το δικό σου σύμπαν ντάρλινγκ
29/03/2010 § Σχολιάστε
…και τα μάτια σου. μην τυχόν σου φύγει κάνας πόντος και σου πέσει το βρακί. βρες λέξεις που θα εντυπωσιάσουν, ασχολήσου με λόγο που βγαίνει από το πρωινό σου είδωλο στον καθρέπτη, χέσε τα γεγονότα που ταξιδεύουν με την υπερταχεία, χέσε κι εμάς που διαθέτουμε αδιαφορία ή χλεύη για το είδος σου.
σημαντικέ, ε σημαντικέ.
.
.
ΟΥΚ; μάλλον ΟΥΓΚ
26/03/2010 § Σχολιάστε
και με τη βούλα ρατσιστές. να τους χαίρονται.
προσωπικά δεν ντρέπομαι γι’ αυτούς, ντρέπομαι για τις αρχές που στο όνομά μας επιτρέπουν να παρελαύνουν ακαθαρσίες χωρίς να έχουν από τα πριν προειδοποιήσει το κοινό να κλείνει τις μύτες του σε ενδεχόμενες διαρροές αφόρητης μπόχας.
Αντιπροσωπεύουν μόνο τους εαυτούς τους και αυτούς που τους διέταξαν στην παραγωγή «πατριωτικών» βρυχηθμών, το μόνο που με «συνδέει» με το είδος τους, είναι μια απλή αστυνομική ταυτότητα.
τίποτε άλλο.
.
.
Τα δυο Εικοσιένα
25/03/2010 § Σχολιάστε
«Το Εικοσιένα όπως το ξέρουμε μέσα από την επίσημη ιστορική παράδοση, μοιάζει με τ’ αναστραμμένο είδωλο που βλέπουμε να καθρεφτίζεται στα θαμπά νερά μιας λίμνης. Είναι βέβαια η ίδια εικόνα, μα δοσμένη από την ανάποδη. Για να γνωρίσει κανείς τ’ αληθινό, Εικοσιένα πρέπει να σκύψει πάνω σ’ άλλα κείμενα• σ’ εκείνα που προετοίμασαν το σηκωμό, σ’ αυτά που γράφτηκαν όσο βρόνταγε το καριοφίλι κι άστραφτε το γιαταγάνι…[…]
Δυο ήταν τα Εικοσιένα• το ένα του λαού και των πιο προοδευτικών ανθρώπων εκείνου του καιρού, το άλλο των κοτζαμπάσηδων και των πολιτικάντηδων. Του πρώτου οι ρίζες αντλούνε τους χυμούς τους από τα «Δίκαια του ανθρώπου» του Ρήγα Βελεστινλή, πάνω στ’ άλλο πέφτει βαρύς ο ίσκιος της «Πατρικής διδασκαλίας» του Μακαριωτάτου Πατριάρχη της Αγίας Πόλης Ιερουσαλήμ Κυρ Ανθίμου –ή πιο σωστά του Γρηγορίου».
[…] και η φωνή του Ρήγα Βελεστινλή: «Κλείσατε τ’ αυτιά σας, και μην δώσετε καμμίαν ακρόασιν εις ταύτας τας νεοφανείς ελπίδας της ελευθερίας εναντίον εις τα ρητά της θείας γραφής και των Αγίων Αποστόλων, όπου μας προστάζουν να υποτασσώμεθα εις τας υπερεχούσας αρχάς, όχι μόνον τας επιεικείς, αλλά και σκολίας, δια να έχωμεν θλίψιν εις αυτόν τον κόσμον».
«Ο ανώνυμος συγγραφέας της «Ελληνικής Νομαρχίας» ανιστορεί με τα πιο μαύρα χρώματα το τι τραβούσαν οι ραγιάδες από τους Τούρκους, τους κοτζαμπάσηδες και το Ιερατείο…»
Δημήτρης Φωτιάδης, «Καραϊσκάκης», σελ. 85-86, εκδόσεις Δωρικός, 1975.
σημείωση:
Όχι μόνο διδάσκονται επισήμως τα παιδιά μας μια στρεβλή εικόνα του Εικοσιένα, αλλά βλέπουμε έκπληκτοι «Ιεράρχες» να διαμαρτύρονται (!) επειδή στις φετινές παρελάσεις –λόγω κρατικής οικονομικής δυσπραγίας- εξαιρέθηκαν από αυτές τα άρματα μάχης. «Ο πατριωτισμός –παραμένει– το τελευταίο καταφύγιο των παλιανθρώπων».*
…
*Samuel Johnson 1709-1784.
