Μετά την πτώση της Χούντας, ανακαλύψαμε ότι κάναμε αντίσταση…
17/11/2014 § Σχολιάστε
Μια χούφτα ωραίοι ξεροκέφαλοι νέοι, δεν αποτελούν γενιά.
Επί επταετίας ο κόσμος ήσυχα-ήσυχα φρόντιζε όπως κάνει πάντα τις δουλειές του, φλέρταρε ερωτευόταν ζούσε, λάτρευε το ποδόσφαιρο, την αρχαία ημών ένδοξη ιστορία, τη φουστανέλα, το κλαρίνο, έχτιζε αυθαίρετα χωρίς άδεια, και εάν είχε και γνωστό δεκανέα, λοχαγό ή συνταγματάρχη, με μια απλή άδεια έχτιζε παλάτι σε απαγορευμένες δασικές εκτάσεις, το δημόσιο γέμιζε διορισμένα «δικά μας παιδιά» και συνέχιζε να συμβάλει στο «χτίσιμο» του τερατώδους πελατειακού κράτους, όπως γινόταν πριν, αλλά και μετά τη χούντα. Η καθημερινή ρουτίνα του ηρωικού Έλληνα ήταν βολεμένη, όπως ήταν και είναι πάντα, δεν διεκόπη σχεδόν ποτέ. Η συντριπτική πλειοψηφία του «λαού» λάτρεψε ή ανέχτηκε τους γελοίους συνταγματάρχες ιδιαίτερα δε, τον γραφικό Παπαδόπουλο τον είχε κορώνα στο τσερβέλο του. Ένα μικρό μόνο ποσοστό είχε μια κάποια δημοκρατική ευσυνειδησία και ασφυκτιούσε βουβά ζώντας έναν διαρκή βραχνά, και από αυτούς ελάχιστοι -τα τελευταία δύο χρόνια λίγο περισσότεροι όταν το καθεστώς εμφανώς παράπαιε– το εξέφρασαν δρώντας ενεργά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο κατά του καθεστώτος. Περιέργως, όσο ανύπαρκτη ήταν η αντίσταση κατά της χούντας, τόσο περισσότερο στεντόρειες ήταν η αντιστασιακές κομματικές και κοινωνικές (του «λαού»…) κορώνες μετά την τραγωδία της Κύπρου και την πτώση της χούντας. Αίφνης όλοι γύρω μας είχαν αυτοστεφθεί αντιστασιακοί. Παντού άκουγες το κοινότοπο πλέον «ήμουν και εγώ εκεί». Παραμύθια.
Δεν υπήρξε ποτέ γενιά του Πολυτεχνείου, μόνο μερικές εκατοντάδες τολμηροί όμορφοι αξιοθαύμαστοι νέοι που έκαναν ηρωικά του κεφαλιού τους, αψηφώντας τις παραινέσεις όλων των (εκτός νόμου τότε) κομμάτων που διαφωνούσαν μάλιστα με την ιδέα της κατάληψης. Μια χούφτα ξεροκέφαλοι ωραίοι νέοι δεν αποτελούν γενιά. Το ενενήντα-εννιά τοις εκατό της γενιάς του Πολυτεχνείου ήταν σπιτάκι της, στις καφετέριες, στις ντισκοτέκ…
Δόξα και τιμή αναγνωρίζω μόνο σε αυτή τη χούφτα των ωραίων ξεροκέφαλων νέων –από αυτούς δε, εξαιρώ εκείνους που την εξαργύρωσαν μετέπειτα… καταλλήλως.
Για ποιον αγωνιζόμενο λαό μιλάμε…
*
UPDATE 18.11.14
Χρήσιμο θα ήταν να διαβάζαμε επίσης και την άποψη του Βασίλη Ραφαηλίδη: Στην πραγματικότητα δεν υπήρξε σοβαρή αντίσταση κατά της χούντας –
Επιλέγω απόσπασμα[…]Στην πραγματικότητα δεν υπήρξε σοβαρή αντίσταση κατά της χούντας. Η αντίσταση ήταν λίγο ως πολύ πλατωνική, εκτός απʼτην ηρωική μεν αλλά δυστυχώς αποτυχημένη απόπειρα του Αλέξανδρου Παναγούλη να σκοτώσει το δικτάτορα. Όλες οι προσπάθειες για οργάνωση ένοπλης αντίστασης έμειναν σχέδια, ενώ οι βομβιστικές ενέργειες κάποιων ζωηρών και ριψοκίνδυνων γίνονταν ερήμην των μεγαλυτέρων σε αριθμό αντιστασιακών οργανώσεων, του ΠΑΜ και του ΠΑΚ. Ούτε το πεπειραμένο ΚΚΕ ενέκρινε την βίαιη εξέγερση, τώρα που και τα αστικά κόμματα θα την επιθυμούσαν πολύ. Τελικά το πράγμα περιορίστηκε σε μία τουριστικού τύπου αντίσταση απʼτο εξωτερικό, όπου πρωταγωνιστούσε, όπως και στο κυρίως ειπείν θέατρο, η πληθωρική Μελίνα Μερκούρη, που το έπαιζε Πασιονάρια.[…]
◉
.
