[φτήνια ·
06/06/2020 § Σχολιάστε
❊
Το μόνο ζήτημα προς συζήτηση για τη διαφήμιση του ΕΟΤ είναι το κόστος των €32εκατ. (*) και της απ’ ευθείας ανάθεσης. Να ψαχτεί, να ζητηθούν εξηγήσεις κλπ. Αλλά να μιλάς για λ ο γ ο κ λ ο π ή για τη κοινότοπη έκφραση «State of Mind» που χρησιμοποιείται από εκατοντάδες προϊόντα για πάνω από ενάμιση αιώνα, είναι (για όσους διαθέτουν στοιχειώδη γνώση) Φτηνό, Ηλίθιο και Γραφικό. Το «State of Mind» χρησιμοποιήθηκε από τον Τζόυς, τον Μπέκετ, το Ουάιλντ, το Ράσσελ κ.α., -ακόμη και ο Μπέρναρντ Σω χρησιμοποίησε αυτή την κοινού τόπου έκφραση. Το να κάνεις αντιπολίτευση χρησιμοποιώντας το νιονιό σου, είναι υγιές και αναγκαίο σε μια δημοκρατία, αλλά το να κάνεις αντιπολίτευση στοχεύοντας στα κατώτερα ένστικτα με φτηνά επιχειρήματα, συμβάλλεις στο πνεύμα που χάραξαν αυριανικά σκουπίδια, απ’ όπου κι αν προέρχονται. Λυπάμαι. Λυπάμαι πολύ.
*
[έγραψα στο fcbk 05.06.2020
(*) UPDATE: Όλος ο Προϋπολογισμός του ΕΟΤ είναι 32 εκατ. ευρώ και δεν δόθηκαν αυτά τα λεφτά και μάλιστα με απευθείας ανάθεση σε ιδιωτική εταιρεία. Η Marketing Greece δεν είναι ιδιωτική διαφημιστική εταιρία. Είναι μη κερδοσκοπική εταιρεία, θυγατρική του ΣΕΤΕ, ενός από τους κοινωνικούς εταίρους, και του ΞΕΕ. Η Marketing Greece αποφάσισε να υλοποιήσει την παραγωγή της καμπάνιας με δικά της έξοδα και να δώσει όλα τα πνευματικά δικαιώματα στον ΕΟΤ. Δεν κόστισε λοιπόν στο Ελληνικό Δημόσιο ούτε ένα ευρώ.
❊
[jogging και βάδην εξυπηρετούν σχέδια πολυεθνικών ·
05/06/2020 § Σχολιάστε
Εδώ η συνδρόφισσα με τον σ. Πολάκη. Υπό το βλέμμα του Άρη Βελουχιώτη.
❊
Η συνδρόφισσα Ελισάβετ Σκούφα – ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή(!) των Ελλήνων, σχετικά με την «εκμάθηση» Αγγλικών στο νηπιαγωγείο:
– «Μήπως τα Αγγλικά στο νηπιαγωγείο εξυπηρετούν αμερικανικά συμφέροντα;»
Δίκιο έχει.
Μήπως δεν ξέρουμε ότι το jogging και το βάδην εξυπηρετούν τα σχέδια πολυεθνικών εταιρειών, κυρίως Nike & Adidas;
Μας έχουν πείσει ότι η άσκηση είναι αναγκαία και κάνει καλό στον οργανισμό. Παραμύθια.
❊
[Η παγίδα του Θουκυδίδη ·
02/06/2020 § Σχολιάστε
Πηγή πρωτότυπης φωτογραφίας: AP (επεξεργασμένη δραστικά από αγριμολόγο)
Γράφει ο ©Αντώνης Εφραιμίδης
στην Athens Review of Books 13/05/2020, Τεύχος 117 – ΜΑΪΟΣ
Τον όρο «παγίδα του Θουκυδίδη» επινόησε ο Γκρέιαμ T. Άλλισον στο βιβλίο του Προορισμένοι για πόλεμο: Μπορούν οι ΗΠΑ και η Κίνα να αποφύγουν την παγίδα του Θουκυδίδη;[1] για να περιγράψει την ερμηνεία του μεγάλου ιστορικού για τα αίτια του Πελοποννησιακού Πολέμου. Με λίγα λόγια η θεωρία αυτή υποστηρίζει ότι όταν μια ισχυρή κυρίαρχη δύναμη αντιλαμβάνεται την άνοδο μιας άλλης που απειλεί να την επισκιάσει, μοιραίως οδηγείται σε σύγκρουση μαζί της. Τον 5ο αιώνα π.Χ. η Σπάρτη ήταν η κυρίαρχη δύναμη και η Αθήνα ήταν η ανερχόμενη. Αφορμές για την σύρραξη υπήρξαν πολλές, αλλά η αιτία ήταν αυτή.