.
.
η διακριτικότητα μιας παρουσίας
24/03/2010 § Σχολιάστε
από τα ράφια της παλιάς βιβλιοθήκης του πάνω ορόφου, βιβλία σχετικά «ξεχασμένα», δηλαδή όχι ακριβώς, αλλά να• δεν τα έχουμε συνεχώς μαζί στο χώρο μας, να μας συντροφεύουν, γιατί η τρέχουσα (μας) συντροφιά των βιβλίων αποτελείται από νεότερα βιβλία, βιβλία που προσφάτως διαλέξαμε να προμηθευτούμε -υπάρχουν κι εξαιρέσεις, τις οποίες έχουμε δίπλα μας βρέξει-χιονίσει. Η αχνή, φυσική σέπια των σελίδων τους που με το καιρό έχουν αποκτήσει, μας φέρνουν χρόνια πίσω, το χάδι μας στο εξώφυλλο και στις σελίδες του -πράξεις αναπόφευκτα τρυφερές όταν στη ζωή σου δεν έχει περάσει μέρα χωρίς έστω ένα ξεφύλλισμα ή κάποια ανάγνωση κειμένου. Δεν γνωρίζω το λόγο της επιλογής μου στο κειμενάκι που θα διαβάσετε, ίσως να οφείλεται στο ότι ήταν η πρώτη σελίδα που αντίκρισα ανοίγοντάς το -κατά σύμπτωση είναι. Η επιλογή ίσως οφείλεται και στην επεξηγηματική ταπεινότητα και δεινότητα του κειμένου, αφού πρόκειται για κείμενο που ανάλογό του μπορείτε να βρείτε σε οποιοδήποτε καλό ίσως ερμηνευτικό λεξικό. Έχω επίσης την εντύπωση ότι το υποσυνείδητο δεν είναι εντελώς αθώο στην ασήμαντη κατά τα άλλα επιλογή μου μέσα στο χαώδες περιεχόμενο του συγκεκριμένου βιβλίου όταν η ουσιώδης αίσθηση της ανθρώπινης περιέργειας και παρατηρητικότητας βλέπουμε ότι γενικά εμφανώς ατονεί και• φυσικά παρά του ότι σε ορισμένους ανθρώπους το στοιχείο αυτό δεν έχει αντιθέτως καθόλου ατονήσει –ξεχνιέται, παραγκωνίζεται, περνά ανεκμετάλλευτη, κοιμάται ήσυχα στο υποσυνείδητο. Μιλώ για την «ανάγνωση» των Σημείων.
Αντιγράφω:
«Σημεία» είναι φυσικά ή τεχνητά διακριτικά, που γίνονται αντιληπτά με τις αισθήσεις και παρέχουν ενδείξεις για τη δράση μας και τη θέση μας στον κόσμο –π.χ. ο καπνός, το σάλπισμα, οι πινακίδες, οι λέξεις, τα οικόσημα κ.α.
Κάθε «σημείο» δημιουργεί μία άρθρωση, δηλαδή ένα χωρισμό τάξεων, τόσο στον αισθητό κόσμο όσο και στον νοητό κόσμο που διαμορφώνουμε με εικόνες μέσα στο μυαλό μας. Το πρώτο, η αισθητή άρθρωση, αποτελεί την ολική μορφή και λέγεται «σημαίνον», ενώ το δεύτερο, η νοητή άρθρωση, αποτελεί τη σημασία του μηνύματος και λέγεται «σημαινόμενον» – π.χ. στα στρατιωτικά «σημεία», σημαίνον είναι η στολή και τα σειρήτια, ενώ σημαινόμενον είναι το σώμα υπηρεσίας και ο βαθμός.
Είναι από το περίφημο –γι’ αυτούς που ξέρουν– βιβλίο του Σωτήρη Δημητρίου με τον ατέλειωτο τίτλο «μύθος, κινηματογράφος, σημειολογία, κρίση της αισθητικής, ανθρωπολογική μελέτη» (ναι, όλα πεζά) κάποιων εκδόσεων «άλμα» κι αυτό σε πεζά, έχω την πρώτη έκδοση του 1973 (βγήκε ποτέ δεύτερη; ) – κακό εξώφυλλο που όμως ποτέ δεν με ενόχλησε κι ελάχιστες φορές το σκέφτηκα, συνεχίζει να προσφέρει ανιδιοτελή, διακριτική συντροφιά.
.
.
.
photo© Walter Rosenblum, 195 (?) (detail)
.
.
αγριμολογος 