Non paper της Athens Review μετά την αθώωση της Σώτης Τριανταφύλλου
03/05/2018 § Σχολιάστε
Λίγη ώρα μετά την αθώωση της Σώτης Τριανταφύλλου η Athens Review of Books έστειλε στα ΜΜΕ το παρακάτω «non paper»:
Η Σώτη Τριανταφύλλου αθωώθηκε μετά την ψευδή καταμήνυση του επαγγελματία μηνυτή Δημητρά, εκπροσώπου της ΜΚΟ-σφαγίδας «Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι». Θα ακολουθήσει η αθώωση του Τάκη Θεοδωρόπουλου, της Λώρης Κέζα, και πολλών άλλων.
Είναι καιρός οι εισαγγελείς να ασχοληθούν με την παράγκα του Δημητρά, με το σκάνδαλο της βιομηχανίας μηνύσεων και αναφορών Δημητρά: Όπως κομπάζει ο ίδιος, έχουν σχηματιστεί με βάση τις καταγγελίες του περισσότερες από 200 δικογραφίες τα δύο (2) μόνο τελευταία χρόνια!
Εκτός του λεγόμενου Παρατηρητηρίου του Ελσίνκι, ανάμεσα στις συναφείς ΜΚΟ που έχει ιδρύσει ο προκείμενος Δημητράς, είναι και η «Ένωση Ουμανιστών/-τριών Ελλάδας (ΕΝΩ.ΟΥΜ.Ε)», η οποία μόνο από τον τίτλο της «φωνάζει» για τους στόχους της και για το ποιόν τού… Ουμανιστή ιδρυτή της. Ο οποίος Ουμανιστής εξελίχθηκε σε μάστιγα των δικαστηρίων, σε μάστιγα των (πραγματικών) ανθρωπίνων δικαιωμάτων, σε μάστιγα των πραγματικών μειονοτήτων.
Αναλυτικότερα:
Κενοφανής αστέρας της Δικαιοσύνης:
Athens Review of Books, τχ. 85, Ιούνιος 2017
Οι κυρίες Καλλιρρόη και Χαλβά διώκτριες της «ισλαμοφοβίας»
Ο Δημητράς-με-τις-πολλές-ΜΚΟ: Επάγγελμα: Humanist Watcher
Έδρα: Τ.Θ. 60820, 153 04 Γλυκά Νερά
Athens Review of Books, τχ. 91, Ιανουάριος 2018
Από την Wikipedia:
«Το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι, συντομογραφικά ΕΠΣΕ, αποτελεί ελληνική μη κυβερνητική οργάνωση (ΜΚΟ). Πρόκειται για το ελληνικό τμήμα τής Διεθνούς Ομοσπονδίας Ελσίνκι για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα[1] (International Helsinki Federation for Human Rights), η οποία έχει ως σκοπό την υποστήριξη και τη δημοσιοποίηση των αρχών της τελικής πράξης της Διάσκεψης για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη, που υπογράφτηκε στο Ελσίνκι της Φινλανδίας τον Αύγουστο του 1975, γνωστές και ως «Συμφωνίες του Ελσίνκι».[2] Η Διεθνής Ομοσπονδία Ελσίνκι για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα χρεοκόπησε λόγω οικονομικού σκανδάλου και διαλύθηκε την 27η Νοεμβρίου του 2007. Ο πρώην οικονομικός διευθυντής της, Αυστριακός Rainer Tannenberger, καταδικάστηκε σε φυλάκιση τριών ετών για υπεξαίρεση 1,2 εκατομμυρίου ευρώ.»
Έτσι ο Δημητράς απέμεινε μόνος αυτός Παγκόσμιος Παρατηρητής, να επιβλέπει την τήρηση των Διεθνών «Συμφωνιών του Ελσίνκι» του Αυγούστου 1975.
[Η απέραντη γοητεία της γραφής·
24/04/2018 § Σχολιάστε
«Πρωτοσπαθάριον»
©Dona Ruff / Fanatic 6 2014/Burn on book page/7 x 7 in.
