(μ)βρυξέλλες, «στον κήπο»
22/04/2009 § Σχολιάστε

Φραπέ στη λιακάδα. Σημειώσεις στη δροσιά. Ο Μichel δίπλα σκάβει (πάλι) τον λαχανόκηπό του, τον ακούω ανελλιπώς τα τελευταία δεκαπέντε λεπτά, αύριο θα μου πει ότι η μέση του πονάει. Το τζιν μου παραέχει φθαρεί και το shopping μου προκαλεί μιαν ανία χειρίστης ποιότητας. Πως μου ήρθε τώρα ένα τραγούδι της Βουγιουκλάκη που σιγομουρμουρίζω από το πρωί, για όνομα. Το μυαλό γυροφέρνει θέματα πολύπλοκα και καταλήγει στα κοινότοπα εννιά φορές στις δέκα, δεν πάμε καλά. Ίσως δίνουμε πολύ σημασία στις αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας, και τώρα που το ανέφερα, πρέπει να απαντήσω στον παιδικό μου φίλο, το sms μου θα σταλεί στο Νότιο Ημισφαίριο και θα το λάβει σε δευτερόλεπτα, καθησυχαστικό δε λέω, νιώθω βραδύγλωσσος και κεκές κάθε φορά που επιχειρώ να «μιλήσω» με sms, έλεος ρε Γιάννη που περιμένεις κι απάντηση, νιώθω τεράστια τα δάχτυλα μου, σαν να πληκτρολογώ φακές, δεν πάμε καλά. Το παρήγορο είναι ότι οι παρουσίες αναδύονται με λέξεις, γι’ αυτό θα απαντήσω όχι για κανέναν άλλον λόγο.
Το «Άγιο Φως», η λογική, το κόστος
17/04/2009 § Σχολιάστε

μην απορείς
Το ελληνικό (και Ευρωπαϊκό) μας κράτος, θεωρείται από όλους τους έγκυρους συνταγματολόγους, κοσμικό. Αν τώρα το Σύνταγμά μας ξεκινά με «Εις το όνομα της Αγίας Τριάδος» είναι κάτι που θα πρέπει να το κατατάξουμε στον απλό σεβασμό του κράτους προς την επικρατούσα θρησκεία, άρα η προμετωπίδα του Συντάγματος θεωρείται συμβολική και όχι ουσιαστική, κι αυτό γιατί ένα κοσμικό κράτος, πέρα από τους ιστορικούς συμβολισμούς που οφείλει να σέβεται, πρέπει το ίδιο βαθμό σεβασμού να δείχνει εμπράκτως για όλους τους πολίτες, ανεξαρτήτως θρησκευτικού δόγματος, για πιστούς, άπιστους και άθρησκους.
Ή μήπως όχι. Μήπως στην ουσία υπογραμμίζεται η επίσημη περιφρόνηση του Συντάγματός μας με αυτό το «Εις το όνομα της Αγίας Τριάδος» προς στο σύνολο των –πιστών ή απίστων- υπηκόων του;
Σε αυτό το δίλημμα απαντά η ανακοίνωση της (τέως υποψήφιας για κλείσιμο) Ολυμπιακής
Η Λογική στο Απόγειό της
Διαβάστε:
«Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος, οι Ολυμπιακές Αερογραμμές θα μεταφέρουν το Άγιο Φως από τον Πανάγιο Τάφο της Ιερουσαλήμ στην Αθήνα. Το έκτακτο δρομολόγιο (ΟΑ 4301/4302) θα πραγματοποιηθεί το Μεγάλο Σάββατο, 26 Απριλίου, με αεροσκάφος τύπου Boeing 737-400, με δαπάνη του υπουργείου Εξωτερικών.
Η πτήση των Ολυμπιακών Αερογραμμών θα αναχωρήσει από την Αθήνα για το Τελ-Αβίβ στις 06:00 το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου και θα επιστρέψει στην Αθήνα στις 19:05 της ίδιας ημέρας. Κατά την άφιξη θα λάβει χώρα τελετή υποδοχής, με παράταξη αγήματος και μπάντας, καθώς η Ελλάδα θα υποδεχθεί το Άγιο Φως με τιμές Αρχηγού Κράτους.
Το Άγιο Φως θα μεταφέρει στην Αθήνα ο Έξαρχος του Παναγίου Τάφου Σεβασμιότατος Μητροπολίτης κ. Θεοφάνης, συνοδεία του εκπροσώπου της Εκκλησίας της Ελλάδος Θεοφιλέστατου Επισκόπου Νεοχωρίου κ. Παύλου. Στην επίσημη αποστολή, την Κυβέρνηση θα εκπροσωπήσει ο Υφυπουργός Εξωτερικών κ. Θεόδωρος Κασσίμης, ενώ θα μετέχουν επίσης εκπρόσωποι της Βουλής των Ελλήνων και της Νομαρχιακής και Τοπικής Αυτοδιοίκησης.
