αγριμολογος

Προσφέρουν καταφύγιο και λύτρωση, εξαιρετικά δυσεύρετα. Κυκλοφορούν από χέρι σε χέρι. Στο μεταξύ διάστημα του ενός χεριού στο άλλο· χτίζονται ακατάπαυστα απεριόριστοι χώροι στεναγμών, δηλαδή το τελευταίο χέρι-παραλήπτης έχει στη κατοχή του λίγο παραπάνω περιεχόμενο από το προηγούμενο χέρι-παραλήπτη και πάει λέγοντας. Προϋπόθεση: όλες οι χρηστικής σημασίας λέξεις των κειμένων θα πρέπει να έχουν δυνατότητες μετάπλασης σε εικόνες, τυχόν απουσία αυτής της προϋπόθεσης οι τραγικές συνέπειες θα ήταν ανυπολόγιστες με πιθανό αποτέλεσμα την Άμεση διακοπή της δημιουργικής αλυσίδας, μαρασμός και υποβίβαση των λέξεων στο χώρο της απλής αναπαράστασης.

Δύσκολοι καιροί για παραμιλητά. Ξεφεύγουν παγωμένα.

.

.

photo©Harry Callahan, 1984

Η χώρα. Οι σκιές που την κατοικούν. Οι λίγοι αιρεσιάρχες της Uqbar(*) βλέπουν την ατέρμονη χειμέρια νάρκη· ζουν ανήμποροι να αντιδράσουν, κολυμπούν υποχρεωτικά  μέσ’ την πλεονάζουσα σούπα των θεωρητικών της ένδειας, της μη ενεργής ασκήσεως στα μηνύματα, στα μήντια, παντού. Το ιδεολογικοποιημένο σκουπίδι, ο αμοραλισμός προβάλει σαν ευφυΐα, από κάτω προσκυνούν ατέλειωτοι θαυμαστές. Οι αντιστροφές καλπάζουν γιγαντώνονται, προβάλλονται. Ξεφυλλίζεται μια εικονογραφημένη πραγματικότητα δίπλα σε στοίβες ορατών κι αοράτων σκουπιδιών και· πάνω-πάνω έντεχνα προβάλλουν οι υπέρτατες αξίες της Αναγνωρισιμότητας, αυτές ρυθμίζουν και ρυθμίζονται μέσω του Μέσου. Όλα θυμίζουν βιογραφικό πριονισμένου δέντρου.

Ο Χόρχε του κάκου επιμένει: «Κλασικό είναι το παράδειγμα με το κατώφλι που υπήρχε μόνο όσον καιρό καθόταν εκεί ένας ζητιάνος, κι εξαφανίστηκε όταν ο ζητιάνος πέθανε. Συχνά, λίγα πουλιά ή ένα άλογο έσωσαν τα ερείπια ενός αμφιθεάτρου.»(**)
.
.
.
(*)Uqbar, χώρα του πλανήτη Tlön, από τις «Μυθοπλασίες» του Χόρχε Λούις Μπόρχες, μετάφρ. Αχιλλέας Κυριακίδης, εκδόσεις Ύψιλον/Βιβλία.

(**) απόσπασμα από το ίδιο βιβλίο

.

.

photo©Vito Acconci, 1969

Η σύγχυση του συμπιεσμένου χρόνου, ο βομβαρδισμός της ενημέρωσης, η εξουδετέρωση κάθε δημόσιας αρετής, ο σταδιακός μετασχηματισμός του πλήθους σε αγροίκους καταναλωτές, η αναπόφευκτη μείωση αίσθησης και ενστίκτου κάθε είδους πολιτικής αγωγής, η συστηματική διάλυση της λογικής, ώστε «να χαθεί η δυνατότητα οι εκπαιδευόμενοι να αναγνωρίζουν διαμιάς τι είναι σημαντικό και τι είναι άνευ σημασίας» και να «βρεθεί ενταγμένος στην υπηρεσία της καθεστηκυίας τάξεως, ενώ η διάθεσή του θα μπορούσε να είναι απολύτως αντίθετη…»[1] Η ψυχική επεξεργασία του άγχους της αποτυχίας, ο εμπορευματικός χαρακτήρας των σχέσεων και εν τέλει της ασφάλειας. Ένα παιχνίδι μνήμης κι ηθελημένης λήθης, ηθελημένης αποφυγής στην αποτύπωση των αντιδράσεων ακόμη και μέσω των ιδεών. Για όλα αυτά δεν προβλέπονται νομοσχέδια, οι συμπεριφορές των εργαστηριακών, πειραματικών θυμάτων δεν εντάσσονται σε συντάγματα κι όμως• η στατιστική καταγραφή των συμπεριφορών συμβαίνει, υπάρχει, σημειώνεται, ταξινομείται.

Στην «ασφάλεια απόδρασης δούλου» αναφέρονται πολλά κείμενα συγγραφέων της κλασικής περιόδου. Συνηθιζόταν να γίνεται συμφωνία, με βάση την οποία ο ιδιοκτήτης του δούλου πλήρωνε περιοδικές καταβολές, ώστε να εισπράξει αποζημίωση στην περίπτωση απόδρασης του δούλου του. Κατά την ελληνιστική εποχή, στα 324 π.Χ., ο αντίστοιχος τότε υπουργός Οικονομικών του τεράστιου κράτους του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ονομαζόμενος Αντιμένης ο Ρόδιος, συνέστησε την πρώτη στον κόσμο κρατική ασφαλιστική εταιρεία, η οποία ασφάλιζε τη ζημιά του ιδιοκτήτη του δούλου στην περίπτωση απόδρασης.[2]

Αδυνατισμένος, βασανισμένο πρόσωπο, σκυμμένο βλέμμα. Στέκεται στην είσοδο του σταθμού του μετρό• πιο κάτω, στις αποβάθρες, δεν επιτρέπονται τέτοια πράγματα, το επιβεβλημένο λούστρο δεν τα συγχωρεί. Κρατάει μια πρόχειρη πινακιδούλα, ένα κομμάτι από χαρτόκουτο: «Είμαι άνεργος και άστεγος».[3]

.

………..

[1] Guy Debord, Commentaire sur la Société du Spectacle (Ζαν Κλωντ Μισέα «Η εκπαίδευση της Αμάθειας», μτφρ Ά. Ελεφάντης, Βιβλιόραμα)
[2] diodos.gr και Α. Ρουμελιώτης στην «Ελευθεροτυπία 7.7 210 »
[3] Π. Μπουκάλας, «Καθημερινή, 18.7.2010»