Διαβάζω σημείωμά που είχα αντιγράψει από ένα, δεν θυμάμαι πιο, παλαιό κείμενο της δεκαετίας του 1940 που είχε κάποτε πέσει στη κατοχή μου:
Βαγενετία
Περιοχή της Ηπείρου, μνημονευομένη πολλάκις εις τα μεσαιωνικά κείμενα. Εις το νομισματικόν μουσείον Αθηνών υπάρχει μολυβδόβουλλον του Θ’ και Ι’ αιώνος ανήκον εις τίνα «Ευτρόπιον, βασιλικόν πρωτοσπαθάριον και άρχοντα Βαγενετίας». Κατά την εποχήν του Καρόλου Β’ του Ανδηγαυού και του Φιλίππου Α’ του Τάραντος, δηλαδή μεταξύ των ετών 1285 και 1331, κατέφυγον εκ της Κερκύρας αθίγγανοι, εις τους τους οποίους παρεχωρήθη εν Κερκύρα τιμάριον. Εν Ηπείρω υπάρχει και σήμερον χωρίον Βαγενήτι.
ΥΓ:
Βαγενήτι: Κοινότης της επαρχίας Δωδώνης του νομού Ιωαννίνων. Κάτοικοι 159 τη δεκαετία του 1940…
(σήμερα είναι οικισμός με το όνομα Βαγενίτι, με 76 κάτοικους -ανήκει στο Δήμο Ζίτσας, στη δημοτική ενότητα Πασαρώνος)
[Ρέκβιεμ για έναν ήρωα·
16/04/2018 § Σχολιάστε
Francisco Goya, Η εκτέλεση της 3ης Μαΐου 1808 (φωτογραφική τροποποίηση του Αγριμόλογου)
Το όνομα του Σουκατζίδη ήταν στον κατάλογο των διακοσίων που επρόκειτο να εκτελεστούν. Ο γερμανός διοικητής αποφάσισε να τον εξαιρέσει από την εκτέλεση και να τον αντικαταστήσει με κάποιον άλλο. Ο Σουκατζίδης αρνήθηκε να εξαιρεθεί. Δεν δέχτηκε ούτε όταν ο διοικητής, ναζιστικά σκεπτόμενος, του πρότεινε να τον αντικαταστήσει με έναν Εβραίο ή έναν ανάπηρο.
Του Νάσου Βαγενά στο Βήμα της Κυριακής
Σε μιαν εποχή αντιηρωική, όπως η δική μας, έχουν θέση οι ήρωες; Βλέποντας τις σημερινές μας εκδηλώσεις ηρωισμού θα πρέπει να γελάμε ή να κλαίμε; Η στολή εκστρατείας με την οποία κυκλοφορεί ο υπουργός της Εθνικής μας Αμυνας είναι αληθινή ή αποκριάτικη; Αυτά συλλογίζεται κανείς διαβάζοντας αφιέρωμα της Athens Review of Books στον Ναπολέοντα Σουκατζίδη, με αφορμή την ταινία του Παντελή Βούλγαρη Το τελευταίο σημείωμα, η οποία αφηγείται την εκτέλεση, την Πρωτομαγιά του 1944, των «200 της Καισαριανής».
