Η Frontex για τον υψηλό επαγγελματισμό των ελληνικών αρχών…
20/10/2022 § Σχολιάστε
…για την διάσωση των 92 γυμνών μεταναστών στον Έβρο, και επιβεβαιώνει πλήρως τα όσα είπαν και οι ίδιοι οι μετανάστες και η Ελλάδα, ότι δηλαδή ήταν γυμνοί και με εμφανή τραύματα.
«Στις 14 Οκτωβρίου, αξιωματικοί της Frontex που περιπολούσαν στην περιοχή του Έβρου, συνέδραμαν τις ελληνικές αρχές για να διασώσουν μεγάλη ομάδα μεταναστών που πέρασαν από την Τουρκία στην Ελλάδα.
Οι αξιωματικοί της Frontex ανέφεραν ότι οι μετανάστες βρέθηκαν χωρίς ρούχα και κάποιοι εξ’ αυτών με ορατά τραύματα. Οι αξιωματικοί, μαζί με τους Έλληνες συναδέλφους τους παρείχαν άμεση βοήθεια στους μετανάστες.
Η υπηρεσία ενημέρωσε επίσης τον αξιωματικό υπεύθυνο για τα ανθρώπινα δικαιώματα της Frontex για πιθανή παραβίασή τους.
Η άμεση αντίδραση σε αυτό το περιστατικό απέδειξε τον υψηλό επαγγελματισμό των ελληνικών αρχών και την πολύ αγαστή συνεργασία τους με την Frontex».
◉
[Η Δικαιοσύνη πάσχει από ανυπαρξία ή, καλύτερα, νοσεί βαριά ·
03/10/2022 § 1 σχόλιο
©Δημήτρης Χαντζόπουλος 28.9.2022, Καθημερινή
Ένα μη-μοναδικό Κραυγαλέο Παράδειγμα: Αθώοι κρίθηκαν όλοι οι κατηγορούμενοι που είχαν εμπλακεί στο σκάνδαλο της Siemens.
Mε την αθώωση των κατηγορουμένων που ενεπλάκησαν στη σύμβαση 8002 που υπογράφηκε το 1997 μεταξύ του ΟΤΕ και της Siemens για την ψηφιοποίηση των κέντρων του Οργανισμού, κλείνει από το Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων η πιο σημαντική υπόθεση του αποκαλούμενου σκανδάλου των «μαύρων ταμείων» για δωροδοκίες για να εξασφαλίζει αναθέσεις έργων.
Μετά από πολύμηνη διαδικασία, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο ανακοίνωσε σήμερα την απόφαση του επί της ενοχής για τους 22 κατηγορούμενους, καταδικασμένοι σε πρώτο βαθμό σε πολυετείς καθείρξεις, που δικάστηκαν ως υπαίτιοι για τη διακίνηση παράνομων χρημάτων από τα αποκαλούμενα «μαύρα ταμεία» της γερμανικής εταιρείας, προκειμένου η Siemens να προτιμηθεί στο έργο του ΟΤΕ, αλλά και για την πρόκληση ζημιάς στο ελληνικό Δημόσιο.
Αθώοι οι κατηγορούμενοι
Σήμερα, 16 χρόνια μετά την εισαγωγή του «σκανδάλου Siemens» στην ελληνική δικαιοσύνη, το δικαστήριο ανακοίνωσε ότι οι 20 από τους 22 συνολικά κατηγορούμενους, κρίνονται αθώοι, είτε κατά πλειοψηφία είτε ομόφωνα, για την κατηγορία της νομιμοποίησης παράνομων εσόδων, ενώ για τους περισσότερους κρίθηκε ότι έπρεπε να παυθεί οριστικά η ποινική δίωξη για τις πράξεις που έχουν τελεστεί έως το 2002 καθώς έχει παρέλθει 20ετία και έχουν παραγραφεί τα αδικήματα.
Το δικαστήριο δεν εξέτασε την ποινική μεταχείριση του επί σειρά ετών φυγόδικου πρώην στελέχους της ελληνικής Siemens, Χρήστου Καραβέλα, ο οποίος σε πρώτο βαθμό έχει καταδικαστεί σε κάθειρξη 15 ετών. Η ποινή του κατηγορούμενου παραμένει καθώς δεν ασκήθηκε έφεση για την καταδίκη του. Το δικαστήριο επίσης δεν εκφώνησε απόφαση για άλλον έναν κατηγορούμενο καθώς έχει αποβιώσει.