Οι Ολυμπιακές Αερογραμμές θα αναλάβουν επίσης τη μεταφορά του Αγίου Φωτός στις Ιερές Μητροπόλεις της χώρας. Η μεταφορά του Αγίου Φωτός θα γίνει με 18 τακτικές πτήσεις της εταιρίας, οι ώρες των οποίων έχουν τροποποιηθεί ώστε να φθάσει εγκαίρως στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και στις εκκλησίες όλης της Ελλάδας. Οι επιβάτες των συγκεκριμένων πτήσεων των Ολυμπιακών Αερογραμμών έχουν ενημερωθεί για τις σχετικές τροποποιήσεις.
Πτήσεις των Ολυμπιακών Αερογραμμών για τη μεταφορά του Αγίου Φωτός
Μεγάλο Σάββατο, 26 Απριλίου 2008 μετά τον άφιξη στο Ελευθέριος Βενιζέλος, οι Ολυμπιακές Αερογραμμές θα μεταφέρουν το…Φως από Αθήνα σε: Αλεξάνδρεια – Θεσσαλονίκη – Ρόδος – Κέρκυρα – Κως – Ηράκλειο – Χανιά – Καβάλα – Μυτιλήνη – Λήμνος – Μύκονος – Σαντορίνη – Χίος – Κεφαλονιά – Ζάκυνθος – Αλεξανδρούπολη – Ιωάννινα.
Σημείωση: Το πιθανότερο είναι ότι με τις προαναφερόμενες αεροπορικές πτήσεις, δεν τελειώνουν τα έξοδα που θα πληρώσει ο ελληνικός λαός, όπως κάθε χρόνο, θα συμβάλλει και το Υπουργείο Αμύνης με ελικόπτερα και άλλα, για να μεταφερθεί το «Άγιο Φως» στις πιο απομακρυσμένες περιοχές, σε διάφορες στρατιωτικές μονάδες κλπ. Έξοδα πολλών εκατοντάδων χιλιάδων €υρώ, ή και εκατομμυρίων για την υποδοχή του «φωτός». Έξοχα.
Κλείστε τα μάτια, φανταστείτε.
Ανοίγει η πόρτα του Αεροπλάνου, ένα φως κατεβαίνει πατώντας σε κόκκινο χαλί, έρχεται ο υφυπουργός, το υποδέχεται υποκλινόμενος με ευλάβεια κάνοντας το σταυρό του, το φως απτόητο συνεχίζει το δρόμο το στο πολυτελές κόκκινο χαλί, δεξιά κι αριστερά υπάρχουν στρατιώτες ακίνητοι-κλαρίνο με «εφ’ όπλου λόγχη» έως ότου περάσει το…Άγιο Φως. Τιμές αρχηγού κράτους.
Μια επιβαλλόμενη σχιζοφρένεια με τον μανδύα της Λογικής, που ξεκίνησε από την ορθόδοξη κυβέρνηση του ευσεβούς κου Ανδρέα Παπανδρέου μετά της συζύγου του, συνεχίζεται έως τις μέρες μας, με τη μορφή της παράδοσης στην οποία όλοι οφείλουμε τον δέοντα σεβασμό. Μετά από χρόνια το παράλογο αυτό θα επικαλείται από τους ιστορικούς του κώλου, σαν… «επιστροφή στις ρίζες». Κάπως έτσι έχουν δημιουργηθεί, πολλές ακόμη «παραδόσεις του λαού» και που σαν τέτοιες (επιβάλλεται να) τις σεβόμαστε. Κανείς διανοούμενος ή «πνευματικός» άνθρωπος δεν έχει ακόμη εκφράσει ανοιχτά την αντίθεσή του, ίσως γιατί έχουν ουσιαστικότερες ασχολίες. Η αρρώστια συνεχίζεται.
Αυτά τα ωραία εν μέσω οικονομικής κρίσης και ενώ το κράτος βρίσκεται υπό οικονομική κατάρρευση με το δημόσιο χρέος να υπερβαίνει το 100% του ΑΕΠ, να χάνονται συντάξεις, θέσεις εργασίας, να αλληλοκοροϊδευόμαστε για την πάταξη της φοροδιαφυγής κλπ. Όλα αυτά ενώ οι πολίτες αυτής της χώρας θα είναι χρεωμένοι για τα επόμενα τουλάχιστον πενήντα χρόνια.