Ο συγγραφέας κατόπιν παρομοιάζει την Κίνα με την Αθήνα και τις ΗΠΑ με την Σπάρτη και συμπεραίνει μετά από διεξοδική ανάλυση και επιχειρήματα ότι οι δύο σημερινές υπερδυνάμεις κινδυνεύουν να πιαστούν στην παγίδα του Θουκυδίδη και να οδηγηθούν σε πόλεμο.
Η ξαφνική επιδρομή του COVID-19 όξυνε τις σχέσεις μεταξύ Κίνας και Αμερικής και επανέφερε έντονα στο προσκήνιο τον παραλληλισμό με τον Πελοποννησιακό Πόλεμο.
Αξίζει, και ίσως επιβάλλεται, να μελετήσουμε αυτόν τον παραλληλισμό με βάση όχι μόνο τα περίπου γνωστά επιχειρήματα που επικαλείται ο συγγραφέας, αλλά και τις πρόσφατες εξελίξεις με τον κορωνοϊό που πραγματικά απειλούν την ανθρωπότητα και έχουν προκαλέσει βαθιά ανησυχία σε όλα τα μήκη και πλάτη της υφηλίου.
Από την εποχή του « Μεγάλου Τιμονιέρη» Μάο Τσετούνγκ, υπό την ηγεσία του οποίου το Κομμουνιστικό Κίνημα οδήγησε την χώρα σε επαναστατική ανόρθωση) οι βολές της Κίνας προς τις ΗΠΑ είχαν γίνει εμφανείς και έντονες. Δεν ήταν μόνον στόχος του κομμουνιστικού καθεστώτος η Αμερική. Ήταν και στρατηγικός στόχος μιας χώρας που αναδυόταν από μια κατάσταση σατραπικής αποσύνθεσης με ανάγκη και αναζήτηση ζωτικού χώρου για τα πολλά εκατομμύρια των κατοίκων της. Η προσωνυμία «χάρτινη τίγρη» που απέδωσε ο Μάο στην Αμερική ήταν ενδεικτική αυτής της αρχικής στοχοποίησης. Αυτή η εξέλιξη ήταν το πρώτο στοιχείο της θεωρίας της Θουκυδίδειας παγίδας. Από τότε είχε αρχίσει η συζήτηση περί πολέμου Κίνας-Αμερικής.
Ακολούθησε κατόπιν το μεγάλο άνοιγμα της Δύσης προς την Κίνα με την επίσκεψη του Νίξον στο Πεκίνο το 1972. Το συμβάν αυτό είχε προκαλέσει σεισμό στις κρατούσες αντιλήψεις της εποχής. Πολλοί μίλησαν τότε για κοινό στρατηγικό αντιπερισπασμό Κίνας και Αμερικής εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης. Αυτή η θεωρία όμως γρήγορα κατέρρευσε. Όπως αποδείχθηκε περίτρανα, η βάση της σινοαμερικανικής προσέγγισης ήταν καθαρά οικονομική. Η έμπνευση του εγχειρήματος αποδίδεται στον Χένρυ Κίσσινγκερ και σημάδεψε το έναυσμα της λεγόμενης Παγκοσμιοποίησης που άργησε λίγο να υλοποιηθεί λόγω του θανάτου του Μάο και του σκανδάλου του Γουότεργκεϊτ. Έτσι οι τροχοί της εμπορικής παγκοσμιοποίησης μπήκαν σε κίνηση επί Ρέηγκαν και Θάτσερ από τις αρχές της δεκαετίας του 1980.
Η εξίσωση της παγκοσμιοποίησης ήταν αρχικά πολύ απλή. Από τη μια πλευρά υπήρχαν μεγάλα αποθέματα κεφαλαίου που αναζητούσαν κερδοφόρες επενδυτικές ευκαιρίες. Από την άλλη υπήρχε ένα τεράστιο ανθρώπινο δυναμικό που προσφερόταν έναντι όχι απλά ανταγωνιστικού, αλλά σχεδόν μηδενικού κόστους. Και βέβαια, αν και η Κίνα αποτελούσε την μεγαλύτερη δεξαμενή αυτού του δυναμικού, υπήρχαν και άλλες υπανάπτυκτες ή «αναπτυσσόμενες» χώρες (κατά την φρασεολογία εκείνης της εποχής) που καθιστούσαν την επενδυτική ευκαιρία δελεαστική, αν όχι ακατανίκητη. « Read the rest of this entry »
αγριμολογος 