Mετά την απελευθέρωση του Νταχάου, μια σκηνή που σε στοιχειώνει ξεδιπλώθηκε.
Ο πόλεμος είχε τελειώσει, αλλά ο αέρας ακόμα έπνεε φαντάσματα.
Στα ερείπια των καταλυμάτων των αξιωματικών, ανάμεσα σε στάχτες και σπασμένα γυαλιά, καθόταν ένας κρατούμενος – το δέρμα του τεντωμένο λεπτό πάνω από τα κόκαλα, τα μάτια του κούφια αλλά ζωντανά.
Μπροστά του στεκόταν ένα σπασμένο πιάνο.
Τα πλήκτρα του ήταν σπασμένα, ο σκελετός του ραγισμένος, αλλά ήταν το πρώτο πράγμα εδώ και μήνες που δεν είχε σκοπό να βλάψει.
Ένας νεαρός Αμερικανός στρατιώτης, συγκλονισμένος από το θέαμα, έκανε ένα βήμα μπροστά.
Δίστασε και μετά ψιθύρισε: «Μπορείς να παίξεις;»
Ο άντρας σήκωσε το βλέμμα του, η φωνή του μόλις που έβγαινε.
―«Θα προσπαθήσω.»
Σήκωσε τα τρεμάμενα χέρια του – χέρια που κάποτε είχαν γιατρευτεί, γράψει, αγαπήσει και τα άφησε να πέσουν απαλά πάνω στα πλήκτρα.
Αυτό που ακολούθησε δεν ήταν η τελειότητα, αλλά ένα εύθραυστο, διστακτικό «Ave Maria». Κάθε νότα ανέβαινε σαν μια ψυχή που δραπέτευε από τον καπνό, κάθε παύση βαριά με όλα όσα δεν μπορούσαν ποτέ να ειπωθούν.
Οι στρατιώτες γύρω του πάγωσαν.
Κάποιοι έβγαλαν τα κράνη τους. Άλλοι απλώς έκλαψαν.
Για πρώτη φορά μετά από χρόνια, άκουσαν την ομορφιά όχι θριαμβευτική, αλλά τρυφερή.
Όχι δυνατή, αλλά ιερή.
Όταν η τελευταία νότα έσβησε, κανείς δεν μίλησε.
Ήξεραν ότι είχαν γίνει μάρτυρες κάτι αιώνιου: το ανθρώπινο πνεύμα να αρνείται να πεθάνει.
Δύο μέρες αργότερα, ο πιανίστας πέθανε. Αλλά το τραγούδι του παρέμεινε όχι ως μουσική, αλλά ως προσευχή ψιθυρισμένη για κάθε σιωπηλή ψυχή σε εκείνη την κοιλάδα της στάχτης.
Ακόμα και στην κόλαση, μια μόνο μελωδία μπορεί να υπενθυμίσει στον κόσμο τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος

@afshineemrani

[Από τον φίλο Jacob Tziakomo >>>

◉