στις ρούγες
22/03/2010 § Σχολιάστε
Μές στις ρούγες βρουχισμούς και γύρω μάντρες / από πύργους εχθρικούς την πόλη ζώνουν, / οι άντρες σφάζονται απ’ τους άντρες κι άθλια / σκούζοντας τα βρέφη που σκοτώνουν / με το γαίμα το βυζί που πίνουν βρέχουν. / Χέρι χέρι οι αρπάγες κ’ οι κούρσες τρέχουν, φορτωμένους / απαντούνε οι φορτωμένοι κι ο άδειος κράζει τάδειανού νάχη κολλήγα / μα ο καθένας στο μεράσι ούτε πιο λίγα / ούτε κι ίδια θέλει νάχη. – Ω, τι ‘ν’ νά γένη!
…
.
Αισχύλου «Επτά επί Θήβας», ο Χορός από Πρώτο επεισόδιο. μετάφραση Ι.Ν. Γρυπάρη.
«Οι Τραγωδίες του Αισχύλου», Βιβλιοπωλείο της Εστίας
.
.
photo: Dorothea Lange 1940
ΔΝΤ:«κοφτερά τα νέα μέτρα»
04/03/2010 § Σχολιάστε
Πρακτορείο Φρόϋτερ
Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), χαρακτήρισε σήμερα «πολύ κοφτερά» τα νέα δημοσιονομικά μέτρα που παρουσίασε η ελληνική κυβέρνηση για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα.
Όπως μάλιστα πρόσθεσε η εκπρόσωπός του, Κάρολ Μπούτσερ (Χασάπη) σε ανακοίνωσή της, το ΔΝΤ είναι έτοιμο να βοηθήσει με την «τεχνογνωσία» του.
«Η εφαρμογή του δημοσιονομικού προγράμματος θα είναι ένα σημαντικό βήμα μπροστά σε μια πολυετή διαδικασία», τόνισε.
.
.
Κρατάτε Γερμανοί τ’ άλογα
25/02/2010 § Σχολιάστε
για το δημοσίευμα του περιοδικού Focus.
Ο πρόεδρος της Βουλής κ. Φ. Πετσάλνικος δεν έχασε τη διπλωματική του ψυχραιμία – για το διάβημά του προς τον Γερμανό πρέσβη- παρά μόνο τ’ αυγά, τα καλάθια και την φήμη που τον ήθελε ικανό σαν πολιτικό. Δεν είναι να απορεί κανείς πλέον, για τη διαχρονική κατηφόρα της χώρας σε όλα τα επίπεδα όταν κορυφαίοι ταγοί του πολιτεύματός μας ενεργούν κατά αυτόν το τρόπο. Λυπάμαι.
Τον άκουσα έκπληκτος στις ειδήσεις του Μέγκα να ομολογεί ότι έχει συλλέξει αποκόμματα από διάφορα δημοσιεύματα γερμανικών εντύπων που αναφέρονται αρνητικά για τη χώρα μας και όλα αυτά θα τα καταθέσει προς διαμαρτυρία στον εν λόγω πρέσβη. Είναι δημόσιες δηλώσεις αυτές αντάξιες ενός προέδρου της Βουλής;
Όλα αυτά δεν μαρτυρούν παρά μία σοβαρή αδυναμία κατανόησης των πραγμάτων, του κόσμου, του χαρακτήρα και της λειτουργίας των κοινωνιών, των γεγονότων που συνεχώς ξετυλίγονται και απαιτούν ανάγνωση. Πως είναι δυνατόν να απολογηθεί μία ολόκληρη χώρα για τα δημοσιεύματα του Τύπου της. Σε τι ακριβώς μπορεί να βοηθήσει ένα τέτοιο διάβημά και τι ακριβώς συμβολίζει – πέρα από την ανοησία μιας ασυντόνιστης κυβέρνησης που ο καθένας δρα κατά το δοκούν…
Αν οι διαχειριστές -της μεγάλης πράγματι κρίσης που διανύει η χώρα- δρουν τόσο ερασιτεχνικά κι ανεύθυνα, τι πρέπει να περιμένουμε από τον κατώτατο στην ιεραρχία δημόσιο υπάλληλο.
