Εκκλησία, η μόνη ΔΕΚΟ για την οποία δεν ακούγονται περικοπές
06/02/2013 § Σχολιάστε
Η Εκκλησία είναι ΔΕΚO
του Ανδρέα Πετρουλάκη στο protagon.gr
Το αν η Εκκλησία επιτρέπει να υπάρχει στους κόλπους της σε υψηλό αξίωμα ο υμνητής ενός στυγερού δολοφόνου δεν θα έπρεπε να αφορά μόνο αυτήν. ΄Ενας μητροπολίτης είναι εκ των πραγμάτων πνευματικός ηγέτης μιας μεγάλης μερίδας συμπολιτών μας – δεν είναι μόνο η προσωπικότητα που εμπνέει, είναι και το αξίωμα που παρασύρει. Το ίδιο ισχύει και για πολλούς άλλους μητροπολίτες και παπάδες. Τα άμφια υποβάλλουν τους πιστούς και τα λόγια που βγαίνουν μέσα από τα πυκνά γένια για κάποιους γίνονται δόγμα. Και όταν το δόγμα περιέχει μηνύματα εθνικιστικά, ρατσιστικά, φασιστικά ή και παρανοϊκά ακόμα, όπως συμβαίνει στην περίπτωση του Αγίου Αιγιαλείας αλλά και σε άλλες, η πολλαπλασιαστική ισχύς του ράσου γίνεται επικίνδυνη.
Για την οικονομία της συζήτησης, ας παραδεχτούμε ότι δεν είναι εφικτός στην παρούσα συγκυρία ο διαχωρισμός Εκκλησίας-Κράτους. Η σύνθεση της κυβέρνησης και η οικονομική κρίση δεν ευνοούν ούτε να ανοίξει ένα ακόμα μέτωπο, ούτε να προστεθεί άλλος ένας φόρος, ούτε να δημιουργηθεί άλλη μια ομάδα ανέργων, έστω ρασοφόρων. Ας ελπίζουμε ότι ο ευθετότερος χρόνος θα έρθει σύντομα, αλλά μέχρι τότε θα πρέπει να αντιμετωπίζουμε την εκκλησία σαν αυτό που είναι σήμερα. ΄Εναν τεράστιο οργανισμό, δηλαδή, που για πολλούς παράγει απαραίτητο κοινωφελές έργο, η λειτουργία της αφορά και επηρεάζει και τους υπόλοιπους και μισθοδοτείται από το κράτος. Με άλλα λόγια η Εκκλησία πρέπει να έχει τη μεταχείριση μιας ΔΕΚΟ.
Οι Πρόεδροι και οι Διευθύνοντες σύμβουλοι μιας ΔΕΚΟ διορίζονται από την κυβέρνηση, έπειτα όμως από έγκριση της Βουλής. Δεν αναδεικνύονται με αδιαφανείς διαδικασίες μέσα από την Επιχείρηση όπου κανείς δεν μπορεί να ελέγξει τα κίνητρα, τους συσχετισμούς και τις προσωπικές επιρροές, όπως συμβαίνει στην Ιερά Σύνοδο. Αποτέλεσμα του γεγονότος ότι το κράτος δεν έχει τον έλεγχο του μηχανισμού που συντηρεί με χρήματα των φορολογουμένων είναι να αναδεικνύονται ακατάλληλοι, διχαστικοί και επικίνδυνοι ιεράρχες σε κρίσιμα αξιώματα -τα παραδείγματα τα ζήσαμε στο παρελθόν, τα βλέπουμε και σήμερα. Αν οι δογματικοι κανόνες της Εκκλησίας δεν επιτρέπουν την ανάμιξη της κοσμικής εξουσίας στη διαδικασία εκλογής, ας καταλήγουν σε 3-4 ονόματα και ας αποφασίζει η Βουλή.΄Ετσι πιθανόν να είχαμε αποφύγει την εποχή Χριστόδουλου και να είχε επικρατήσει από τότε ο Ιερώνυμος.
