αγριμολογος

προσπαθώ να καταλάβω αυτές τις συχνές –τραγελαφικές- εμφανίσεις κάποιων τηλεοαστέρων –μερικοί τους αποκαλούν«μαϊντανούς» κ.α. – δε λέω, οι εμφανίσεις αυτές ευφραίνουν καρδιές και γελά μερικώς το χειλάκι μας σ’ αυτούς τους καιρούς βομβαρδιζόμενους με την οικονομική κρίση. Αυτές οι περσόνες τύπου Άδωνις-Σπύρος, Ψωμιάδης, η κυρία Λουκά, κάποιος ονόματι «η εθνική μας σταρ», η πανταχού παρούσα αοιδός Θώδη που ετυμολόγησε με σοβαρότητα «Θεού ωδή» το όνομά της μπροστά σε χιλιάδες έκπληκτα μάτια τηλεθεατών, και άλλοι ακόμα που μου διαφεύγουν. Θα ήθελα να ξέρω αν αυτά που λένε τα πιστεύουν γιατί το αστείο παρατράβηξε, κι όταν λέω παρατράβηξε εννοώ την άνεση, την ευκολία με την οποία φιλοξενούνται σε τηλεοπτικές εκπομπές προσφέροντάς τους αναρίθμητα πεντάλεπτα/δεκάλεπτα δημοσιότητας εν μέσω χάχανων και … σοβαρών δηλώσεων. Τα «σοβαρά» αυτά δε ενσταντανέ, κατόπιν αναμεταδίδονται από τηλεο-σατιρικές εκπομπές (δεν είναι πια λίγες) που σαν αποκλειστικό περιεχόμενο έχουν τους ίδιους αυτούς τηλεαστέρες, σε αυτούς ουσιαστικά οφείλουν το σχετικά παχυλό μεροκάματό τους, με αυτούς συντηρούν τους τεχνικούς, τα τηλεοπτικά τους συνεργεία και πολλούς ακόμη που εργάζονται  εκεί. Συμπερασματικά θέλω να υπογραμμίσω ότι εφόσον τόσοι άνθρωποι βγάζουν το ψωμί τους με αυτούς τους μαϊντανούς, τότε αυτοί οι μαϊντανοί προσφέρουν κοινωνικό έργο, δημιουργούν θέσεις εργασίας, συμβάλουν στη μείωση της ανεργίας. Μια χαρά.

.

.

Ο πολιτισμός δεν φαίνεται μόνο σε εγκαίνια Μουσείων όπως το Εθνικό Αρχαιολογικό (σήμερα), φαίνεται κυρίως όταν ζεις, σέβεσαι και συντηρείς την ποιότητα της καθημερινής ζωής μέσα στη μοναδικότητα του χώρου. Την μοναδικότητα που προσδίδει χαρακτήρα στο περιβάλλον της πόλης σου και η ατμόσφαιρα που αναδύεται μέσα από τον χώρο. Λίγα νεοκλασικά κτίρια έμειναν, τα υπόλοιπα εξαφανίστηκαν στη χοάνη της κακής χρήσης του μπετόν, τα λίγα αυτά μαρτυρούν το χρόνο τον αλλοτινό, κουβαλούν μνήμες, αναφέρονται σε γραπτές μαρτυρίες, είναι σημεία αναφοράς ενός ιστορικού γίγνεσθαι, μαρτυρούν την πορεία και εξέλιξη της πόλης, δείχνουν ότι η πόλη αυτή ήταν κάποτε παρούσα σε κάθε νέα κοινωνική πραγματικότητα. Υπήρξε. Η διαχείριση της μνήμης είναι ζήτημα σημαντικό, απαιτεί παιδεία.

Η Διεύθυνση Μελετών – Τμήμα Παραδοσιακών Κτιρίων και Μνημείων του Δήμου Αθηναίων είχε καταθέσει μελέτη στο ΥΠΠΟ για τη μετατροπή του τεράστιου κυλινδρικού «αεριοφυλακίου», βιομηχανική κατασκευή του 1909, σε «χώρο συνάθροισης κοινού και συναυλιών».

…σε «χώρο συνάθροισης κοινού και συναυλιών» θέλει να μετατρέψει ο Δήμος Αθηναίων το περίφημο κι αναγνωρίσιμο σε όλους όσους περνούν από την οδό Πειραιώς:  Το «Αεριοφυλάκιο Δ15» στη Τεχνόπολη. Εκείνη η Ελλάδα της βιομηχανικής εποχής, δεν υπήρξε κατά τους σπουδαγμένους μας ταγούς. Το παράδοξο (δεν είναι το μόνο) είναι ότι το ίδιο το ΥΠΠΟ έχει κηρύξει τα κτίρια στο Γκάζι…διατηρητέα μνημεία. Όμως δεν μας διαφεύγει ότι ένας ««χώρος συνάθροισης κοινού και συναυλιών» είναι μια σίγουρη πηγή εσόδων. Το χρήμα προέχει…

Το γεγονός ότι ο μεταλλικός αυτός κύλινδρος ονόματι «Αεριοφυλάκιο Δ15» είναι το πιο σημαντικό βιομηχανικό μνημείο (τεχνικό επίτευγμα της εποχής του)- σύμβολο της Αθήνας, είναι –κατά τους πολιτισμένους δημαρχιακούς μας ταγούς–  ζήτημα δευτερεύον.