Ομαδική εθνική παράκρουση.
Αλήθεια, τι εμποδίζει την εκκλησία να τα κάνει όλα αυτά αναλαμβάνοντας τα έξοδα, όλη αυτή η τελετουργία είναι για τους πιστούς της και μόνον. Τι δουλειά έχει το Κράτος (όλων των πολιτών) και ένα μέρος των κατοίκων που διαθέτουν ακόμα Λογική. Η εκκλησίας μας έχει την κατάλληλη οικονομική υποδομή να αντεπεξέλθει, το αποδεικνύει η επιτυχημένη επιχειρηματική και επενδυτική της δραστηριότητα. Νομίζω.
.
.
κ. Παυλίδης: «σονάτα υπό του κουνιστού δαχτύλου
09/04/2009 § Σχολιάστε

«...Οι Άγγλοι έχουσιν δύο βουλάς,
την άνω και την κάτω,
ημείς μίαν μόνην άνωκάτω»
‘Ασμοδαίος’ 1875-76…του Εμμανουήλ Ροΐδη
Ο δείκτης-pendulum του δεξιού χεριού του βουλευτή κ. Παυλίδη, θα μείνει στην ιστορία του εξαίρετου κοινοβουλευτισμού μας σαν μια βαρύνουσα προειδοποιητική πολιτική δήλωση προς όλες τις κατευθύνσεις και με πολλούς αξιότιμους πολιτικούς αποδέκτες.
Δεν γνωρίζω, ούτε μου περνά από το νου ότι ο συγκεκριμένος κύριος είναι ένοχος, διότι μπερδεύομαι σφόδρα, φοβερά διλήμματα τύπου «αθώος, ένοχος ή ηλίθιος» θα μου κουβαλούν εφιάλτες της νύχτες. Αν σκεφτεί κανείς ότι ο ύπνος μου δεν διαρκεί πάνω από πέντε ώρες το εικοσιτετράωρο, μπορείτε να φανταστείτε το εύρος του προβλήματος. Άλλωστε τα πράγματα είναι απλά, γιατί γνωρίζουμε ότι ένας βουλευτής – τέως υπουργός, στη εξαίρετη Βουλή των Ελλήνων, δια του εξαίρετου δημοκρατικού νόμου, «Περί Ευθύνης Υπουργών», δεν τιμωρείται. Οι βουλευτές μας κουράζονται (φοβερά) και έχουν κατορθώσει ύστερα από σκληρούς αγώνες να κατακτήσουν ένα πλεονέκτημα έναντι των υπολοίπων πολιτών, κι ας αναγράφεται στο Σύνταγμα το περίφημο «όλοι είναι ίσοι ενώπιον του νόμου». Αν θέλουν και οι απλοί πολίτες να κατακτήσουν έναν τέτοιο νόμο, δεν έχουν παρά να αγωνιστούν.
Μετά την εικόνα του δείκτη-pendulum του δεξιού χεριού του βουλευτή κ. Παυλίδη τα πνεύματα ως διά μαγείας καταλάγιασαν, για την κυβερνώσα παράταξη –το καταλαβαίνω, είναι λογικό, θέλουν να μείνουν στην εξουσία, δεν «πετάμε το φορτίο στη θάλασσα άνευ αποζημιώσεων για να σωθούμε» -όπως μας τόνισε άλλωστε ο κ. Παυλίδης υπό τη σονάτα του κουνιστού δαχτύλου, η αξιωματική αντιπολίτευση όμως τι συμφέρον είχε να χαμηλώσει τους τόνους μη- δείχνοντας τον πρέποντα ζήλο. Δεν το καταλαβαίνω. Εκτός κι αν ο κουνιστός δείκτης του κ. Παυλίδη είχε… περισσότερους αποδέκτες, απ’ όσους εμείς οι φτωχοί τω πνεύματι, μπορούμε να διανοηθούμε.
.
.