Επίσης, στην περίπτωση των ΔΕΚΟ η κυβέρνηση έχει αποφασιστικό ρόλο στις προσλήψεις, τις μετατάξεις και το οργανόγραμμα των υπηρεσιών. Με ποια διαδικασία προσλαμβάνεται ο υπάλληλος του κράτους παπα-Μανώλης; Ξέρει κανείς αν έχει μόρφωση, αν έχει ποινικό μητρώο, αν έχει πνευματικά προσόντα ή καν πνευματική επάρκεια; Για ρόλο πνευματικού ηγέτη μιας μικρής ή μεγαλύτερης κοινωνικής ομάδας προορίζεται. ΄Εχουμε τόση εμπιστοσύνη στην αξιοκρατική λειτουργία της Εκκλησίας που τους προσλαμβάνει με παντελώς αδιαφανείς στους υπολοίπους διαδικασίες και τους αφήνει τις Κυριακές να κατηχούν τους πιστούς με κηρύγματα αγάπης κάποιες φορές, αλλά και με παλαβωμάρες κάποιες άλλες; Για όλους τους άλλους γιατί προβλέπεται διαδικασία ΑΣΕΠ; Γιατί δεν αρκεί η Θεία Φώτιση για να διαλέξουν τον καλύτερο μηχανοδηγό;
Γιατί η Εκκλησία είναι η μόνη ΔΕΚΟ για την οποία δεν ακούγονται περικοπές; Σε κάθε γωνιά υπάρχει και ένας Ναός εν πλήρει στελεχώσει. Αναρωτήθηκε κανείς για την πληρότητα των Ναών σε πιστούς; Εγώ βλέπω και αρκετούς άδειους. Με ποια κριτήρια ανεγείρεται ένας Ναός; Με ποια κριτήρια ορίζεται μια ενορία; Ποιος ξέρει αν μεταξύ των κινήτρων δεν είναι να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας και για άλλους παπάδες; Γιατί κάτι που λέμε εύκολα για άλλες δημόσιες υπηρεσίες φοβόμαστε να το πούμε για την Εκκλησία; Θα μου πεις, η σωτηρία της ψυχής είναι μεγάλο πράγμα. Ναι, αλλά και του σώματος. Και του πνεύματος. ΄Οταν συγχωνεύονται νοσοκομεία και καταργούνται κλίνες για λόγους οικονομίας, όταν καταργούνται ΑΕΙ και συνενώνονται σχολεία, γιατί πιστεύουμε ότι δεν είναι άνθρωποι αυτοί που έχουν καταρτίσει το ξεχειλωμένο οργανόγραμμα της Εκκλησίας αλλά μια άνωθεν Δύναμη που τα πάντα εν Σοφία εποίησε;
Δεν είναι του παρόντος να αναφερθώ στην πικρή ιστορία της φορολόγησης της εκκλησιαστικής περιουσίας. Ούτε στην ίδια την εκκλησιαστική περιουσία και τον χρόνο κτήσης της, που είναι και η κυριότερη παράμετρος (αν δηλαδή είναι ισχυρά τα χρυσόβουλα τα προ της συστάσεως του Ελληνικού Κράτους). Προς το παρόν ας αντιμετωπίσουμε το σήμερα. Αν η Εκκλησία θέλει να συνεχίσει να μισθοδοτείται από τα χρήματα των φορολογουμένων θα πρέπει να συμμορφωθεί με τους κανόνες που ισχύουν και για τους υπόλοιπους οργανισμούς που μισθοδοτεί το δημόσιο. Δεν είναι δυνατόν να απαιτεί σεβασμό στη διοικητική της αυτοτέλεια με τα χρήματα των άλλων, γιατί τώρα τα χρήματα έχουν τελειώσει και για αυτήν. ΄Οταν με το καλό διαχωρισθεί από το κράτος, χτίζει όσους ναούς θέλει και προσλαμβάνει άλλους τόσους παπάδες. Και η κυβέρνηση από την πλευρά της, για λόγους ισονομίας, οφείλει να αντιμετωπίσει την ομάδα αυτή των δημοσίων υπαλλήλων με τα κριτήρια που αντιμετωπίζει και τις υπόλοιπες.