Τα άγνωστα κείμενα που εμφανίζονται στο αφιέρωμα της ARB (οι επιστολές του Σουκατζίδη προς τη μνηστή του Χαρά Λιουδάκη και την αδελφή της, λαογράφο Μαρία Λιουδάκη, και η αφήγηση του πατέρα για τον γιο), πλαισιούμενα από το εισαγωγικό κείμενο του Μανώλη Βασιλάκη και το γλωσσοπολιτισμικό του Χριστόφορου Χαραλαμπάκη, σε συνδυασμό με την ταινία, ελπίζει κανείς ότι θα αποτελέσουν το έναυσμα για τη συγγραφή μιας βιογραφίας αυτού του ευαίσθητου, καλλιεργημένου και μεγαλόφρονος ανθρώπου. Τον οποίον ελάχιστοι σήμερα γνωρίζουν, κι ας ήταν ο ηρωισμός του μεγαλύτερος από εκείνον του Μανώλη Γλέζου, που, αν δεν ήταν πολιτικά μαχόμενος έως σήμερα, θα ήταν βαθιά θαμμένος στη μνήμη μας όπως ο Λάκης Σάντας. Και καθώς τα μόνα έντυπα που, ενίοτε, τον θυμούνται – όχι όμως για ανιδιοτελείς λόγους – είναι ο Ριζοσπάστης και η Αυγή, σκέφτομαι ότι η περίπτωση Σουκατζίδη προσφέρεται για να μας βοηθήσει να προσδιορίσουμε τη βαθύτερη έννοια του ηρωισμού. Διότι η απόφαση που σφράγισε το πεπρωμένο αυτού του ανθρώπου οδήγησε αυτή την έννοια στον υψηλότερο βαθμό της, αν σκεφτούμε ότι αποτελεί το αποκορύφωμα μιας αλυσίδας αποφάσεων που θα καθιστούσαν οποιονδήποτε άλλον έρμαιο της μοίρας.
Ο πρώτος κρίκος αυτής της αλυσίδας ήταν η απόφαση του ΕΛΑΣ να σκοτώσει, με ενέδρα, ενώ ήταν πια φανερή η ήττα του ναζισμού, έναν γερμανό στρατηγό στην Πελοπόννησο΄ θάνατος που είχε ως αντίποινα την εκτέλεση στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής 200 κρατουμένων του στρατοπέδου Χαϊδαρίου. 160 από αυτούς, ανάμεσά τους και ο Σουκατζίδης, που είχαν μεταφερθεί εκεί από το «Στρατόπεδο Συγκεντρώσεων Κομμουνιστών» της Ακροναυπλίας, είχαν ζητήσει στις 29 Οκτωβρίου 1940 να σταλούν στο αλβανικό μέτωπο για να πολεμήσουν «στην πρώτη γραμμή της φωτιάς». Αίτηση που απορρίφθηκε, ενώ η κυβέρνηση που διαδέχτηκε εκείνη του Μεταξά έκρινε σκόπιμο να τους παραδώσει στους Γερμανούς.
Το στρατόπεδο Χαϊδαρίου ήταν ο τελευταίος σταθμός της μακρόχρονης «περιπλάνησης» (1936-1944) του τριανταπεντάχρονου διανοούμενου και συνδικαλιστή Σουκατζίδη σε διάφορους τόπους πολιτικού εγκλεισμού (Αη Στράτης, Ακροναυπλία, Λάρισα, Τρίκαλα). Στο Χαϊδάρι, καθώς ήταν γλωσσομαθής και γνώριζε άπταιστα τα γερμανικά, εκτελούσε χρέη διερμηνέα μεταξύ των Γερμανών και των εγκλείστων. Χαρακτηριστική είναι η μαρτυρία που έδωσε ο Λεών Κοέν που, στο βιβλίο του Από την Ελλάδα στο Μπίρκεναου, συνθέτει έναν ύμνο για τον Σουκατζίδη («Μέσα στην κόλαση που ονομαζόταν Χαϊδάρι, όπου όλοι σκέφτονταν μόνο τον εαυτούλη τους, υπήρχε μια ψυχή που νοιαζόταν για όλους, ένας άνθρωπος που το μαρτύριό του δεν είχε αναπαμό. Η ευγενική αυτή ψυχή υπέφερε περισσότερο για τους Εβραίους, διότι ήξερε τι τους περίμενε»).
Το όνομα του Σουκατζίδη ήταν στον κατάλογο των διακοσίων που επρόκειτο να εκτελεστούν. Ο γερμανός διοικητής αποφάσισε να τον εξαιρέσει από την εκτέλεση και να τον αντικαταστήσει με κάποιον άλλο. Ο Σουκατζίδης αρνήθηκε να εξαιρεθεί. Δεν δέχτηκε ούτε όταν ο διοικητής, ναζιστικά σκεπτόμενος, του πρότεινε να τον αντικαταστήσει με έναν Εβραίο ή έναν ανάπηρο.