Αθώος και ο Χριστοφοράκος
Σύμφωνα με την απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Κακουργημάτων, για τον θεωρούμενο ως εκ των βασικών κατηγορουμένων σε διακίνηση παράνομων χρημάτων Μιχαήλ Χριστοφοράκο, απών αλλά εκπροσωπούμενος στη δίκη, παύει οριστικά την ποινική δίωξη για πράξεις που του καταλογίζονται με χρόνο τέλεσης έως το 2002 λόγω παραγραφής. Για άλλες πράξεις που αφορούν το επόμενο διάστημα κρίθηκε αθώος με πλειοψηφία 4 προς 1, με το μέλος που μειοψήφισε να θεωρεί ότι πρέπει να κηρυχθεί απαράδεκτη η ποινική δίωξη λόγω δεδικασμένου από την γερμανική δικαιοσύνη. Πρωτόδικα ο κ. Χριστοφοράκος είχε καταδικαστεί σε 15ετή κάθειρξη.
Αντίστοιχη είναι η απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Κακουργημάτων για τα πρώην υψηλόβαθμα στελέχη της Siemens, μητρικής και ελληνικής, Πρόδρομο Μαυρίδη και Αλέξανδρο Αθανασιάδη, καταδικασμένοι σε 15ετή κάθειρξη ο πρώτος και 10 ετών ο δεύτερος στο πρωτόδικο δικαστήριο. Για τον κ. Αθανασιάδη η απόφαση για αθώωση όσον αφορά τις μη παραγεγραμμένες πράξεις είναι ομόφωνη. Επίσης, παύει η ποινική δίωξη λόγω παραγραφής και κρίνονται αθώοι οι Έντουαρντ Πίρερ, πρωτόδικα κάθειρξη 13 ετών, Τόμας Γκάνσουιντ (10 έτη) και οι Μίκαελ Κουτσενρόιτερ , Ράιχαρντ Σίκατσεκ , Βόλφανγκ Ρούντολφ, Χανς Γιάγκερμαν και Φρανς Ρίχτερ.
Για τα πρώην στελέχη του ΟΤΕ οι δικαστές έκριναν ότι παύει η δίωξη λόγω παραγραφήςκαι κηρύσσονται αθώοι για άλλες πράξεις οι Γιώργος Σκαρπέλης (15 έτη πρωτόδικα), Νικόλαος Νίντος (10 έτη), Γιώργος Αργυρόπουλος (14 έτη), Δημήτριος Κουβάτσος (14 έτη), Παναγιώτης Νικάκης (13 έτη).
Αντίστοιχη είναι απόφαση του δικαστηρίου όσον αφορά τους επιχειρηματίες Γιώργο Καλδή και Απόστολο Λέτσα που ενεπλάκησαν ως παρένθετα πρόσωπα σε διακίνηση χρημάτων, σύμφωνα με τη δικογραφία.
Για τα δύο άλλοτε τραπεζικά στελέχη που ενεπλάκησαν σε μεταφορές χρημάτων, Φάνη Λυγινό (πρωτόδικα 12 έτη) και Ζαν Κλόντ Όσβλαντ (14 έτη) η απόφαση των δικαστών είναι ανάλογη με των υπολοίπων κατηγορουμένων: παύση δίωξης για πράξεις έως το 2002 και αθώωση για τις λοιπές πράξεις.
Τέλος, για τη σύζυγο του Χρήστου Καραβέλα (πρωτόδικα 13 έτη), η απόφαση των δικαστών ήταν επίσης αθωωτική. [πηγή: alfavita.gr]
ΥΓ:
Το Βήμα: Στην πρώτη σελίδα θα διαβάσετε για τις υπόγειες συναλλαγές της μαφίας του Ζωγράφου, της σπείρας της Πολυτεχνειούπολης, με βομβιστές και τρομοκράτες που παρ’ ολίγον να σκοτώσουν τον πρώην πρωθυπουργό Λουκά Παπαδήμο. Εδώ θα σας ενημερώσουμε ότι η δίκη του προφυλακισμένου κατηγορουμένου για εκείνη την άνανδρη επίθεση με βόμβα-φάκελο δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί. Από το 2017 που έγινε η απόπειρα έχουν περάσει πέντε ολόκληρα χρόνια. Η δίκη πήγε να ξεκινήσει μετά πολλών κόπων και βασάνων το 2021, αλλά οι δικηγόροι του κατηγορουμένου ζήτησαν και έλαβαν πάμπολλες αναβολές επικαλούμενοι την πανδημία. Τελικά άρχισε την άνοιξη του 2022, ο κ. Παπαδήμος εκλήθη και κατέθεσε, αλλά η δίκη ακόμη διεξάγεται και απόφαση προφανώς δεν έχει υπάρξει. Τι άλλη μαρτυρία χρειαζόμαστε για να βεβαιωθούμε ότι η Δικαιοσύνη στη χώρα μας πάσχει ή, καλύτερα, νοσεί βαριά;
◉
[Ο.Φ.Α = Όπου Φυσάει ο Άνεμος·
23/09/2022 § Σχολιάστε
Η… εγκυρη
Εφημερίδα των Συντακτών: 07.05.2021 και χτες 22.09.2022
Βρώμικοι Απατεώνες συνειδήσεων.
