αγριμολογος

Ζητήματα Ελευθερίας

του αγριμολόγου, μέρος μια παλιάς ξυλογραφίας…

Σημασία δεν έχει ―απ’ ότι έχουμε καταλάβει ή, προσπαθούν να μας πείσουν ότι― η αντικειμενική αλήθεια, αλλά το «πολιτικά ορθό» που απέχει πολύ από την αλήθεια. Ωστόσo, εδράζεται σε μια ισχυρότερη μεταθεωρητική θέση, σύμφωνα με την οποία εκείνo που λογίζεται ως «πολιτικώς ορθό» είναι και γενικότερα ορθό και αυτό επιβάλλεται μέσα από ένα είδος ιδεολoγικής τρομοκρατίας. Με τον τρόπο αυτό, έννοιες όπως η αλήθεια και η αντικειμενικότητα στην επιστήμη, ή η αποτελεσματικότητα μέτρων στην αντιμετώπιση κοινωνικών και οικονομικών προβλημάτων, παραμερίζονται αν συγκρούονται με αυτό που λογίζεται ως πολιτικά ορθό.

Ο γνωστός μας George Carlin με απλά λόγια ορίζει την πολιτική ορθότητα: «εμφανίζεται μεταμφιεσμένη σε ανεκτικότητα, αυτοπαρουσιάζεται ως μάχη κατά των διακρίσεων, ωστόσο αποπειράται να περιορίσει και να ελέγξει τον τρόπο έκφρασης των ανθρώπων με αυστηρούς κώδικες και απαρασάλευτους κανόνες… Δεν είμαι βέβαιος, αν αυτός, είναι ο σωστός τρόπος για να καταπολεμήσουμε τις κοινωνικές διακρίσεις.» [Georgε Carlin, Three Times Carlin: An Orgy of George. New York: Hyperion, 2006]

(μάλλον) Συνεχίζεται…

◉

Τσαρλς Ντίκενς, μερικές σκέψεις

Με αφορμή το μίνι αφιέρωμα (και εξώφυλλο) της «Βιβλιοθήκης» της Ελευθεροτυπίας 17.10.08 με κείμενα Κατερίνας Σχινά, Λίνας Πανταλέων και της Κατερίνα Οικονομάκου ήρθαν πολλά στο νου, από το παρελθόν, ξεχωρίζω δύο: «Δημιουργός» και «Εποχή». Ίσως γιατί ο δημιουργός-Ντίκενς, σε κάποιους από εμάς που έζησαν την προ-διαδικτύου εποχή νέοι, παρέμεινε στην αρχαϊκή μας ψυχοσύνθεση ότι ο δημιουργός-λογοτέχνης ήταν απαραίτητα ένας δημιουργός-τεχνίτης, ένας ζηλευτός χειρώνακτας με τη μελάνι, το πενάκι, τον πόνο και το σύμβολο του ονόματός του ως αυθεντία· και που προηγείτο στο νου μας από το περιεχόμενο του έργου τους, παρ’ όλο που στη περίπτωση του Ντίκενς το όνομα του δημιουργήματός του, π.χ. ο «Όλιβερ Τουίστ» δεν επαληθεύει ακριβώς τη σκέψη μου, αλλά ούτε και την διαψεύδει, γιατί ιδιαίτερα αυτό το δημιούργημά του στοίχειωσε παιδικές (όπως θα πρέπει να είναι πάντα) ψυχές όλων των ηλικιών, ο «Όλιβερ» δεν είναι ο κανόνας, όπως επίσης π.χ. οι «Άθλιοι» του Ουγκώ. Ο Ντίκενς παρ’ ότι παιδί της βιομηχανικής επανάστασης του 19ου αιώνα, κατά τη γνώμη μου, ο απόηχος των καλλιτεχνικών χαρακτηριστικών του 17ου και 18ου αι., δεν είχε ακόμη σβήσει σε μια συντηρητική Βικτωριανή κοινωνία όπου εισάγεται και κυριαρχεί η μαρτυρία, το χρονικό και η διδακτική αφήγηση. Από τον 19ο αιώνα η τέχνη της γραφής, η τέχνη γενικότερα, γίνεται υπερβατική και οι καλλιτέχνες αποκτούν την ιδιαίτερή τους «περσόνα», το ιδιαίτερό τους –προς τα έξω- προσωπείο. Από εκείνη την εποχή εδραιώθηκε και επικράτησε η άποψη: «δεν υπάρχουν καλλιτεχνικοί κανόνες διότι η μεγαλοφυΐα του καλλιτέχνη τους κλείνει μέσα της». Η πένα του Ντίκενς, δεν ξέρω αν παραμερίζει τον νάρκισσο-δημιουργό από μέσα της, γιατί γνώρισε νωρίς τον έπαινο «του δήμου», όμως η θεματολογία του υπηρέτησε, κατά την άποψή μου, με συνέπεια το «η αισθητική είναι ηθική», κι αυτό (μου) αρκεί. Η εκπληκτική του ικανότητα στη δημιουργία ανεπανάληπτων χαρακτήρων που κινούνται στα πλαίσια μιας άνισης κοινωνικής πραγματικότητας χωρίς καμία λογοτεχνική έκπτωση υπέρ οποιασδήποτε μορφής διδακτισμού, παραμένει αξεπέραστη. Το επίτευγμά του αυτό θα συνεχίσει να αποτελεί φαντασίωση για πολλούς σημερινούς αλλά και αυριανούς δημιουργούς.

Θα διαφωνήσω με την κα Σχινά που σημειώνει: «Παρότι ήταν συγγραφέας τόσο της πόλης όσο και της εξοχής, θα μείνει στην ιστορία ως ο ιστορικός εικονογράφος του Λονδίνου και ενός κόσμου που χάθηκε για πάντα.» και θα συμφωνήσω στο τίτλο του άρθρου της «Γεφυρώνοντας πολιτισμούς και ηλικίες». Η μεγάλη τέχνη, σαν αυτή που υπηρέτησε μέχρι τέλους ο Ντίκενς, θα ενώνει για πολύ ακόμη γενεές αναγνωστών, αλλά και δημιουργών.

✳︎

[α’ δημοσίευση 18.10.2008

◉

.

.