[σπάστε το, το ρημάδι·
22/06/2022 § Σχολιάστε
Ξέρεις τι είναι ένα κομμάτι μάρμαρο να σου υπενθυμίζει συνεχώς ότι δεν υπάρχει μόνο ένα άκρο; Ζημιά. Κάθε μέρα και ένα μύθος γκρεμίζεται. Δεν πάει άλλο. Κάποτε αυτό πρέπει να σταματήσει· και αυτό το γ@μημένο μάρμαρο γκρεμίζει πολλούς μύθους· κυρίως έναν που μας ξεβρακώνει. Σπάστε το, το ρημάδι!
Άσταδιάλα.
◉
[Λ.Πλάκα(τα γαλόνια)·
16/06/2022 § Σχολιάστε
με πιάνει αναγούλα, σιχαμάρα κι αγανάκτηση, για δεκάδες στην κυριολεξία, συνεχιζόμενους διθυράμβους που γράφονται για το άτομο που καθόταν βιδωμένο 30 ολόκληρα χρόνια (χαϊδεμένο απ’ όλες τις κυβερνήσεις) στην ίδια διευθυντική θέση έως το θάνατό του, και ταυτόχρονα νέοι με χίλια-δυο προσόντα να μεταναστεύουν διότι το χαϊδεμένο καρεκλοκένταυρο ήταν οξυγονοκολλημένο στην ίδια καρέκλα με το έτσι θέλω του ίδιου του ατόμου και Ο λ ω ν των κομμάτων!
Σας έχω όλους σιχαθεί.
◉
[Σβετλάνα Αλεξίεβιτς: Να ακολουθήσουμε το παράδειγμα της Ουκρανίας ·
11/06/2022 § Σχολιάστε
Η Σβετλάνα Αλεξίεβιτς πιστεύει ότι ο αγώνας για την ελευθερία, σε κάθε περίπτωση, οδηγεί στη νίκη του φωτός επί του σκότους. Αλλά ο δρόμος προς αυτήν είναι αρκετά μακρύς και δύσκολος, εδήλωσε η βραβευμένη με Νόμπελ Λευκορωσίδα συγγραφέας και δημοσιογράφος στο Belsat και την Gazeta Wyborcza.
Athens Review of Books 09/06/2022, Τεύχος 140 – ΙΟΥΝΙΟΣ
Η Ουκρανία για εμάς σήμερα είναι παράδειγμα θάρρους. Δείχνει ότι μπορείς να συνεχίσεις και να παλεύεις μέχρι τέλους. Και αυτό το κάνουν όχι ένα άτομο, ούτε δύο ή μερικές εκατοντάδες, αλλά ένα ολόκληρο έθνος. Αυτό εντυπωσιάζει όλους, συμπεριλαμβανομένων των Λευκορώσων και των Ρώσων που βρίσκονται σε έναν λήθαργο.
Είμαι βέβαιη ότι οι Ουκρανοί δεν θα παραδοθούν ποτέ. Υπάρχουν πολλές μαρτυρίες απλών ανθρώπων. Με συγκίνησε ένα ρεπορτάζ που είδα στην τηλεόραση, όταν ένας Ουκρανός είπε: «Μπορεί να πάρει έναν χρόνο από τώρα, είκοσι χρόνια από τώρα, αλλά θα τους διώξουμε από τη γη μας». Οι Ουκρανοί θα παλέψουν μέχρι τέλους. Πρέπει να ακολουθήσουμε το παράδειγμα της Ουκρανίας.
Σκέφτομαι επίσης σήμερα τους Λευκορώσους, τους οποίους ερωτεύτηκα ξανά το καλοκαίρι του 2020. Και σκέφτομαι πόσο θλιβερό είναι που τα έθνη μας έχουν υπομείνει δύο μεγάλες συμφορές υπό τη μορφή του Βλαντιμίρ Πούτιν και του Αλεξάντρ Λουκασένκο. Πρέπει να τους αντιμετωπίζουμε συνεχώς. Κάποια μέρα θα απαλλαγούμε από αυτούς, ακόμα κι αν όχι τόσο γρήγορα όσο θα θέλαμε.
Είμαστε απομονωμένοι εδώ και χρόνια σε ένα ενυδρείο. Είναι σαν κάποιος να έχει ζήσει σε ένα στρατόπεδο εργασίας όλη του τη ζωή, και όταν βγει από αυτό, υποτίθεται ότι είναι αμέσως ελεύθερος άνθρωπος. Άλλωστε, δεν ξέρουν καν πώς είναι η ελευθερία, να ζεις ως ελεύθερος άνθρωπος. Δεν έχουμε εμπειρία δημοκρατίας. Χρειάζεται πολύς χρόνος για να αποτινάξουμε τον ζυγό. Μια αυτοκρατορία δεν καταρρέει από τη μια μέρα στην άλλη∙ ο δρόμος προς την ελευθερία είναι γεμάτος αγκάθια.