Ο Σουκατζίδης είναι μια ιδιάζουσα μορφή τραγικού ήρωα. Δεν υπήρξε άθυρμα ανώτερων δυνάμεων, όπως οι τυπικοί τραγικοί ήρωες, γιατί, διαφορετικά από τους άλλους 199, μπορούσε να σώσει τη ζωή του. Με την απόφασή του να τη θυσιάσει στον βωμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας αποδείχτηκε νικητής στον αγώνα του με τη μοίρα. Με τον θάνατό του οδήγησε την έννοια του σιλερικού ύψους (του μεγαλόπνοου αισθήματος που γεννά η νίκη του ηθικού νόμου επί του φυσικού) στην υψηλότερη μορφή του.
Δύο πράγματα θα πρέπει να υπογραμμιστούν στην ιστορία του Σουκατζίδη και των 160 της Ακροναυπλίας: πρώτον, ότι οι βασικοί υπεύθυνοι για τον θάνατό τους ήταν οι Ελληνες που τους παρέδωσαν στον εχθρό. Προφανώς αυτός είναι ο λόγος που οι κυβερνήσεις της Δεξιάς δεν απέδωσαν στον Σουκατζίδη και τους 200 τις τιμές που τους έπρεπαν – σαν να ήθελαν να ξεχαστεί το «περιστατικό». Και δεύτερον, ότι για την Αριστερά ο Σουκατζίδης και η Καισαριανή υπήρξαν αποκλειστικά δικό της σύμβολο. Δεν είναι χωρίς σημασία ότι η πρώτη πράξη του σημερινού Πρωθυπουργού, μετά την άνοδό του στην εξουσία, ήταν να καταθέσει τριαντάφυλλα (κόκκινα) όχι στο μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη αλλά στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής.
Το αφιέρωμα της ARB και η ταινία του Βούλγαρη θα μπορούσαν να γίνουν η αφορμή ώστε ο Σουκατζίδης, που «ανήκει στο κόμμα της ανθρωπότητας», όπως παρατηρεί το περιοδικό, να περιληφθεί, επιτέλους, στο εθνικό μαρτυρολόγιο.
*
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ. Χρησιμοποιώ τη φράση «εθνικό μαρτυρολόγιο» κυριολεκτικά, όχι με τον χλευαστικό τόνο με τον οποίο την αναφέρουν οι ιστορικοί της μεταμοντέρνας Αριστεράς.
Ο κ. Νάσος Βαγενάς είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών.
[Για τη Γυναίκα Αστέρι ·
05/04/2018 § Σχολιάστε
Υπατία -της καθηγήτριας Θεολόγου Ανδριανής Στράνη
«Οι μύθοι πρέπει να διδάσκονται ως μύθοι, οι θρύλοι ως θρύλοι και τα θαύματα ως ποιητικές φαντασιώσεις. Το παιδικό μυαλό αποδέχεται και πιστεύει τα πάντα και μόνο μέσω μεγάλου πόνου και ίσως τραγωδίας μπορεί κανείς μετά από χρόνια να απαλλαγεί από αυτά.»
Υπατία η Αλεξανδρινή
Aρχές Μαρτίου «διαρκούντων των νηστειών» και με καθαρό ουρανό, η νεανική παρέα διέσχισε τον κήπο με τις ελιές ανεβαίνοντας προς το λόφο του αστεροσκοπείου. Τ αστέρια είχαν πάρει τη θέση τους στον ουράνιο θόλο αντανακλώντας τη λάμψη τους στη γη. Το μεγάλο τηλεσκόπιο, κατάλληλο για την παρατήρηση των αστεροειδών τους περίμενε. Δεν άργησαν να την εντοπίσουν. Ξεχώριζε. Όπως ξεχώριζε όταν ήταν στη γη, έτσι ξεχώριζε και στον ουρανό. Μεγάλη ήταν η συγκίνηση του Γερμανορώσου αστρονόμου Βίκτορ Κνόρρε που παρατηρούσε από το Βερολίνο, όταν το 1884 την ανακάλυψε.