ξόβεργες
11/11/2014 § Σχολιάστε
Δεν θα μιλήσω για την τάξη των τριτοκλασάτων που βρίσκονται σε συνεχή μετακίνηση από τη μια παρουσίαση βιβλίου στη άλλη και που στα schedules τους συμπεριλαμβάνονται όλες οι καλλιτεχνικές εκδηλώσεις που… υποχρεούνται να παραστούν, ναι αυτοί, αυτοί που κολλάνε σαν ξόβεργες σε επίσης τριτοκλασάτα μέλη της τάξης των κοσμικών με την ελπίδα να συμπεριληφθούν και αυτοί στην άοσμη μάζα των χιλιάδων νεόπλουτων ανεγκέφαλων. Όλοι γνωρίζεται, είμαι certain, τον Τάταρο ηγεμόνα και ιστοριογράφο Αβουλ-Γαζή-Βεχαδούρ της δυναστικής οικογένειας των Τζιτζίς και του Τσέγκις Χαν, ο οποίος υπήρξε χαν της Χίβας από το 1645, ενώ το 1663 παραιτήθηκε της ηγεμονίας υπέρ του γιου του και επεδόθη στη συγγραφή της γενεαλογικής ιστορίας των Μογγόλων και των Τατάρων, η οποία αρχίζει από τον Αδάμ και τελειώνει με τους συγχρόνους του. Όπως καταλαβαίνετε και πιθανόν almost certainly γνωρίζετε, τα κατάφερε. Πόσο δύσκολη μπορεί να θεωρηθεί μια απλή γενεαλογική καταγραφή από τους πρωτόπλαστους έως τις μέρες μας. Σιγά τώρα. Ρωτήστε και τον μικρούτσικο λατίνο ποιητή Babius που έχαιρε την αμέριστη περιφρόνηση του Βιργιλίου. Ο Babius βλέπετε δεν υπήρξε μόνον σφοδρός επικριτής της Αινειάδας, αλλά ήταν και αυστηρός τηρητής των γραμματικών τύπων, και άντε τώρα να καταλάβει ένας τέτοιος τύπος τα επινοημένα στραμπουλήγματα της γλώσσας των ποιητών. Να λοιπόν γιατί δεν μιλώ ποτέ για την τάξη αυτών των περιφερόμενων τριτοκλασάτων.
.
Εικόνα: War-Mask 12th–14th cent. Mongolian or Tibetan Iron-copper-alloy. Collection of the Metropolitan Museum of Art, New York City
.
Ελλάς
10/11/2014 § Σχολιάστε
That is…
Η χώρα που ονειρεύτηκαν οι Μοισιόδακας, Ρήγας και Κοραής…
.
(Φωτογραφία αγνώστου, αν κάποιος ξέρει να μου πει σε ποιον ανήκουν τα πνευματικά δικαιώματα, ευχαρίστως θα το αναφέρω.)
.
περί πολιτικών θαλαμηπόλων
06/11/2014 § Σχολιάστε
Ludwig Feuerbach (1804-1872)
«Ο σκοπός των γραπτών μου, όπως και των παραδόσεών μου, είναι ο εξής: να μετατρέψει τους ανθρώπους από θεολόγους σε ανθρωπολόγους, από φιλόθεους σε φιλάνθρωπους, από υποψήφιους του άλλου κόσμου σε σπουδαστές αυτού του κόσμου, από θρησκευτικούς και πολιτικούς θαλαμηπόλους της ουράνιας και επίγειας μοναρχίας και αριστοκρατίας σε ελεύθερους, αυτοσυνείδητους πολίτες της γης». [Λούντβιχ Φώυερμπαχ, Παραδόσεις για την ουσία της θρησκείας]
Ο λόγος στον ποιητή Τάκη Σινόπουλο, τα λέει λιγότερο φιλοσοφικά: «Δε θα σου πω τίποτ’ άλλο. Αυτό το χέρι που βγαίνει από τα λασπόνερα της γης και σαλεύει πρωί-πρωί, σα να γυρεύει την εφημερίδα του, το ξέρω, είναι δικό σου. Ωστόσο, το βρίσκω πολύ αστείο να επιμένεις πως υπάρχεις ακόμα. Εσύ και τ’ αρχίδι σου».
Κατάλαβες;
.
