Ευάγγελος Τσογλάν
23/12/2013 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ευάγγελος Τσογλάν
Ο Γνωστός δημοσθένιος βάρδος της βουλής είναι αυτός που κατασκεύασε το Νόμο Περί (μη)Ευθύνης Υπουργών, ο ίδιος που επέβαλε την λογοκρισία στο Outlook (Στις 25 Οκτώβρη 2003 άνοιξε η εικαστική έκθεση Outlook. Στις 10 Δεκέμβρη, μετά από παρέμβαση του Γ.Καρατζαφέρη, ο τότε Υπ. Πολιτισμού Ε. Βενιζέλος ανακοίνωσε την απομάκρυνση του έργου του Βέλγου καλλιτέχνη Thierry de Cordier με τίτλο «Asperges Me» («Πότισέ με») και την τοποθέτησή του σε ειδικό χώρο. Λίγες ώρες αργότερα ανακοινώθηκε η πλήρης απόσυρση του έργου, καθώς αυτό χαρακτηρίστηκε ως υβριστικό και προσβλητικό.)
Διαβάζουμε:
Κατέρρευσε η σκευωρία κατά του Ευάγγελου Βενιζέλου για τα υποβρύχια, αφού ψηφίστηκε η μη παραπομπή του σε εξεταστική επιτροπή. Αρα αποκλείεται ένα δισεκατομμύριο τοις εκατό η πιθανότητα να τον δούμε σαν τον Μιχάλη Λιάπη. […]
Τα επίμαχα υποβρύχια είχαν όλα πινακίδα ΜΙΖΑ 4000. Μη λέω υπερβολές. Τρίτο θέμα ήταν στο «Μέγκα» η εξεταστική για τον Βενιζέλο, είκοσι λεπτά μετά την έναρξη του δελτίου. Και γιατί να το αξιολογήσουν αλλιώς; Μήπως θα τους αφαιρέσουν τις πινακίδες; [Εφημερίδα των Συντακτών]
Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, ο κ. Βενιζέλος, που αυτοσυστήθηκε ως «ο ο 59ος της κίνησης των 58», κρατούσε στο χέρι μια εικόνα με την Προγραμματική Συμφωνία της συγκυβέρνησης, με την οποία προσπαθούσε «να διώξει τον Βελζεβούλη μέσα από τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ», ενώ ζητούσε να εφαρμοστεί ξανά ο Νόμος 4000 περι Τεντυμποϊσμού» [protagon]
Και τέλος ο Ευάγγελος Τσογλάν, κατηγορεί τον ΣΥΡΙΖΑ πως καλλιεργεί τον «εκτσογλανισμό» της κοινωνίας.
Michel Liapis: Ένας πρώην Υπουργός Πολιτισμού
19/12/2013 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Michel Liapis: Ένας πρώην Υπουργός Πολιτισμού
©ethnos.gr
Μετά τις βουλευτικές εκλογές του 2007 του ανατέθηκε η θέση του Υπουργού Πολιτισμού, την οποία διατήρησε μέχρι και τον ανασχηματισμό της 7ης Ιανουαρίου του 2009.
Ένας πρώην υπουργός πολιτισμού που μας αρμόζει.
Θα μπορούσε να συνεχίσει την υπουργική θητεία του έως τα σήμερα. Γιατί όχι.
Τι άλλαξε.
Οι ρασοφόροι λογοδοτούν απευθείας στον Ύψιστο -όχι το ΣΔΟΕ
26/11/2013 § Σχολιάστε
[…] Δύο χρόνια μετά, με τη συσσωρευμένη σοφία από τις υποθέσεις κυρίως Βατοπεδίου και Τοπλού, η Πολιτεία αποφάσισε να θωρακιστεί. Από τον κίνδυνο να βρεθεί στη δυσάρεστη θέση να διαπιστώσει για μια ακόμα φορά ότι στις ίδιες ή σε άλλες μονές, σε εκκλησίες και εκκλησιαστικά ιδρύματα εξυφαίνονται νέα σκάνδαλα. Πώς; Με τον απλούστερο των τρόπων. «Όταν σου λέω πορτοκάλι θα κρύβεσαι».
Του ελέγχου θα προηγείται η ειδοποίηση και αυτής η κοινή υπουργική απόφαση. Δύο υπουργοί, Οικονομικών και Παιδείας θα εγκρίνουν εκ προοιμίου τους ελέγχους του ΣΔΟΕ για τη οικονομική δραστηριότητα των θείων ιδρυμάτων. Μόνο εκεί και πουθενά αλλού. Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις διαχειριστικών ελέγχων το ΣΔΟΕ είναι Ανεξάρτητη Αρχή – ακόμα και τις υπηρεσίες του Υπουργείου του κ. Αρβανιτόπουλου μπορεί να ελέγξει. Στην Εκκλησία όμως δεν μπορεί αν πριν δεν ηχήσουν οι καμπάνες.
Άλλωστε οι ρασοφόροι λογοδοτούν απευθείας στον Ύψιστο. Η ελληνική Δεξιά ήταν πάντα ήσυχη από αυτήν την άποψη. Γνωρίζει ότι το άγρυπνο βλέμμα Του και όχι το ΣΔΟΕ είναι που ελέγχει τους εκπροσώπους Του στη Γη, επομένως δεν έχει να σκοτίζεται το κράτος για την εντιμότητά τους. Μόνο φροντίζει να μην ταλαιπωρεί τον Πανάγαθο να τους ψάχνει δεξιά – αριστερά. Γι’ αυτό εξαίρεσε και τους παπάδες από την κινητικότητα.