Αστεροειδής 238 Υπατία, την είπε. Ένας μεγάλος σκουρόχρωμος αστεροειδής της κύριας ζώνης αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος 8,18. Νάτη! Η Υπατία, αυτή είναι, είπαν με ενθουσιασμό οι νέοι που την παρατηρούσαν να περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της(μία φορά κάθε 8 ώρες και 52 λεπτά).Περιστρέφεται σκεπτόμενη, πρόσθεσαν συγκινημένοι, όπως ταιριάζει σε μία φιλόσοφο. Η Υπατία έκανε τη διαφορά. Με τον ωραίο μακρύ χιτώνα του φιλοσόφου, τα πλούσια μαλλιά πιασμένα ψηλά, σοβαρή και χαρισματική μορφή διατηρούσε τα χαρακτηριστικά της στο σύμπαν όπως όταν ζούσε στην Αλεξάνδρεια και διέπρεπε. Η Υπατία (370-415 ) νεοπλατωνική φιλόσοφος, αστρονόμος και μαθηματικός, μεγαλοφυής και καλλονή σφράγισε με την παρουσία της μία ολόκληρη εποχή. Μία ξεχωριστή Γυναίκα και Δασκάλα που έζησε την περίοδο των Βυζαντινών αυτοκρατόρων Θεοδόσιου Ι, Αρκάδιου και Θεοδόσιου ΙΙ. Μισή ελληνίδα και μισή αιγύπτια, κόρη του μαθηματικού και αστρονόμου Θέωνα τον οποίο ξεπέρασε κατά πολύ. Από νωρίς έλαβε σπουδαία εκπαίδευση κοντά στον πατέρα της στην Αλεξάνδρεια και συνέχισε τις σπουδές της στην Νεοπλατωνική Aκαδημία της Αθήνας (Πρόκλος). Όταν επέστρεψε στην Αλεξάνδρεια κατάφερε να διευθύνει μόνη της την νεοπλατωνική σχολή, να διδάσκει σε άνδρες, να μετακινείται χωρίς συνοδεία και να έχει δικό της σπίτι. Υπήρξε εξαιρετική δασκάλα που δίδασκε ιδιωτικά σε πλούσιους μαθητές, αλλά έκανε και δημόσιες διδασκαλίες για το λαό. Η φιλόσοφος Υπατία υπήρξε γυναίκα ανεξάρτητη, μορφωμένη, ενάρετη, με ιδιαίτερο φυσικό κάλλος αλλά και λιτό τρόπο ζωής. Ο βίος της προκαλούσε τον θρησκευτικό φανατισμό των «χριστιανών» της Αλεξανδρινής εκκλησίας που δεν μπορούσαν να χωνέψουν πως μια γυναίκα φιλόσοφος με τη δύναμη της προσωπικότητά της επηρέαζε με τη διδασκαλία της την πολιτική και κοινωνική ζωή της Αλεξάνδρειας. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με μαρτυρίες του χριστιανού ιστορικού Ιωάννη, Επισκόπου Νικίου (70ς αι), η Υπατία είχε στενή φιλία με τον έπαρχο Ορέστη(υπήρξε μαθητής της) ο οποίος την εκτιμούσε για το έργο της και ζητούσε τη γνώμη της για διάφορα θέματα. Μάλιστα θεωρήθηκε υπεύθυνη που ο κυβερνήτης δεν είχε καλές σχέσεις με τον επίσκοπο Κύριλλο. Αποτέλεσμα αυτού έγινε στόχος αγράμματων καλογερίστικων κύκλων οι οποίοι σύμφωνα με τις πηγές ήταν κοντά στον επίσκοπο Κύριλλο που αναφέρεται ως βίαιος και αρχομανής.
Ο Κωστής Παλαμάς στο έργο «Οι καλόγεροι» αναφερόμενος στον σκοταδισμό της εποχής αποδίδει ποιητικά το μαρτύριο της φιλοσόφου Υπατίας καταλήγοντας: «Και τώρα κάθε που απαντήσουμε την Υπατία την άτρομην Ιδέα την αστρομάτα,τη σφάζουμε,τη χιλιοκομματιάζουμε,και- ω λύσσα!- τα κομμάτια της τα ρίχνουμε στη στράτα.»
