμαχία ετερόκλητων κινήτρων: η Ορθοδοξία δίνει συναισθηματικό έρεισμα, η σοβιετική νοσταλγία καλλιεργεί πειθαρχία, και ο αυταρχισμός προσφέρει «πολιτικό λίπος». Όμως η Ελλάδα δεν έχει να κερδίσει τίποτα από τη Ρωσία. Μια χώρα με τεράστιο ορυκτό πλούτο, αλλά χαμηλότερο κατά κεφαλήν ΑΕΠ από το δικό μας, όπου οι περισσότεροι ζουν άθλια. Πέρα από όπλα και κατασκοπεία, η Ρωσία συνεισφέρει ελάχιστα σε κοινωνία, πολιτική ή τεχνολογία. Οι ταλαντούχοι Ρώσοι το ξέρουν και φεύγουν μαζικά για τη Δύση. Η ρωσοφιλία είναι μια ψευδαίσθηση που κοστίζει.

©Κώστας Στούπας – liberal.gr >>>

◉

[το γκάρισμα·

02/08/2025 § Σχολιάστε

[…]Κάθεται στα ορεινά της Βουλής, φορώντας ένα ευδιάκριτο κατακίτρινο σακάκι (ώστε να μην υπάρχει αμφιβολία για το ποια κάνει τη φασαρία) και συμπεριφέρεται σαν εξαχρειωμένος οπαδός ομάδας της Γ’ Εθνικής που πάει επί τούτου στο γήπεδο, για να φωνάξει, να προκαλέσει, να εκνευρίσει.

Με στριγκή υστερική φωνή διακόπτει αδιάκοπα και σταθερά ανά ένα λεπτό τον ομιλητή Πρωθυπουργό με ουρλιαχτά, ειρωνείες και προσβολές.

Επιδιώκει συνειδητά να του διαλύσει τον ειρμό της σκέψης, να του σπάσει τα νεύρα. Αδιαφορεί επιδεικτικά για τις αρχικές παραινέσεις και τις οργίλες (στη συνέχεια) παρατηρήσεις του Προέδρου της Βουλής, να μη διακόπτει τον ομιλητή. Συνεχίζει ακάθεκτη και ανεπηρέαστη, λες και πρόκειται για ρομπότ προγραμματισμένο να τρελάνει αυτόν που έχει βάλει στόχο.

Μετά την εικοστή διακοπή, ο ομιλητής δεν αντέχει πια. Τα νεύρα του διαλύονται, η κρίση του θολώνει. Ξεχνά τους αστικούς του τρόπους και την προειλημμένη απόφασή του να μην της δώσει πάτημα για κανέναν λόγο. Οπότε ξεσπά.

«Σταματήστε πια να γκαρίζετε!» (στον πληθυντικό). Αυτό ήταν. Η Ζωή με τα κίτρινα κέρδισε. Σαν την άλλη παλιά Μαρία με τα κίτρινα, που έπαιζε στα δάκτυλα και τον άντρα της και τον γείτονα.

Τα μέσα ενημέρωσης και τα social media εκρήγνυνται. «Ο πρωθυπουργός τραμπούκησε». «Είπε σε αρχηγό κόμματος ότι γκαρίζει». «Την είπε γαϊδούρα». «Είναι τρόπος αυτός;» «Είναι αυτό επίπεδο πρωθυπουργού;» «Αυτό είναι το ήθος της παράταξης που εκπροσωπεί;» «Αν ήταν άντρας. θα του το ‘λεγε αυτό;»

Τα δελτία ειδήσεων και οι ιστοσελίδες προβάλλουν μόνο το «γκαρίζετε». Οχι τις είκοσι διακοπές πριν το ξέσπασμα. Λογικό. Πού τηλεοπτικός χρόνος για να προβληθεί όλο αυτό το συνεχές μπούλινγκ; Δελτίο ειδήσεων κάνουμε, όχι ντοκιμαντέρ. Τα βασικότερα δείχνουμε. Και το «γκαρίζετε» είναι σαφές, περιεκτικό, καίριο, kinky. […] Πηγή: Protagon.gr