◉
[ο Γκοντάρ στον «αντισυστημικό» ρωσόφιλο γαλαξία·
27/06/2022 § Σχολιάστε
Η δυτική αισθητική, ο Γκοντάρ και ο Ζελένσκι
Ο ©Νικόλας Σεβαστάκης στο lifo.gr »»»
«Η ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΖΕΛΕΝΣΚΙ στο Φεστιβάλ των Καννών είναι προφανής, αν την εξετάσουμε από την άποψη αυτού που ονομάζεται “σκηνοθεσία”: ένας κακός ηθοποιός, ένας επαγγελματίας κωμικός υπό το βλέμμα άλλων επαγγελματιών οικείων επαγγελμάτων. Νομίζω ότι έχω πει κάτι ανάλογο πριν από πολύ καιρό. Χρειάστηκε έτσι η σκηνοθεσία του νιοστού παγκόσμιου πολέμου και η απειλή μιας ακόμη καταστροφής για να μάθει ο κόσμος ότι οι Κάννες είναι ένα εργαλείο προπαγάνδας, όπως όλα τα άλλα. Προπαγανδίζουν τη δυτική αισθητική…»
Έτσι σχολίασε ο Ζαν-Λικ Γκοντάρ την παρέμβαση του Ουκρανού Προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι στο Φεστιβάλ των Καννών. Και συμπλήρωσε με μια αναφορά στα «συμφέροντα» και τους πολέμους, ανατρέχοντας στην Ιστορία, από τον Βρούτο μέχρι τον Μπάιντεν και τον Πούτιν.
Δεν έχει, νομίζω, τόση σημασία η ενθουσιώδης υποδοχή των λόγων του Γκοντάρ από ιστολόγια και φόρουμ του δικού μας «αντισυστημικού» ρωσόφιλου γαλαξία, όπου, έτσι κι αλλιώς, ο Ζελένσκι ήταν απεχθής εξαρχής. Περισσότερο ενδιαφέρον έχει αυτή η παράξενη αναφορά στη δυτική αισθητική. Τι σημαίνει αυτό; Γιατί κάποιος με λίγες γνώσεις της πολιτισμικής ιστορίας των χρόνων από τη δεκαετία του ’60 και έπειτα θα μπορούσε να κάνει την άβολη σκέψη ότι μέρος της δυτικής αισθητικής ήταν και ο ίδιος ο Γκοντάρ. Όχι ως συγκεκριμένος σκηνοθέτης της πρωτοπορίας αλλά ως ένας από τους καλλιτέχνες-γκουρού του ανθηρού και ευπώλητου προϊόντος που ονομάστηκε «γαλλικός μαοϊσμός». Που ήταν βέβαια κάτι άλλο από την κινέζικη, πρωτότυπη εκδοχή, κάτι εξαιρετικά γαλλικό και ευρωπαϊκό στα συστατικά του. Και θα μπορούσαμε ακόμα να πούμε ότι η ίδια η σαρωτική, ειρωνική ή απομυθοποιητική επίθεση στη δυτική αισθητική ήταν (και είναι ακόμα) ένα σημαντικό μέρος της δυτικής κουλτούρας.
Ας πούμε ότι από το 1968 (σχηματικά) και μέχρι τις μέρες μας η «δυτική αισθητική» θα περιέχει και το πανκ και τις αυτοδιαχειριστικές κολεκτίβες και τους αριστερισμούς των διανοουμένων και τις παλιότερες και σύγχρονες θεωρίες για το τέλος ή τον θάνατο της Δύσης. Δηλαδή, εκτός από τις επίσημες σκηνές της ποπ αισθητικής, η δυτική αισθητική θα φιλοξενεί και τους πειραματικούς κάθε λογής, τους αναγνώστες του Λακάν, εκείνους που μυθοποίησαν την Πολιτιστική Επανάσταση στην Κίνα αλλά και τους συντηρητικούς και φιλελεύθερους που πήραν αργότερα τη ρεβάνς.
