αγριμολογος

Το γραμμένο και το διαβασμένο βαραίνει… το τερατώδες αρχείο εκπέμπει διαρκώς το μήνυμα ότι όλα έχουν ειπωθεί… το δίλημμα είναι πάντα παρόν… και πρέπει να σπρώχνεις να διώχνεις λίγο το γραμμένο και το διαβασμένο… να φτιάξεις μια λήθη προσωπική… που να γίνει ένας θύλακας χρόνου όσο κρατήσει για μια γραφή… Κι αν θέλεις κάτι… να το βάλεις ανάμεσα στη χυδαιότητα του γραμμένου και σε σένα… εκτός από το χρονικά πρότερο που λειτουργεί σαν πηγή… υπάρχει και το οριακό… τα κείμενα των οριακών εκφράσεων… που παίζουν το παιχνίδι… αντλώντας επιθυμία από το τέλος κάθε γραφής… Αυτό που βάζεις σαν κάτι διαχωριστικό από την ξεχαρβαλωμένη καταφυγή στη μυθοπλασία… είναι εκείνο ακριβώς που αδυνατεί να καταναλώσει για να σωπάσει… Στο νεύμα της σιωπής που σου στέλνει το οριακό κείμενο… κρίνεις κάθε απόπειρα να γράψεις… Ξέρω πως όλα έχουν ειπωθεί και κυρίως ότι τα συντηρεί παρόντα μια τερατώδης μνήμη αρχείου… κι ωστόσο έχω την υποχρέωση να μιλήσω… στον τόπο που όλα έχουν ειπωθεί… Ελπίζω στη σιωπή να μου στείλει καινούριες λέξεις ξύσματα που να δημιουργούν καινούρια γλωσσικά πλέγματα να πέσουν πάνω στο πραγματικό… Κι ακόμα ελπίζω στη σιωπή να κάνει το γραμμένο και το διαβασμένο θόρυβο… να ξύσω με τις λέξεις το παλίμψηστο να έρθουν στην επιφάνεια άλλοι συνδυασμοί… το χιλιογραμμένο κείμενο να πάρει άλλο νόημα από τις αναδύσεις λέξεων από άλλα στρώματα… και να διαβαστεί αλλιώς… Όπως ο Σινόπουλος έβαζε ανάμεσα σ’ αυτόν και το φεγγάρι τη Μαρία… να βάζεις ένα κείμενο που περιστρέφεται γύρω από το τέλος του κειμένου… ανάμεσα σε σένα… και την πλήθουσα χυδαιότητα του αφρώδους κειμένου… Το ζήτημα είναι να μην είσαι αποδώ…