Ένδοξο μεν, νεκρό δε
27/04/2013 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ένδοξο μεν, νεκρό δε
Ο Σπύρος-μελισσοκόμος (Μαρτσέλο Μαστρογιάννη) είναι κι αυτός ένας αυτοεξόριστος στον ίδιο του τόπο, που δεν έχει που να σταθεί γιατί δεν υπάρχει γι αυτόν τόπος στον τόπο του. Ο Σπύρος είναι κι αυτός κάτοικος της ου-τοπίας της προηγούμενης ταινίας. Όμως δεν θα ήταν δυνατό να επιστρέψει στον ουτοπικό τόπο του για τον απλό λόγο πως ήδη βρίσκεται σ’ αυτόν. Κι ωστόσο περιφέρεται συνεχώς με την ελπίδα πως θα βρει τόπο να σταθεί, μέσα στον ίδιο του τόπο, που ωστόσο δεν είναι ο δικός του. Το είπαμε: Η Ελλάδα δεν ανήκει στους Έλληνες. Ανήκει στους εξ Ελλήνων διιστορικών Κοτζαμπάσηδες, υπό την εσωτερική κατοχή των οποίων συνεχίζουμε να βρισκόμαστε. (Το ΠΑΣΟΚ δεν εξουδετέρωσε τους άρπαγες. Αντίθετα, στους παλιούς προσέθεσε και τους καινούργιους κλέφτες, για να συνεχιστεί έτσι η παράδοση του κοτζαμπασισμού).
Ο Σπύρος δεν θέλει να αυτοκτονήσει. Θέλει μόνο να φύγει από έναν τόπο που δεν νιώθει δικό του. Και φεύγει για να βρει το δικό του τόπο. Αλλά ο δικός του τόπος, αυτός που γνώριζε σαν παιδί, και που τότε του παρείχε την αναγκαία ασφάλεια, δεν υπάρχει πια. Όλος ο ζωτικός χώρος βρίσκεται μόνο στη μνήμη. Και η μνήμη είναι η Ιστορία που έχει τελεστεί και όχι η ιστορία που πρόκειται να τελεστεί. Ο Σπύρος περιέχεται σε αδιέξοδο γιατί ξέρει πως αυτός ο τόπος, ο τόπος του, δεν έχει πια Ιστορία: Τίποτα δεν εγγυάται την ιστορική συνέχεια σ’ έναν τόπο που δεν έχει παρόν αλλά μόνο παρελθόν. Έχει σπάσει πια ο κρίκος που ένωνε τις δυο άκρες της Ιστορίας (το παρελθόν και το μέλλον) και η Ιστορία νοείται τώρα μόνο σαν νεκρό παρελθόν. Ένδοξο μεν, νεκρό δε.
*
– Βασίλης Ραφαηλίδης, μέρος της κριτικής παρουσίασης της ταινίας του Θόδωρου Αγγελόπουλου, » Ο Μελισσοκόμος», 30.11.1986
– φωτογραφία © agrimologos.com -Βαθύ, Λέρος
.
εδώ κι αν φταίει η Τρόικα
15/03/2013 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο εδώ κι αν φταίει η Τρόικα
*
Λεωφόρος –my ass– Ηρακλείου, 5.11.2012, λίγο πριν το μετρό Περισσού, λοξώς απέναντι από το «Σπίτι του Λαού» του ΚΚΕ -γνήσιο τέκνο κι αυτό, του νεοελληνισμού, δηλαδή όπως όλοι εμείς. Δεν κάνουμε ότι δεν βλέπουμε…
…διότι· Δεν Βλέπουμε.
.
“λειτουργεί σαν βίαιη συγκίνηση”
21/02/2013 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο “λειτουργεί σαν βίαιη συγκίνηση”
Το πάθος είναι μια κόκκινη κηλίδα που απλώνεται. Η τέχνη του λόγου λειτουργεί σαν βίαιη συγκίνηση. Ο συγγραφέας αναζητάει τη συγκίνηση. Η συγκίνηση τον κινητοποιεί. Zει εσωτερικά. Εμπιστεύεται το μυαλό του. Το μυαλό είναι απεριόριστο, είναι παράλογο. Έχει την αυτόματη δυνατότητα να ερμηνεύει τα πράγματα, όπως παρουσιάζονται, τη στιγμή που παρουσιάζονται. Το μεγαλείο του ανθρώπινου μυαλού είναι ότι στο βάθος του περιέχει λογική, αλλά στην επιφάνεια παραμένει παράλογο. Χρειάζεται εκπαίδευση για να μάθει να κρατάει επαφή με το μυαλό του. – συνεχίστε…
*
Η Γατούλα /Putain de toi!
… Θέλετε την ελεύθερη μετάφραση του Γιάννη Βαρβέρη; συνεχίστε…
*
“Εικονα” έιναι ο,τι παρουσιάζει τὸ πνευματικὸ καὶ συναισθηματικὸ σύμπλεγμα μιᾶς χρονικῆς στιγμῆς.
Χρησιμοποιῶ τὸν ὄρο “σύμπλεγμα” περισσότερο μὲ τὴν τεχνικὴ ἔννοια ποὺ τοῦ ἔδωσαν νεότεροι ψυχολόγοι, ὅπως ὁ Χάρτ, μολονότι ἴσως δὲν συμφωνῶ ἀπολύτως μαζί τους.