Οι Τρεις Ιεράρχες, ο κ. Κουράκης και δύο υπουργοί
31/01/2013 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Οι Τρεις Ιεράρχες, ο κ. Κουράκης και δύο υπουργοί
Του φίλου Δημητρη Φυσσα* στην Athensvoice
Καθώς χτες τα παιδιά και τα εγγόνια μας δεν πήγανε σχολείο, μπορούμε να θυμίσουμε δυο λόγια για τους τρεις ιεράρχες (με μικρά παρακαλώ). Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός ή Θεολόγος και ο Μέγας Βασίλειος δεν ήταν οι συνηθισμένοι φανατικοί, χριστιανοί αμόρφωτοι καλόγεροι. Ήταν κάτι χειρότερο: φανατικοί, χριστιανοί, μορφωμένοι καλόγεροι. Έχοντας πίσω τους κάποια ελληνική παιδεία την εγκατέλειψαν, διάλεξαν από νωρίς το σωστό στρατόπεδο (τότε υπήρχαν ακόμα πολλοί εθνικοί και άλλοι μη χριστιανοί) και πρωτοστάτησαν σε διώξεις Ελλήνων, καταστροφές ελληνικών ναών κλπ. Το ότι ο Χρυσόστομος ήταν εν μέρει επικριτικός απέναντι στην κοσμική εξουσία ή ο Βασίλειος έγραψε κι ένα βιβλιαράκι κάπως, ελάχιστα θετικό απέναντι σε κάποια στοιχεία του αρχαιοελληνικού πνεύματος, δεν ξεπλένει το μείζον, που είναι ο ανθελληνισμός, αντιορθολογισμός και φανατισμός τους. Και τελοσπάντων, αν είναι δικαίωμα της ορθόδοξης εκκλησίας ν΄ αναγορεύει σε πατέρες ( ας σκεφτούμε λίγο τη λέξη: «πατέρες» οι παρθένοι καλόγεροι!…) ή αγίους όποιους τής κάνει κέφι, είναι ολότελα εξωφρενικό να λογαριάζονται αυτοί οι τρεις κύριοι, σήμερα, για προστάτες των ελληνικών γραμμάτων και της ελληνικής εκπαίδευσης στο νεοελληνικό κράτος (ενδεικτικά).
Φυσικά το παραπάνω δεν είναι παρά ένα μόνο από τα στοιχεία της ορθόδοξης χριστιανικής επικάλυψης πάνω στο ταλαίπωρο νεοελληνικό κράτος. Ένα άλλο είναι ότι οι παπάδες μισθοδοτούνται από το δημόσιο. Δηλαδή από τους φόρους μας. Δηλαδή και από όσους από μας είμαστε άθεοι, άθρησκοι, αγνωστικιστές ή αλλόθρησκοι. Και τι είπε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κ. Τάσος Κουράκης; Το ίδιο που είχε πει και ο υπουργός Οικονομικών κ. Γιάννης Στουρνάρας: ότι όσοι θέλουν να πηγαίνει ένα μέρος των φόρων τους στην ορθόδοξη (ή όποια άλλη) εκκλησία, ας το δηλώνουν. Τι πιο απλό; Και το ενδιαφέρον δεν είναι οι αντιδράσεις των άλλων κομμάτων (αυτονόητες, ανάλογα με τα μυαλά ή τις σκοπιμότητες που έχει το καθένα), αλλά ότι ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ «άδειασε» το βουλευτή του, χαρακτηρίζοντας «προσωπικές» τις θέσεις του. Εμένα με χωρίζει άβυσσος από τις πολιτικές και οικονομικές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, όμως στο συγκεκριμένο σημείο συμφωνώ πλήρως με τον κ. Κουράκη. Στου οποίου τη θέση, βέβαια, δε θα ήθελα διόλου να βρίσκομαι, όσο εξελίσσεται μάλιστα η προσχώρηση (και) του κ. Τσίπρα και του όλου ΣΥΡΙΖΑ στο πλατύ κόμμα της ορθόδοξης εκκλησίας.