Ο Γκοντάρ ήρθε όμως τώρα απλώς να συναντήσει όλους εκείνους που, κατά βάθος, θεωρούν τον Βολοντίμιρ Ζελέσνκι βασικό υπαίτιου του κακού. Γιατί; Γιατί με κάποιον τρόπο ο Ζελένσκι, παρότι «κακός ηθοποιός», πείθει περισσότερο για την αλήθεια αυτού του συγκεκριμένου πολέμου. Και γιατί επίσης ο Ουκρανός Πρόεδρος χρησιμοποιεί όντως την ποπ αισθητική για να δώσει ζωντάνια σε εκείνους τους πολιτικούς και ηθικούς συμβολισμούς της Δύσης που είχαν ξεθυμάνει ή είχαν σκεπαστεί κάτω από τους κυνισμούς της ψευτο-ρεαλιστικής πολιτικής και των συμβολαίων με την Gazprom.
Και κάτι ακόμα, ενοχλεί εκείνους που θεοποίησαν την κατεδαφιστική επίθεση του ιερού τέρατος Γκοντάρ στις Κάννες στον Ουκρανό Πρόεδρο: το ότι αυτή η ποπ αισθητική αποκτά νόημα ως στήριγμα και ενθάρρυνση μιας δημοκρατικής αυτοάμυνας που υπερβαίνει πλέον το Ουκρανικό και τον ίδιο τον Ζελένσκι.
Θα πει κανείς πως ο Ζαν-Λικ Γκοντάρ είναι η κληρονομιά μιας γενιάς που την καθόρισε η επιθυμία για πάση θυσία αντικομφορμισμό. Δεν έχει, άλλωστε, κάτι πρωτότυπο η επίθεση στις Κάννες ή σε οποιαδήποτε επίσημη διοργάνωση όπου ο κόσμος του θεάματος βραβεύει και βραβεύεται λέγοντας συνήθως καλά, συγκινητικά, στρατευμένα λόγια. Υπάρχει πάντα ο πειρασμός της άρνησης των τελετών και ακόμα περισσότερο ο πειρασμός να επιτεθείς σε κάποιον που η συγκυρία τον έχει ανεβάσει ψηλά.
Θα μπορούσε να είναι, πραγματικά, μια χειρονομία κριτικής σκέψης, μια δήλωση πνευματικής ανεξαρτησίας, ένα αίτημα ριζοσπαστικής διαφωνίας. Να όμως που όλα αυτά –η πνευματική ανεξαρτησία, η κριτική σκέψη‒ είναι κεκτημένα της «δυτικής αισθητικής». Αυτό δηλαδή που ο Γκοντάρ βλέπει με την περιφρόνηση του μεγάλου, ανατρεπτικού μαέστρο, αυτό το ίδιο αναπτύσσεται μέσα σε αυτή την καταραμένη αισθητική.
Και η μεγάλη διαφορά μεταξύ του κακού ηθοποιού της Ουκρανίας και του τυράννου της Μόσχας –αυτή η διαφορά που την καταργεί κανείς κάτω από κοινότοπες κουβέντες περί συμφερόντων και προπαγάνδας– είναι ότι ο κόσμος του Ζελένσκι δεν ξαναστήνει τον ολοκληρωτισμό στα πόδια του. Έχει κι αυτός τις τεχνικές επικοινωνίας, τη «σκηνοθεσία», την αισθητική του επιμέλεια. Προφανώς, μόνο που αυτή η αισθητική δεν οδηγεί στην ισοπέδωση πόλεων, στη δικτατορία και στο καθεστώς του φόβου.
Με μια λέξη: στον κόσμο του Βλαντίμιρ Πούτιν το συμβάν Γκοντάρ δεν θα υπήρχε ή θα δυσκολευόταν να αποφύγει την αναγκαστική σιωπή. Ή, αν υπήρχε, θα ήταν ο κακός ηθοποιός ενός νάρκισσου αντισυστημισμού που όλους αυτούς τους μήνες υπηρετεί –από την άνεση των δυτικών καναπέδων‒ τον κυνισμό του Κρεμλίνου.
◉
αγριμολογος 