Το ελληνικό τμήμα της Διεθνούς Επιτροπής για τη Διατήρηση της Βιομηχανικής Κληρονομιάς διαμαρτύρεται, ανάμεσα σε άλλα, γιατί η προτεινόμενη αρχιτεκτονική λύση προβλέπει την κατασκευή ενός γιγαντιαίου κυλινδρικού κτιρίου από οπλισμένο σκυρόδεμα, το οποίο θα κατασκευαστεί στη θέση του μεταλλικού κυλίνδρου.

Αν δεν αλλάξει κάτι προβλέπεται να γίνει χειρουργική επέμβαση τύπου… «Α’ Νεκροταφείου», όπου όλοι σχεδόν, οι μνημειακοί τάφοι του, τα νεοκλασικά μαυσωλεία, τα αγάλματα, έχουν περιχαρακωθεί από τοιχία ύψους δύο και πλέον μέτρων από μπετόν, πρόκειται για τα οστεοφυλάκια που τα «περιποιήθηκαν» κατάλληλοι άνθρωποι, και μάλιστα με…παιδεία. («Καθημερινή» κ. Ν. Βατόπουλος)

πηγές
– cityofathens.gr
– lifo.gr
– «Καθημερινή«

γράφτηκαν πολλά και θα γραφτούν ακόμη περισσότερα για την (2η καρμπόν) «ελικοειδή» απόδραση Παλαιοκώστα. Που είναι η έκπληξη. Είναι γνωστό ότι ο Παλαιοκώστας, ανεξαρτήτου «ειδικότητος» ή επαγγέλματος ξεχωρίζει από ένα πλήθος όπου κυριαρχεί η μετριότητα, είναι φανερό. Μέσα σε ένα ανύπαρκτο κράτος-μπάχαλο βρέθηκε να υπηρετεί στις φυλακές Κορυδαλλού. Χαιρέτησε τους κρατουμένους, ανέβηκε στην ανεμόσκαλα και πέταξε σαν το πουλί. Η άμεση σύλληψή του είναι εθνική προτεραιότητα, όχι για να τον ξαναμπάσουν στη ψειρού, (αυτό είναι μάταιο διότι θα ξανά -δραπετεύσει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, δεν νομίζω να έχει κανείς σοβαρή αντίρρηση) αλλά για να τον διορίσουν υπεύθυνο της ασφάλειας των σωφρονιστικών καταστημάτων της χώρας. Να δούμε επιτέλους, έστω μια φορά να διορίζονται οι κατάλληλοι άνθρωποι στις κατάλληλες θέσεις.

Έως πότε πια θα βασιλεύει αναξιοκρατία.

.

.

.

στη «Καθημερινή» της Κυριακής 15.02.09 – όχι πως αυτή η καταγραφή είναι η πρώτη κι ούτε διανοούμαι να φανταστώ ότι θα είναι η τελευταία. Δεν ξέρω καν αν αυτό θα έχει κάπου κάποιον θετικό αντίκτυπο, δηλαδή αν μπορεί αυτή η δυσαρέσκεια να εκδηλωθεί και να επέμβει. Αμφιβάλλω. Απλώς καταγράφεται το έλλειμμα εμπιστοσύνης του κόσμου προς τα δύο κόμματα εξουσίας. Δεν βλέπω όμως κάποιον αναδυόμενο αιρετικό λόγο να αντιτάσσεται, να αμφισβητεί όχι μόνο με  θεωρητικά την ουσία, αλλά με δυνατότητα πρακτικής παρέμβασης. Χρειάζεται ένα λόγος παρεμβατικός, θερμός και έγκαιρος γιατί γι’ αυτόν τον ευτελισμό και της έλλειψης εμπιστοσύνης του κοινού προς το πολιτικό μας σύστημα, δεν φταίνε μόνο οι κυβερνώντες και η μη λειτουργία των θεσμών, αλλά και οι υποτελείς «πολίτες» που σιγοντάρουν όλα αυτά τα ευτελή περί «για το καλό του κόμματος», «της παράταξης», «μάλιστα κύριε πρόεδρε», «ο πρόεδρος, το δυνατό μας χαρτί» η ακόμα και για «το καλό της πατρίδας» κ.α. ενθαρρύνοντας κάθε είδους ρητορείες που δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα μέσω ενός αρρωστημένου κομματικού παραγοντισμού, ο οποίος μεταδίδεται με ακατάπαυστη και συνεπέστατη «αθώα» ροή και με χίλιες-δυο μορφές από τα μίντια. Η ριζική μείωση των ρηχών αυτών φαινομένων μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο μέσω Παιδείας, την οποία δεν διακρίνω να πλησιάζει ούτε καν με τις εκπτώσεις στον άμεσο ορίζοντα.

Θαυμάσια.

.

.

.