Για το ίδιο θέμα, και στην «Εφημερίδα των Συντακτών«
«έχω εμπιστοσύνη στην ελληνική Δικαιοσύνη» -Play it again Sam
04/10/2013 § Σχολιάστε
Έχω εμπιστοσύνη στην ελληνική Δικαιοσύνη. Όσο στο ΙΚΑ.
Του Ανδρέα Πετρουλάκη στο protagon.gr
Το «έχω εμπιστοσύνη στην ελληνική Δικαιοσύνη» πρέπει να είναι το πιο ξοδεμένο κλισέ του δημόσιου λόγου. Λέγεται πάντα με τόσο καθηλωτική βεβαιότητα λες και τους δικαστικούς, με το που διορίζονται Πρωτοδίκες, τους πετάνε στη μαρμίτα με το αλάνθαστο φίλτρο. Και χάνουν τα κουσούρια που έχει η υπόλοιπη κοινωνία κρατώντας μόνο τις αρετές της. Σαν να καθαγιάζονται. Για αυτό ο Πρωθυπουργός το «έχω εμπιστοσύνη στην ελληνική Δικαιοσύνη» το λέει με το ίδιο τέμπο που λέει «έχω εμπιστοσύνη στην Παναγιά».
Κι εγώ έχω εμπιστοσύνη στην ελληνική Δικαιοσύνη. Όσο έχω και στους άλλους τομείς του δημοσίου. Όσο έχω στο ελληνικό ΙΚΑ, ας πούμε. Στελεχώνονται και τα δύο από έλληνες πολίτες, φιλότιμους, μορφωμένους, έντιμους, εργατικούς, διεφθαρμένους, ανεπαρκείς, αδιάφορους, συμπλεγματικούς και οκνηρούς, σε αναλογία περίπου, φαντάζομαι, του γενικού πληθυσμού. Και των δύο η ηγεσία διορίζεται από την κυβέρνηση και για να τελεσιδικήσει μία υπόθεση χρειάζεται περίπου όσο για να βγει μια σύνταξη. Πάντως πάνω τους ακουμπούν δύο θεμελιώδους σημασίας γρανάζια, ζωτικά για την εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας. Το Κράτος Δικαίου και το Ασφαλιστικό Σύστημα.
Προσωπικά, εμπιστεύομαι την ελληνική Δικαιοσύνη όσο εμπιστεύομαι το ελληνικό ΕΣΥ, την ελληνική Αστυνομία, το ελληνικό Λιμενικό, τα ελληνικά Πανεπιστήμια, την ελληνική Πυροσβεστική, Πολεοδομία, Εφορία, Δασολογική υπηρεσία, υπηρεσία Φάρων και όλες αυτές τις εξουσίες, ιδρύματα, υπηρεσίες και οργανισμούς που λειτουργούν υπό την αιγίδα του κράτους, τροφοδοτούνται με προσωπικό και νοοτροπία από την κοινωνία μας και ασφαλώς την καθρεφτίζουν. Για αυτό, όπως και στους υπόλοιπους θεσμούς, έτσι και στη Δικαιοσύνη και λάθη γίνονται και ακατανόητες αποφάσεις λαμβάνονται αλλά και γενναίες και ανυποχώρητες στους επηρεασμούς συμπεριφορές συναντάμε.
Καταντά ρατσισμός στους υπόλοιπους έλληνες δημοσίους υπαλλήλους αυτή η χρόνια διάκριση. Σχεδόν όλους τους άλλους τομείς οι πολιτικοί κατά καιρούς τους έχουν στιγματίσει ως σπάταλους, γραφειοκρατικούς, διεφθαρμένους, πολυάνθρωπους, αντιπαραγωγικούς, ανεπαρκείς, συντεχνιακούς κ.λπ. Δικαίως, πολλές φορές. Αλλά το ερώτημα είναι, γιατί οι δικαστές είναι πάντα στο απυρόβλητο. Πόσω μάλλον που έχουν στο ιστορικό τους δύο παραδικαστικά.
Ποτέ δεν λένε οι πολιτικοί έχω εμπιστοσύνη στο ελληνικό ΕΣΥ, συνήθως δε, νοσηλεύονται σε ιδιωτικά θεραπευτήρια. Ποτέ δεν λένε έχω εμπιστοσύνη στο ελληνικό δημόσιο σχολείο, στο οποίο άλλωστε δεν εμπιστεύονται ούτε τα παιδιά τους. Θα μου πείτε ότι η Δικαιοσύνη δεν είναι υπηρεσία, είναι εξουσία. Μα τους χειρότερους χαρακτηρισμούς τους επιφυλάσσουν για τις άλλες δύο εξουσίες, την Κυβέρνηση και τη Νομοθετική, όταν δεν είναι του κόμματός τους.
Πρέπει να σταματήσει αυτό το παραμύθι. Σε μία ώριμη Δημοκρατία οι πάντες κρίνονται. Και ακόμα περισσότερο. Αξιολογούνται. Όπως υπάρχει η δίκαιη απαίτηση να αξιολογούνται επιτέλους οι δημόσιοι υπάλληλοι και σε κάποιες περιπτώσεις η αξιολόγηση έχει ήδη αρχίσει, πρέπει να συμβεί το ίδιο και με τους δικαστικούς. Γιατί ουδείς το έχει ζητήσει; Αν είναι όντως αλάνθαστοι τόσο το καλύτερο για αυτούς.
*
Αφιερωμένο στον κ.Τσίπρα του «έχω εμπιστοσύνη στην ελληνική Δικαιοσύνη»…
,