Με την ευκαιρία (1) προς το υπουργείο Παιδείας κλπ: το ξέρει ο κ. υπουργός ότι εδώ στην Αθήνα υπάρχει κάποιος γονιός που αγωνίζεται να πάρει το παιδί του απαλλαγή από τα θρησκευτικά (κάτι που το θέλει και το ίδιο το παιδί), αλλά ο διευθυντής του σχολείου κάνει την πάπια; Μήπως ο κ. υπουργός ενδιαφέρεται να μάθει περισσότερα και να τραβήξει κανένα αφτί; (Λέμε τώρα…). Στην περίπτωση αυτή, έχω τα σχετικά στοιχεία στη διάθεσή του. Ή μήπως υποχρεώνονται όλοι να κάνουν θρησκευτικά, ακόμα κι αν δε θέλουν, σε χώρα – μέλος της ΕΕ, εν έτει 2013;
Και (2) προς το υπουργείο Δημόσιας Τάξης κλπ: το ξέρει ο κ. υπουργός ότι εδώ στην Αθήνα, σε άλλο δήμο, υπάρχουν άνθρωποι που πάνε να παλαβώσουν από τον υπερβολικό θόρυβο της καμπάνας μιας ορθόδοξης εκκλησίας, δίπλα στην οποία έχουν την ατυχία να ζουν; Ότι ενώ η καμπάνα τούς ξεκουφαίνει συστηματικά (και ξεσαλώνει ειδικά τις Κυριακές) ο τοπικός παπάς και ο μητροπολίτης επίσης κάνουν την πάπια; Μήπως ο κ. υπουργός ενδιαφέρεται να μάθει περισσότερα και να στείλει κανένα περιπολικό να κάνει καμιά σύσταση; (Λέμε τώρα…). Στην περίπτωση αυτή, έχω τα σχετικά στοιχεία στη διάθεσή του. Ή μήπως οι δήθεν «ιεροί» θόρυβοι δε λογίζονται θόρυβοι, σε χώρα – μέλος της ΕΕ, εν έτει 2013;
*
Υ.Γ. Επειδή κάτι μού λέει ότι ούτε ο κ. Αρβανιτόπουλος, ούτε ο κ. Δένδιας πιθανόν να μην ασχοληθούν με την ταπεινότητά μου, ίσως χρειαστεί να επανέλθω με λεπτομέρειες, τόσο για το σχολείο και για την εκκλησία. Βεβαίως, θα χαρώ αν κάνω λάθος στην πρόβλεψή μου αυτή.
*
photo© Louise Dahl-Wolfe, 1954
(*) Φίλε Μήτσο, τα προσεχή ουζάκια δικά μου
.
Η ζωή είναι για όποιον προλάβει, οι υπόλοιποι, που δεν μπόρεσαν να τρυπώσουν, πρέπει να πληρώνουν ισόβια
26/01/2013 § Σχολιάστε
Ο κόσμος της εικονικής νομιμότητας που καταρρέει. Η ξεχασμένη έννοια της κατάχρησης εξουσίας
Στράτος Φουντούλης, υδατογραφία σε χαρτί, 1991
Το Σύνταγμα ορίζει ότι, σε γενικές γραμμές, η πρόσληψη κρατικού υπαλλήλου, είναι μια μη αντιστρεπτή πράξη. Υπάρχουν πολλές τέτοιες, μη αντιστρεπτές πράξεις στο πλαίσιο της άσκησης της διοικητικής δράσης. Και με την ανεξέλεγκτη εκτέλεση τους φτάσαμε να ζούμε σε μια κοινωνία ακραίων τετελεσμένων και ακραίων, φαινομενικά νόμιμων πάντα, ανισοτήτων. Στους διορισμούς, στις συντάξεις, στην παροχή προνομίων, στις εξαιρέσεις, παντού. Τώρα αυτό έγινε, λένε συνήθως, και, σύμφωνα με τον νόμο, δεν ξεγίνεται. Η ζωή, λοιπόν, στην χώρα μας, είναι για όποιον προλάβει και οι υπόλοιποι, που δεν μπόρεσαν να τρυπώσουν και κοιτούν αμήχανοι και ανήμποροί απέξω, πρέπει να πληρώνουν ισόβια την ζημιά.
Το Σύνταγμα, όμως, απαγορεύει ρητά και την καταχρηστική άσκηση της δημόσιας εξουσίας. Κάτι που στον δήθεν ψηφιακό κόσμο των ασφαλιστικών δικλείδων, που καλύπτουν, με το απατηλό πέπλο της νομιμότητας, την ιδιοτέλεια και την αυθαιρεσία της εξουσίας, προσθέτει μια ελευθερία επιστροφής και αναψηλάφησης. Όταν η κατάχρηση και η αυθαιρεσία του κράτους δεν ελέγχονται με μόνιμους μηχανισμούς στην καθημερινότητα, το σωρευμένο αποτέλεσμα τους γίνεται κάποια στιγμή δυσβάστακτο, για τους εκτός του θερμοκηπίου και οι κοινωνίες οδηγούνται μοιραία σε συνολικές αναδιατάξεις, κάτω από εκρηκτικές συνήθως συνθήκες. Με κατάργηση της εικονικής νομιμότητας και την εφαρμογή νέων ισορροπιών. Η διαδικασία αυτή ποτέ δεν είναι ανώδυνη.