Εἶναι ἡ ἀκαριαία παρουσίαση ἑνὸς τέτοιου “συμπλέγματος” ποὺ παρέχει τὸ αἴσθημα τῆς αἰφνίδιας ἀπελευθέρωσης· ἐκεῖνο τὸ αἴσθημα ἐλευθερίας ἀπὸ τοὺς περιορισμοὺς τοῦ χρόνου καὶ τοῦ χώρου· ἐκεῖνο τὸ αἴσθημα τῆς αἰφνίδιας ἀνάτασης, ποὺ βιώνουμε ἐμπρὸς στὰ κορυφαῖα ἔργα τῆς τέχνης.
Εἶναι προτιμότερο νὰ δημιουργήσει κανεὶς μιὰ Εἰκόνα σ’ ὅλη του τὴ ζωὴ παρὰ νὰ γράψει ὀγκώδη ἔργα. –συνεχίστε διαβάζοντας Ezra Pound…
*
Μια λιγάκι φάλτσα δοξαριά αφορά, βέβαια, την περιγραφή του αφγανικού λαού, που κυριολεκτικά ζει σε μια χωμάτινη έρημο χωρίς ένα πράσινο φύλλο: «Αν εξαιρέσει κανείς μερικές συστάδες πρασινάδας εδώ κι εκεί, γύρω από τα χωριά, το μόνο που έβλεπε παντού ήταν η επίπεδη, καστανόξανθη έρημος. Μια γη που ο Θεός με το καυτό, υπομονετικό του χέρι την άλεθε καθημερινά, τη μετέτρεπε σε ολοένα και πιο ψιλή σκόνη. Σπάνια έβλεπε κανείς κάποιο λουλούδι, όλο αγκάθια, λιγόζωο. Κοτρώνες κάθε μεγέθους ήταν σπαρμένες παντού μέσα στην έρημο, λες και είχαν πέσει από τον ουρανό. Η τύχη τους ήταν στα χέρια του Θεού, ποιος ο λόγος να χολοσκάνε;». – συνεχίστε διαβάζοντας για το βιβλίο «Χάρις και εξιλέωση» του Robin Jenkins.
*
Κάπως έτσι πέρασαν (ήδη) 10 χρόνια παρέα με… Στάχτες
Από αναμνηστικές φωτογραφίες μόνο πλέον, η ιερή Ελιά του Πλάτωνα
18/01/2013 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Από αναμνηστικές φωτογραφίες μόνο πλέον, η ιερή Ελιά του Πλάτωνα
Η Ιερή Ελιά του Πλάτωνα έγινε…καυσόξυλα!
μόνο από αναμνηστικές φωτογραφίες πλέον…
Η Ιερή Ελιά του Πλάτωνα, η οποία έμεινε στην ιστορία των Αθηνών ως το δέντρο στη σκιά του οποίου ο μεγάλος Έλληνας φιλόσοφος δίδασκε του μαθητές του κατά τον 5ο π. Χ. αιώνα και που μετά από εκατοντάδες χρόνια ξεριζώθηκε σήμερα για να γίνει, όπως φαίνεται, καυσόξυλα, κουβαλάει ένα μεγάλο μύθο. Αυτόν της γέννησης της ίδιας της Αθήνας.
Το δέντρο αυτό, που μέχρι σήμερα οι τεράστιες ρίζες του βρίσκονταν κοντά στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών στην Ιερά Οδό, κατά πολλούς ήταν μια από τις 12 ελιές της Ακαδημίας που αντιστοιχούσαν στις δώδεκα πύλες της κι από τις οποίες δημιουργήθηκε ο περίφημος Ελαιώνας των Αθηνών, που έδωσε και το όνομά του στην περιοχή. Αυτά τα δώδεκα ελαιόδεντρα ήταν, σύμφωνα με το μύθο, κλώνοι της Ιερής Ελιάς που έκανε δώρο η θεά Αθηνά στην πόλη ώστε να αναδειχθεί προστάτιδα της, σε μια μάχη έναντι του Ποσειδώνα. Όπως κι έγινε, με αποτέλεσμα η πόλη να λάβει το όνομά της. Κι έτσι γεννήθηκε η Αθήνα!
Σύμφωνα με άλλη άποψη πάντως το δέντρο, αποτελούσε απομεινάρι των δενδροστοιχιών της Ακαδημίας, που όμως και πάλι προέκυψαν από εκείνα τα πρώτα δώδεκα μυθικά ελαιόδεντρα. Το γηραιό δέντρο βρισκόταν όρθιο εκεί μέχρι το 1978, οπότε ένα λεωφορείο έπεσε επάνω με αποτέλεσμα να το σπάσει. Ο κορμός του τότε μεταφέρθηκε και βρίσκεται μέχρι σήμερα σε ειδική προθήκη στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στη θέση που υψωνόταν η ελιά, παρέμεινε όμως η τεράστια ρίζα της που είχε ξεκινήσει μάλιστα να πετάει καινούρια βλαστάρια.
Περισσότερα στις Στάχτες
αγριμολογος 