αγριμολογος

έχουν σκοπό, σκοπεύουν οι λέξεις και τα νοήματα που παράγονται αυτόν τον καιρό, η συνεχής επανάληψη ενός κακού το οικειοποιεί στα ώτα των απελπισμένων, κι η παλιά, γνώριμη κατασκευασμένη σκόνη που αργά, σταθερά κατακάθεται στις συνειδήσεις διαβρώνει σε τέτοιο βαθμό που εξαντλεί τη μνήμη, η ίδια αυτή η παντός καιρού γνωστή σκόνη διασχίζει πάντα την ίδια γνώριμη διαδρομή, παραδόξως φαντάζει να κουβαλά το καινό με παλιά υπογραφή, την υπογραφή ενός υποτιθέμενου ελπιδοφόρου ορίζοντα. Ο πρώην έγινε ρεντίκολο, οι νυν κοινωνικά ευαίσθητοι  χάνουν λάδια, τους προηγούμενους τους έχει φτύσει σαν αναξιόπιστους η κακούργα κοινωνία, της Αριστεράς ούτε που τις περνά απ’ το νου τι απ’ όλα –συμπεριλαμβανόμενου και της ίδιας– συμβαίνει. Έρχεται τώρα η πολύπειρη, άφθαρτη ψηλή και (μονίμως) χασκογελούσα παρθενογεννημένη με ένα τσούρμο νέων, ωραίων κι άφθαρτων να αποκαταστήσει το γκρεμισμένο σκηνικό –όχι μόνη της, αφθονούν οι άφθαρτοι στον τόπο. Θα δείτε, θα τα καταφέρει διότι η παλιά γνώριμη σκόνη που προείπαμε, ήδη κατακάθεται, άρχισε να σκεπάζει πολλά πεπραγμένα, ιδιαίτερα τα παλιά. Με όλους αυτούς και με όλα αυτά μοιραζόμαστε την ίδια πατρίδα; Όταν ο άλλος λέει το βλακώδες «εσείς οι έλληνες» αυτό ακριβώς εννοεί, για τους βλάκες πολλά θεωρούνται δεδομένα, ζουν και αναπνέουν με αυτά και γι’ αυτά, θεωρούν δεδομένη την αλήθεια του «εσείς οι έλληνες, εσείς οι βρετανοί, εσείς οι ιταλοί» κοκ., όπως οι πιστοί θρησκευόμενοι που ορκίζονται, προσεύχονται στις δικές τους, αδιαμφισβήτητες αλήθειες.

Ε, Όχι. Δεν μοιραζόμαστε την ίδια πατρίδα.

.

.

στη Φωτογραφία: Piero Manzoni, Merda d’Artista, 1961