[όταν η πολιτική περιορίζεται σε προσωπική αντιπάθεια, υποχωρεί η κριτική ικανότητα·
28/02/2026 § Σχολιάστε
Η εμμονική απέχθεια προς ένα και μόνο πολιτικό πρόσωπο (ζωντανό παράδειγμα, η γενικότερη στάση της αντιπολίτευσης προς το πρόσωπο του πρωθυπουργού), δεν αποτελεί ένδειξη ώριμης πολιτικής σκέψης αλλά, αντιθέτως, συχνά μαρτυρά έλλειψη διορατικότητας και αναλυτικής ικανότητας απέναντι στη σύνθετη φύση της πολιτικής πραγματικότητας. Εξού και η στασιμότητα στα ποσοστά της αντιπολίτευσης.
Ναι, για όλα φταίει το συγκεκριμένο πρόσωπο, ακόμα και για άσχετα ζητήματα. Ό,τι νά ‘ναι.
Όμως, όταν ο δημόσιος διάλογος και η προσωπική κρίση περιορίζονται στη δαιμονοποίηση ενός προσώπου, η πολιτική μετατρέπεται σε ψυχολογική εκτόνωση και όχι σε ουσιαστική κατανόηση θεσμών, δομών και συσχετισμών δύναμης. Η προσωποποίηση της εξουσίας απλοποιεί βολικά τα πολύπλοκα προβλήματα, δημιουργώντας έναν συμβολικό «φορέα του κακού», στον οποίο αποδίδονται συλλήβδην όλες οι παθογένειες του συστήματος.
Ωστόσο, η πολιτική πραγματικότητα διαμορφώνεται από θεσμικές λειτουργίες, κοινωνικές πιέσεις, ιστορικές συνθήκες και συλλογικές ευθύνες που υπερβαίνουν κατά πολύ το εκάστοτε πρόσωπο. Η διορατική πολιτική σκέψη οφείλει να διαχωρίζει το άτομο από το πλαίσιο, να αναλύει πολιτικές επιλογές και ιδεολογικά προτάγματα, και να αποφεύγει τη συναισθηματική μονοκαλλιέργεια που καταλήγει σε φανατισμό.
Διότι όπου κυριαρχεί η εμμονή, υποχωρεί η κριτική ικανότητα· και όπου η πολιτική περιορίζεται σε προσωπική αντιπάθεια, χάνεται η ουσία της δημοκρατικής αντιπαράθεσης.
◉
[«όλοι μέσα» ή «κανείς μέσα» = Πολιτική (και κοινωνική) Άγνοια·
14/02/2026 § Σχολιάστε
Φωτο από το οπισθόφυλλο της εφημ. «Εποχή» 14 Φεβρ. 2026
Η θέση «όλοι επιτρέπονται και όλοι απαγορεύονται να έρθουν» για το ζήτημα των μεταναστών δεν είναι απλώς αφελής, αλλά εσωτερικά αντιφατική και πολιτικά άχρηστη, γιατί επιχειρεί να απαντήσει σε ένα σύνθετο θέμα με ένα απόλυτο και ταυτόχρονα αυτοαναιρούμενο σύνθημα.
Καμία σοβαρή μεταναστευτική πολιτική δεν μπορεί να βασιστεί σε λογικές του τύπου «όλοι μέσα» ή «κανείς μέσα», καθώς τα σύγχρονα κράτη λειτουργούν με συγκεκριμένους κανόνες εισόδου, διαδικασίες ασύλου, άδειες εργασίας και διεθνείς υποχρεώσεις που απορρέουν, μεταξύ άλλων, από τη Σύμβαση του οργανισμού Ηνωμένων Εθνών για τους πρόσφυγες.
Το να υποστηρίζει κανείς ότι όλοι πρέπει να γίνονται δεκτοί αγνοεί τα όρια υποδομών, τις κοινωνικές αντοχές και την ανάγκη οργάνωσης και ένταξης, ενώ το να υποστηρίζει ότι κανείς δεν πρέπει να επιτρέπεται αγνοεί τόσο το διεθνές δίκαιο όσο και τις πραγματικές ανάγκες των οικονομιών και των κοινωνιών που βασίζονται σε μεταναστευτική εργασία και ανανέωση πληθυσμού.
Οι απόλυτες διατυπώσεις συχνά γεννιούνται από φόβο ή αγανάκτηση, όμως η πολιτική απαιτεί διάκριση, κριτήρια, έλεγχο και ταυτόχρονα σεβασμό δικαιωμάτων. Η ουσιαστική συζήτηση δεν είναι «όλοι ή κανείς», αλλά ποιοι, με ποιες προϋποθέσεις, με ποιες υποχρεώσεις και με ποιο ρεαλιστικό σχέδιο διαχείρισης και ένταξης, ώστε να συνδυάζεται η νομιμότητα με την κοινωνική συνοχή.
◉
[η καλλιέργεια κλίματος σκανδαλολογίας·
10/02/2026 § Σχολιάστε
Όταν τα ΜΜΕ μένουν χωρίς σοβαρό περιεχόμενο, τα σκάνδαλα γίνονται πρώτο θέμα. Σε περιόδους όπου η ουσιαστική ενημέρωση απαιτεί έρευνα, γνώση και ευθύνη, πολλά μέσα επιλέγουν τον εύκολο δρόμο της εντυπωσιοθηρίας. Αντί να φωτίζουν σύνθετα κοινωνικά, πολιτικά ή οικονομικά ζητήματα, καταφεύγουν στην υπερβολική προβολή σκανδάλων, πραγματικών ή διογκωμένων, με στόχο την αύξηση της τηλεθέασης και των «κλικ». Το σκάνδαλο λειτουργεί ως υποκατάστατο της δημοσιογραφικής σοβαρότητας: είναι γρήγορο, προκλητικό και δεν απαιτεί βάθος.
Η συνεχής αναπαραγωγή τέτοιου περιεχομένου δεν εξυπηρετεί την ενημέρωση του πολίτη, αλλά την αποπροσανατόλισή του. Σημαντικά θέματα περνούν στα ψιλά, ενώ η κοινή γνώμη εγκλωβίζεται σε έναν φαύλο κύκλο αγανάκτησης και κουτσομπολιού. Τα ΜΜΕ, αντί να διαμορφώνουν κριτική σκέψη, συχνά καλλιεργούν κλίμα σκανδαλολογίας, όπου η ουσία χάνεται πίσω από κραυγαλέους τίτλους και αποσπασματικές πληροφορίες.
Αποτέλεσμα: η σταδιακή απαξίωση τόσο της ενημέρωσης όσο και των ίδιων των μέσων. Όταν το κοινό συνηθίζει να καταναλώνει σκάνδαλα ως βασική πηγή «ειδήσεων», παύει να απαιτεί ποιότητα και αξιοπιστία. Έτσι, η σοβαρή δημοσιογραφία υποχωρεί και τη θέση της καταλαμβάνει η επιφανειακή προβολή γεγονότων. Σε αυτό το πλαίσιο, τα σκάνδαλα δεν αποτελούν απλώς θεματολογία, αλλά σύμπτωμα μιας βαθύτερης κρίσης σοβαρότητας και ευθύνης στον χώρο των ΜΜΕ.
αγριμολογος 