Η δήλωση του κ. Πετσάλνικου «Αυτή η μικρή Ελλάδα των 11 εκατομμυρίων, με τις αδυναμίες της, τα λάθη μας, τα προηγούμενα 40 χρόνια για παράδειγμα τιμήθηκαν 2 συμπατριώτες με το βραβείο Νόμπελ. Μήπως αυτά τα 40 χρόνια, η τεράστια Γερμανία των 85 εκατομμυρίων γέννησε κανένα καινούριο Μπετόβεν και δεν το γνωρίζουμε;»
… είναι μια δήλωση αντάξια των συζητήσεων μεταξύ θαμώνων ενός οποιουδήποτε καφενείου.
.
.
θα σου τηλεφωνώ κάθε μεσημέρι
01/02/2010 § Σχολιάστε
δεν μου είπες την αιτία. Βρισκόμασταν στον διάδρομο, μετά χωριστήκαμε. Ορισμένες φορές έχω την εντύπωση ότι μοιάζουμε. Δεν μιλάς. Θυμάμαι την φράση που μου είπες. Ποια φράση. Δεν θυμάμαι, θυμάμαι όμως το γλυκύτατο ύφος της, τη σημασία της φράσης, την κουβαλούσα μαζί μου καιρό. Περίεργο. Ποιο το περίεργο.
Τελευταία έμπλεξες σε ονειροπολήσεις και λόγω γενναιοδωρίας του χαρακτήρα σου, δεν το παραδέχεσαι. Τι ακριβώς να παραδεχθώ. Ακόμη να καταλάβεις.
Αλήθεια δεν ξέρω τι εννοείς. Μένω άφωνος, μη μου πεις· ακόμη και τώρα ονειροπολείς εις βάρος και εν μέσω της σημαντικής μας συζήτησης. Εγώ; Εσύ.
Στο εξής θα σου τηλεφωνώ κάθε μεσημέρι υπενθυμίζοντάς σου την ύπαρξή μου. Η ζωή, σκέφτηκε, όχι τόσο η δική του, αλλά η πνοή της ίδιας της ζωής μέσα στην απροσδιοριστία της, είναι διαφορετική από τη ζωή ενός άψυχου πτώματος.
Όταν φανταζόταν τη ζωή μετά από έναν αποχαιρετισμό, ο χωρισμός ήταν πάντα ευγενής, γλυκός, διακριτικός, δεν μπορούσε να φανταστεί ότι φεύγοντας άφηνε πίσω, έστω κι ένα ασήμαντο κομμάτι του δέρματός του κολλημένο στα μαλλιά της. Η ζωή ήταν μακριά από όλα, ξεχωριστή, πάνω και πέρα απ’ αυτά. Ήταν στιγμές, όταν ο χρόνος περνούσε, εκείνη• καθώς βρίσκονταν σε αμηχανία, έβγαζε από την τσάντα ένα κομμάτι εφημερίδας, εκεί είχε γραμμένο τον αριθμό του δωματίου και· τον κοιτούσε.
Φοβάμαι ότι, στο τετράδιο των σημειώσεων, θα ανακαλύψω σελίδες κενές. Σκιτσάρω με τη σκέψη σε εκείνη τη φιγούρα στον καφενέ, εννοώ δεν είναι σύνηθες να πιάνεις την ουσία της στιγμής -τώρα που το σκέφτομαι η φιγούρα δεν βρίσκονταν σε καφενέ, πιθανότατα σε στάση του τραμ. Η διστακτικότητα της μνήμης, όπως μετά από ένα ταξίδι επιστροφής. Φοβάμαι ότι ακόμη• δεν απάντησα στην αρχική φράση αυτού του μικρού κειμένου, εννοώ ότι το κάθε τι, κουβαλά την ματαιότητα στο γεγονός ότι πάντα φτάνει το τέλος, όλα τελειώνουν.
Δείξτε λίγη κατανόηση.
.
.
Photo©Erwitt Elliott
.
.
αγριμολογος 