Το σημερινό σύστημα, που βασίστηκε για δεκαετίες ολόκληρες στην εξαγορά των συνειδήσεων των πολιτών, μέσω της καταχρηστικής διανομής των δημόσιων πόρων, οδηγείται μοιραία προς αυτήν την κατεύθυνση. Λίγη σωφροσύνη θα αρκούσε για να μπορέσουμε να πραγματοποιήσουμε την μετάβαση και την νέα μοιρασιά με σχετικά ομαλό τρόπο. Φαίνεται όμως πως αυτό είναι κάτι που δεν θέλουμε, αφού υπάρχουν πολλοί που αρνούνται τον αυτοπεριορισμό, πιστεύοντας ότι, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους, θα μπορέσουν, αυτοί μόνοι, να διατηρήσουν τα καταχρηστικά κεκτημένα τους. Η πολιτική εξουσία έχει τους λόγους της να ευνοεί αυτήν την στάση, συνεχίζοντας, με την λογική του διαίρει και βασίλευε να κρατά διασπασμένη την κοινωνία. Οι πόροι όμως τελείωσαν και για πολλούς η αναδιάταξη αρχίζει πλέον να γίνεται ζήτημα επιβίωσης. Αν δεν κάνουμε αυτό που πρέπει γρήγορα εμείς θα το κάνει για μας, με τον τρόπο που αυτή ξέρει, η ίδια η ζωή.
Ένα πολύ απλό παράδειγμα. Η κόρη του κ. Πολύδωρα μπορεί να διορίστηκε «νόμιμα’ στην βουλή, αφού ο διάσημος μπαμπάς της διετέλεσε «νόμιμα» πρόεδρος του σώματος για 24 ώρες και δικαιούται «νόμιμα» να απολαμβάνει τα ισόβια προνόμιά του. Στην περίπτωση της, λοιπόν, εφαρμόστηκαν όλες οι συνταγματικές προβλέψεις. Πλην αυτής που αφορά στο πνεύμα της άσκησης της δημόσιας εξουσίας και απαγορεύει την κατάχρηση. Κανείς δεν σκέφθηκε να απομακρυνθεί από το γράμμα και να ψηλαφήσει το πνεύμα που διαπνέει την έννομη τάξη. Και οι εφημερίδες λένε από καιρό από ότι με τον παχυλό μισθό αυτής της σπουδαίας νέας, που πληρώνεται από τους ήδη ληστρικούς φόρους των πολιτών, θα μπορούσαν να σιτισθούν επαρκώς μερικές δεκάδες φτωχά παιδιά ή να ζήσουν με αξιοπρέπεια δυο τρεις άτυχες οικογένειες ανέργων.
Υπάρχει πλήθος ανάλογων παραδειγμάτων. Από τις συντάξεις των σαραντάρηδων, που τώρα, τί να κάνουμε, δόθηκαν λέμε, μέχρι τις ειδικές συμφωνίες χρηματοδότησης των ευγενών ταμείων της ΔΕΗ από τον προϋπολογισμό και τους τριακόσιους έκτακτους προεκλογικούς διορισμούς συμπατριωτών του υπουργού Στυλιανίδη στα δημόσια μέσα μαζικής μεταφοράς .
Θα άξιζε τον κόπο να δούμε αν αυτή η αναθεώρηση μπορεί να συντελεσθεί με ομαλό τρόπο. Επειδή, όσο κι αν προσπαθήσουμε να την αποφύγουμε, αυτή τελικά θα γίνει. Δεν είναι μόνο το Σύνταγμα που απαγορεύει την κατάχρηση. Είναι και η ίδια η φύση που την απεχθάνεται.
*
η χιλιοτραγουδισμένη Λίστα
12/01/2013 § Σχολιάστε
Δημήτρης Χαντζόπουλος «Τα Νέα 11.1.13»
Τόσο νταβαντούρι από τη βουλή και τους διαδρόμους αυτής· τις τηλεοπτικές οθόνες· τα καφενεία, τα σπίτια και τα ραδιόφωνα. Για τη Λίστα. Ξεχάστηκαν, αφέθηκαν στην άκρη προβλήματα της καθημερινότητας, της επιβίωσης, που καίνε. Για τη Λίστα –κι ως ενός σημείου ορθώς. Αν το κράτος μας ήταν κράτος κανονικό και πράτταμε όπως Ισπανία, Γαλλία και Γερμανία κ.α. –δηλαδή κάναμε τη δουλειά για την οποία αμειβόμαστε με τα χρήματα του ελληνικού λαού, κινούμασταν αθόρυβα κι έντιμα κατά των φοροφυγάδων, τώρα θα μιλάγαμε για τα ουσιαστικά. Δεν θα έπρεπε καν να το «συζητάμε». Έλεος.
.
.