Γύρω από τον Κύριλλο λέγεται ότι συσπειρώθηκαν και οι φανατικοί Παραβολάνοι (οργάνωση τραυματιοφορέων με μανδύα φιλανθρωπίας) που έκαναν επιθέσεις σε αντιπάλους με επικεφαλή έναν κατώτερο κληρικό με το όνομα Πέτρος ο Αναγνώστης. Ο φθόνος και η μισαλλοδοξία λοιπόν όπλισε αυτούς, όπως αναφέρει ο ιστορικός Σωκράτης ο Σχολαστικός(380-440) και μήνα Μάρτιο στις 8 και διαρκούντων των νηστειών, ατυχώς για την Υπατία της έστησαν καρτέρι και την δολοφόνησαν με αιχμηρά όστρακα, στη συνέχεια την διαμέλισαν και κατέκαυσαν αυτήν. (Σωκράτης Σχολαστικός,Εκκλησιαστική Ιστορία-Περί Υπατίας της φιλοσόφου7.15.) Επίσης ο Ιωάννης,Επίσκοπος Νικίου περιγράφει τη δολοφονία της Υπατίας. Παρουσιάζει ενδιαφέρον ότι και αυτός παρ ότι εχθρός των ειδωλολατρών, αναφέρει ότι η άγρια δολοφονία της Υπατίας έγινε σε περίοδο νηστείας και στο τέλος όλος ο κόσμος συγκεντρώθηκε γύρω από τον Πατριάρχη Κύριλλο και τον αναγόρευσε «νέο Θεόφιλο», γιατί κατέστρεψε τα τελευταία υπολείμματα της ειδωλολατρίας στην πόλη. Εμμέσως υπονοείται ότι ο Πατριάρχης ήταν συνδεδεμένος με τη δολοφονία της Υπατίας. Η περίπτωση της φιλοσόφου Υπατίας καταγράφεται ως μοναδική στην ιστορία της εποχής, αναδεικνύοντας την σύγκρουση δυο διαφορετικών κόσμων και κυρίως τα χαρακτηριστικά της νέας τάξης πραγμάτων μέσω της ακμάζουσας χριστιανικής θρησκείας που ταυτίζεται πλέον με το κράτος. Στη μεταβατική αυτή περίοδο ο χριστιανισμός προκειμένου να κυριαρχήσει απομακρύνεται από τη διδασκαλία του ξυπόλητου Γαλιλαίου και εμφανίζεται ως νικητής σε μια προσπάθεια εξάλειψης του αρχαίου κόσμου. Στα όρια του αρχαίου κόσμου και σε επίδειξη δύναμης παίρνει τη ρεβάνς από τους διωγμούς που είχε υποστεί , ταυτίζεται με την κοσμική εξουσία και αποτελεί τη νέα ιδεολογία για τον πληθυσμό της αυτοκρατορίας. Στη συγκυρία αυτή και μέσω συγκρούσεων Εθνικών και Χριστιανών χάνει τη ζωή της η Υπατία και γίνεται Μάρτυρας της Επιστήμης. Η Υπατία ως αντίπαλο δέος του χριστιανισμού κατακρεουργείται. Το έγκλημα είναι διπλό, για την ίδια αλλά και την επιστήμη. Τίποτα δεν σώζεται. Η Αλεξανδρινή διανόηση γίνεται φτωχότερη.
Η σκέψη της όμως θα συνεχιστεί μέσα στους αιώνες, άστρο λαμπρό που αντιφέγγει στα σκοτάδια του κόσμου. Επιγραμματικά ο Αλεξανδρινός ποιητής Παλλαδάς (5ος αι) θα γράψει για την Υπατία: «Όταν βλέπω σε, προσκυνώ, και τους λόγους, της παρθένου τον οίκον αστρώον βλέπων`εις ουρανόν γαρ εστί σου τα πράγματα, Υπατία σεμνή ,των λόγων ευμορφία ,άχραντον άστρον της σοφής παιδεύσεως.»
πηγή: alfavita
αγριμολογος 