[η αγάπη σκόνη και τ’ όνειρο καπνός: Το αίμα της Τιεν Αν Μεν
04/06/2022 § Σχολιάστε
Σαν σήμερα 4 Ιουνίου 1989
Η πλατεία Τιεν Αν Μεν στο Πεκίνο, πλημμυρίζει από αίμα
Στην πλατεία Τιεν Αν Μεν ή πλατεία της «Ουράνιας Γαλήνης» στο κέντρο του Πεκίνου, συντελείται η αιματηρή σφαγή εκατοντάδων φοιτητών από το κομμουνιστικό καθεστώς.
Η πλατεία Τιεν Αν Μεν ή πλατεία της «Ουράνιας Γαλήνης» βρίσκεται στο κέντρο του Πεκίνου και χρονολογείται από το 1415 και την εποχή της Δυναστείας των Μινγκ. Σήμερα είναι η μεγαλύτερη πλατεία του κόσμου.
Η Δύση έμαθε την εμβληματική πλατεία της Κίνας από την αιματηρή σφαγή εκατοντάδων φοιτητών τον Ιούνιο του 1989.
Η ιστορία άρχισε κάπως έτσι: Στις 15 Απριλίου πεθαίνει ο Γενικός Γραμματέας του Κόμματος, Hu Yaobang, ο οποίος ήταν σημαντικός μεταρρυθμιστής και είχε κερδίσει την εκτίμηση του λαού. Ο θάνατός του ήταν το φυτίλι που άναψε τη φωτιά.
Από τις 22 Απριλίου του 1989 αρχίζουν διαδηλώσεις με δεκάδες χιλιάδες φοιτητές να διαμαρτύρονται στην ιστορική πλατεία. Κάθε μέρα όλο και περισσότεροι ενώνονταν με το εξεγερμένο πλήθος, ενώ το κύμα των διαδηλώσεων εξαπλώθηκε σε περίπου 400 πόλεις της χώρας.
Το Κομμουνιστικό Κόμμα παρακολουθούσε την κατάσταση αρχικά σιωπηλά και με ψυχραιμία, όσο περνούσαν οι μέρες, όμως, ένοιωσε να απειλείται η ισχύς του.
Στελέχη του Κόμματος έδειξαν πρόθυμα να διαπραγματευτούν με τους διαδηλωτές. Όμως οι πιο σκληροπυρηνικοί του καθεστώτος υποστήριξαν ότι απειλούνται τα κυριαρχικά τους δικαιώματα και αποφάσισαν να καταστείλουν την εξέγερση με τη βία.
Στις 20 Μαΐου κηρύχθηκε στρατιωτικός νόμος και στις 3 Ιουνίου οι πολίτες ενημερώθηκαν να παραμείνουν στα σπίτια τους.
Ξημερώματα της επόμενης μέρας, στις 4 Ιουνίου του 1989, άρματα μάχης και 300.000 στρατιώτες περικύκλωσαν την πλατεία και άνοιξαν πυρ εναντίον των διαδηλωτών. Κάποιοι διαδηλωτές προσπάθησαν να αντεπιτεθούν με πέτρες, ξύλα, άλλοι έτρεχαν να σωθούν, ενώ δεκάδες έπεφταν νεκροί ή τραυματισμένοι από τα πυρά. Σύντομα το πλήθος άρχισε να διαλύεται.
Η κινεζική κυβέρνηση δεν έχει ανακοινώσει μέχρι και σήμερα τον απολογισμό των θυμάτων. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των αυτοπτών μαρτύρων και των οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων, κυμαίνονται από αρκετές εκατοντάδες μέχρι και πολλές χιλιάδες. Ο Ερυθρός Σταυρός της Κίνας κάνει λόγο για 2.400 νεκρούς, ενώ οι επίσημες αρχές ανέφεραν.
Μέχρι και σήμερα φωτογραφίες και βίντεο από την τραγωδία απαγορεύονται στην Κίνα, καθώς και οι δημόσιες αναφορές στο γεγονός. Το πιο ανατριχιαστικό από όλα είναι ότι μεγάλο μέρος του κινεζικού λαού δεν γνωρίζει σχεδόν τίποτα για το γεγονός. Και ούτε πρόκειται να μάθει…[Έθνος]
*
Διαβάστε ΟΛΑ τα όνειρα της νεότητάς μας, που έγιναν καπνός »»»
αγριμολογος 