Μηντιαλογίες: Ο αρσιβαρίστας και ο άγγελος
01/04/2009 § Σχολιάστε

του Γιάννη Ζουμπουλάκη στο «Το Βήμα, Κυριακή 29.03.09»
Θα πρέπει να είσαι υπερβολικά σίγουρος για τον εαυτό σου για να ονομάσεις μια ταινία «Ο αρσιβαρίστας και ο άγγελος». Οπου ανέφερα αυτόν τον τίτλο γελούσαν. Μα με το χέρι στην καρδιά τώρα, θα προτείνατε ποτέ σε κάποιον να πάει να δει μια ταινία με αυτόν τον τίτλο;
Και όπως θα το περίμενε κανείς, ο τίτλος είναι ο καθρέφτης του περιεχομένου. Σε αυτό το ρεσιτάλ αερολογίας και κακής υποκριτικής, σε αυτόν τον καρνάβαλο σοβαροφάνειας, τον ορισμό του ασυνάρτητου μοντάζ, κάτι φαίνεται να τρέχει ανάμεσα στον φύλακα του ηφαιστείου της Νισύρου και σε έναν τύπο που έχει έρθει από την Αθήνα για να γυρίσει εκεί μια ταινία. Δεν τα πάνε καλά μεταξύ τους. Τσακώνονται.
Εν τω μεταξύ το φιλμ μεταφέρεται συχνά στο παρελθόν, όπου η Λυδία Κονιόρδου με ευκολία κατορθώνει να μας σπάσει τα νεύρα ενώ προσπαθεί να μιλήσει τέλεια την τοπική διάλεκτο υποδυόμενη μια κυρά που θέλει να παντρέψει την κόρη της. Μα γιατί γίνονται όλ΄ αυτά; Ουδείς γνωρίζει. Και γιατί να τα παρακολουθούμε; Η ίδια απάντηση. Τι απομένει στο τέλος; Ενα καμένο πόδι να βγαίνει από τον κρατήρα του ηφαιστείου. Εικόνα βγαλμένη από τα σωθικά μιας gore ταινίας του Λούτσιο Φούλτσι. Αλλ΄ αντ΄ άλλων. Μερικούς μήνες μετά την παρθενική προβολή της στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης ο «Αρσιβαρίστας» καλείται να δοκιμαστεί στις αίθουσες και ως διά μαγείας λείπει περίπου ένα 25λεπτο. Το κόψιμο δεν σώζει τίποτε αλλά τουλάχιστον το μαρτύριο είναι μικρότερο σε διάρκεια. Αναρωτιέμαι όμως: Αν η κυρία Αλεξανδράκη ανέβασε την ταινία στη Θεσσαλονίκη στα 116΄ πεπεισμένη ότι έχει γυρίσει την ταινιάρα της ζωής της, τι μεσολάβησε και την έκοψε στα 91΄; Προφανώς κάποιος θα της είπε ότι το φιλμ δεν βλέπεται και ότι ενδέχεται κάποια άκρη να βρεθεί στη μονταζιέρα. Αμ δε! Χειρότερη είναι. Αλλά και πάλι πώς να εμπιστευθείς τη δεύτερη εκδοχή μιας αφόρητης ταινίας από τη στιγμή που η ίδια η δημιουργός δεν είχε τη στοιχειώδη λογική να καταλάβει από την αρχή τι μπούρδα έχει γυρίσει; Και γιατί να ξαναδώ (που την ξανάδα, δυστυχώς) μια μπούρδα μικρότερης διάρκειας;
Είναι τρομερά εξοργιστικό το ότι κάποιοι ατάλαντοι παίζουν με τα λεφτά του ελληνικού Δημοσίου (συμπαραγωγή Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου αλλά και ΕΡΤ) για να γυρίσουν το στραβό τους και το κοντό τους και γενικώς ό,τι τους κατεβαίνει στο άδειο τους κεφάλι.
….
Σημείωση Αγριμολόγου:
Το εξοργιστικότερο είναι η τελευταία παράγραφος, το «κάποιοι ατάλαντοι παίζουν με τα λεφτά του ελληνικού Δημοσίου…» Πως γίνεται, και με ποια λογική χρηματοδοτούνται όλες οι ταινίες, όλα τα θεατρικά σχήματα, πολλές συναυλίες καλλιτεχνών (μερικών της παραλιακής πίστας). Με την ίδια λογική θα έπρεπε να χρηματοδοτούνται οι εικαστικοί καλλιτέχνες-δημιουργοί, να μην μιλήσουμε για ποιητές, ακόμη και ώριμους· με έργο σημαντικό πίσω τους, που πληρώνουν από την τσέπη τους την έκδοση μιας συλλογής, κι ας «στεγάζεται» υπό το όνομα –και τη «βιτρίνα»– γνωστού εκδοτικού οίκου. Οι άνθρωποι του σινεμά και του θεάτρου (+ την γκλαμουριά που απολαμβάνουν ορισμένοι από αυτούς ), θεωρούνται περισσότερο καλλιτέχνες-δημιουργοί από τους υπόλοιπους; Πάντα είχα την απορία. Υπουργείο Πολιτισμού: Ένα ιδιαίτερα άχρηστο και άδικο υπουργείο
.
.